На бранот на контроверзната тема што ја покрена Феѓа Штукан за поврзаноста на интелигенцијата и културното ниво со музиката што се слуша (види: Дали глуп човек може да слуша добра музика?), Драган Бурсаќ покренува едно слично, можеби и поважно прашање: дали омразата има жанр и дали „урбаните фаци“ по дифолт се подобри од „сељаците“.

По повод 30 годишнината од песната Virtual Insanity, Џамироквај го ре-креираше легендарниот спот, со помош на режисерската двојка Џулиен и Квентин. Ништо вештачка интелигенција и компјутерски керефеки туку правење девет вистински, физички соби. За разлика од оригиналот каде што се движеа ѕидовите, овде се движи подот. 

Која е смислата подложувањето на оперативни зафати, хемиотерапии, радиолошки зрачења, морфиум ако битката уште на почеток е сто посто изгубена?! Пет процентната операбилност не значи и излекување, туку само продолжување на животот со болеста, за кој седумдесет и шест годишната Ведрана пишува дека бил умирање на рати. За разлика од учената Ведрана, мојата необразувана мајка сето тоа го знаеше.

Марлон Брандо не единствениот актер кој имал проблеми да ги запамти своите реплики. Некогаш и затоа што се сметаат за преголеми ѕвезди за да памтат текст па им ги запишуваат репликите некаде вон кадарот на камерата. Само што Брандо од тоа го има создадено оној негов фамозен потег со главата кој забавно го опишува Ричард Харис.  

Традиционалното кршење чинии, во грчките ресторани постепено се замени со расфрлање салфетки наоколу. Но, тоа е шема само за туристи. На вистинските грчки забави и пијанки, не се кршат само чинии туку и плочки од глава, се фрлаат метли и сушари, се пали што се стигне, се превртуваат полни астали, се фаќа бор машина...  

Две другарки, едната од нив решила да се фрли со падобран од авион. Проблем е што во последните моменти малку се пишмани од идејата. Тоа не е никаков проблем за другарка ѝ, конта, треба само да ја подбутне. Само што заборава дека самата нема падобран.