Документарниот филм кој на времето од гаќи нè има извадено: „Вселенски трепкачи или Записи од болница“, култен документарец на Божидар Калезиќ од 1989 г., кога камери првпат влегуваат во психијатриското одделение на белградскиот централен затвор, во кое „треперат“ луѓе во сопствен космос. Заради непресметливост и ментални проблеми (шизофренија, параноја...) имаат сторено и банални и монструозни дела. Нестварно колку е стварно. 

„Да ја фатиш за гз“ звучи крајно сељачки и простачки ама па, здравјето пред сè. Знаеме сè за бенефитите од редовниот сон, здравата исхрана и редовната активност, но постои уште еден метод за бустање на окситоцинот, намалување на кортизолот, крвниот притисок и воспаленијата. Да, оној што звучи крајно сељачки и простачки. Ама па, здравјето пред сè.

Последен човек од кого би очекувале да го видиме во комична стендап точка е поетскиот бард  на сериозните емоции, Леонард Коен. Ама еве го и тоа, во неговиот роден Монтреал. И тоа добар! Луда сцена, а тој мртов сериозен. Уште да го видиме Васко Ефтов како си молчи и онда све сме виделе.   

Репортажа на млад Бугарин во село Пустец, Албанија, каде што Бугарин требало да се чувствува како дома бидејќи таму живеело најголемото бугарско малцинство во земјата. За да не се глупира на празен стомак, му носат крап. Му го кажуваат нагалено, во деминутив - крапче! Овој не разбира! Бара да му се преведе на бугарски. Ете, до толку се Бугарите исти со луѓето од Пустец. 

Тажна е судбината на оние кои ќе ги земе смртта, но и нејзината судба не е многу подобра. Осудена на вечна осаменост; никој нејќе да ја сретне а и кога ќе ја сретне, готово е со тоа дружење. Сè додека нејзините потенцијали не ги откриваат оние кои заработуваат од краткотрајноста. За на крај да го заклучaт она што го знаеја и Топаловиќи: Само смртта е сигурен бизнис.

Фатил некој да ги „реновира“ балканските градови па му дошол ред и на Скопје. Не се работи за ГОЛЕМИ проекти, за онакви кои се поврзуваат со идентитетот и духот на градот туку за мали, обични парчиња Скопје кои лесно можат да се средат а покрај кои минуваме секојдневно. Тротоар да се спастри, нешто зелено да се посади, фасада да се бојадиса... Ама не, нула имаме ние чувство за детали.