Дете си сè додека кога треба да отидеш од точка А до точка Б, тоа го правиш не со одење туку со трчање, трчкање или со она познато детско постскокнување. Но, кога долго време ќе заборавиш на детето во себе, се случува ова - да заборавиш да потскокнуваш! Апсолутно телото да ти го заборави таквото движење! Деца да ја гледаат ова компилација, ќе ги мислат за луѓе со посебни потреби.

Ќе сликаат рандом минувач и ќе прашаат некој друг минувач дали тој на сликата им се чини геј или стрејт. Потоа и него ќе го сликаат па ќе прашаат друг. Занимливо. Повеќето дечки, и кога се стрејт, на другите им изгледаат геј. Најјак аргумент на еден од нив зошто мисли дека тој што го гледа е геј е: „Ми изгледа премногу среќен“. Туго стрејтерска.  

Не само жената туку сите оние што ќе дојдат да ве испратат оти е таков редот, а не дека посебно им е жал за вас. Замислете го тој погреб, со дифолтно сериозни лица наоколу, кога се појавува ТАА: ултра згодна, ултра убава, ултра елегантно облечена во црно, тажна... а што е најважно, никој од присутните не ја знае. Има да им падне вилица до земја. Значи, има кој да ве жали. Треба само да се умре. И да се плати.  

Независна новинарка која во „мирни времиња“ (во Газа никогаш не се мирни времиња), разговарала со обични луѓе во Израел, била шокирана со каква леснотија застанувааат зад геноцидни идеи. Не се држени во мрак како во Северна Кореја. Напротив, знаат што се случува, гледаат како страдаат деца и невини и - го одобруваат тоа.  Ѝ дошло да се истушира за да ги спере од себе сите гадости кои ги слушнала.

Ако познавате некој што држи рибник, споделете ја со него оваа идеја бидејќи е едноставна, евтина и генијална. Можеби важи и за други ситуации во кои постои некој што се храни со бубачки и не му пречи ако се тазе потепани (на пример, заробен Виетнамец?). Накратко: над рибникот сијалица. Под сијалицата гилотина.

Нашата ментална стабилност се одржува благодарејќи на тоа што сме површни (ок, и што не се  дружиме со сељачаана). Да се нурнеме во сите езотерии на физиката, има да ни летне петлето. А сè започнува со една банална констатација - сè на овој свет се состои од атоми. Пих. Ама потоа се оди во подлабокото. Да го исфрлите празниот простор од сите атоми од кои е составен човечкиот род ќе ви остане - колку коцка шеќер. Гад дем!