Жесток спот на Иван Солунчев на исто толку жестоката и болно прецизна „Крив правец“ на ПКМ (Пупе Кељавиот од Мичурин), песна која удира во плексус и мава по јајца (оние кои уште ги имаат). Гневна а бескрајно тажна „крвна слика“ на македонската денешнина од која немоќта вреска во КАПС ЛОК. Топ(-)тан пропс за сите вклучени во овој хип-хоп. 

Воена дописничка од Дубаи објективно ја доловува драмата која се случува на Блискиот исток. Бескромпромисно открива дека има војна меѓу Америка и Иран при што сите  оние ракети и авиони кои прелетуваат над Дубаи и Абу Даби, се судираат во воздух и доаѓа до експлозии. А кога таа ракета или што и да е, ќе падне на земја, може и да усмрти некого. 

Има верници кои во постовите строго се држат само до нутриционистичките препораки, како со тоа да завршиле работа за оној билет во посакуваниот правец. Попат ниедна друга суштинска поента на постот ниту ја почитуваат ниту ја практикуваат. Не ни се верува дека има луѓе кои стварно веруваат дека еден ден, кога ќе се дојде до небесната раскрница, надлежните скретничари ќе му кажат: „Ааа, онојпат во петок се омрси, не играме така“.

Размислување на еден обичен Иранец. Луѓето како него се чувствувааат заглавени меѓу две лоши избори. Од една страна го имаат домашниот режим: неспособен, задрт и морално банкротиран. Од друга, гледаа што се случува во други земји после западните интервенции и како тое држави потонаа во хаос и постојано безредие откако им беше „помогнато“.

Ловци од Англија, Америка, Шпанија и Србија си прават непречени ќеифи со нивната пасија, велејќи дека македонските планини имаат станато едни од најдрагоцените места на светот за лов на балканската дивокоза. Најстариот од нив, 61 годишен Британец, е опседнат со наоѓање еликсир против стареење па откако ќе го убијат животното, го цедат и му ја пијат крвта. Фуј, бре.

Не дека залудни беа стравувањата на Орвел од некој нов тоталитаризам. Денес западните држави во чии елитни клубови копнееме да влеземе се полни со загрижувачки идеи и проекти за гушењето на слободата на поединецот (во име на неговата добробит?!). Но, во меѓувреме тивко се препуштивме на една друга заробеност која е позната околу два милениума. Кога римскиот Колосеум ни се префрли во телефонот.