Во Велика Британија сè почесто се отвора прашањето што се случува со искусните професионалци кои остануваат без работа во средните години. На пазарот на трудот, каде компаниите се повнимателни со трошоците, а огласите често привлекуваат стотици кандидати, долгогодишното искуство не секогаш се покажува како предност.

Студентка од Корнел тужи неколку поранешни колеги студенти за групно силување, а го тужи и факултетот што не се справил со ситуацијата соодветно - двајца избркале, другите морале да напишат есеј. Како бре, есеј?

Познато ни е веќе дека жените се граѓани од втор ред кога се работи за медицински истражувања, ама може има надеж за корекција.

Прво, во ред е да си признаете дека се досадни. Не секоја глупост за која што ти вика „мамо види“ и „гледај ме“ и не сè што ќе раскаже е преинтересно и уникатно и прејако. А, сега, откако си признавте дека се досадни, време е и да дознаат: Во ред е да им кажете дека нештото што го прават е досадно и неинтересно, ако е навистина така.

Аналогниот филм, кој пред неколку децении изгледаше дека е на пат да исчезне, повторно се враќа. Иронијата е што зад неговото оживување не стојат луѓето што пораснаа со него, туку генерацијата З - млади луѓе што скоро од бебиња се на смартфон.

Ако имаш чувство дека „сите нешто прават“ - не е без причина чувството. Сè некој трча маратони, отвора фирми, заработува додека спие, се качува по планини, сè тоа се документира со совршено осветлување... А ти пушташ машина на евтина струја. Сепак - што ако твоето е боље? И тоа на филм?

Може ли Ајфон мини? Да биде помал од даскиве за сечење, особено од новава што се витка, нека биде и подебел ако треба, само да му трае батеријата, е и уште ако го погодите да биде розев, супер би било. Фала многу, пријатно.

Елегантни варијанти за жени што не сакаат, или не можат штикли. Одамна не сме бркале инспирации по Јутјуб.

Околината во која растеме остава трага врз начинот на кој комуницираме, ги доживуваме односите и реагираме во тешки ситуации. Некои од тие обрасци ги задржуваме па и свесно ги нарекуваме „карактер“. Или „таков сум.“  Или едноставно „што да правам, така сум воспитан/а“. Но, доаѓа момент кога начинот на кој сме воспитани престанува да биде објаснување и станува нешто што може и треба да се преиспита.

Не е било кој мимичар, туку човекот што го направи Пиеро препознатлив - освен што е еден од најпознатите француски и светски мимичари, Жан-Гаспар Дебиро е и убиец. Не сакајќи, ама сепак.

Имаат ли родителите на синови малку поголем ризик од когнитивен пад во подоцнежните години? Студија објавена во Journal of Psychiatric Research во 2022 година открива токму таква статистичка поврзаност.

Ако се раководиш според некои видеа на Јутјуб - може. Затоа што еве, имаме тука Јутјуб-содржина каде што една девојка нè кани да чистиме заедно со неа, а сè ѝ е веќе чисто и розево.

Да се поврзе сладоледот со своите масти и шеќери со намален ризик од дијабет звучи парадоксално, ама ете, има истражувања што наоѓаат врска.

И дали мора од сè по неколку парчиња?

На една женска ајкула во аквариум во Сеул ѝ се смачило машката ајкула нонстоп „да се удира“ од неа. Па, го изела мажјакот. Побитното прашање е дали е применливо кога некој во диско упорно божем „не сакајќи“ се мава во тебе.

Овде имаме еден текст, изворот не му го знаеме, ама ако не се пронаоѓате во него, да знаете дека има мала група цинични родители што ве избегнуваат.

Тажното, овенато цвеќе да ти било најбрзорастечко емоџи во 2025, ама пред ние (демографијата што веќе ја боли грб и почнува со колаген) да забележиме, успеало и да пропадне. Сепак, според Гардијан, овој феномен носи информации за генерацијата Алфа.

Доаѓа момент во бракот кога ќе сфатиш дека сопругот, што кога ти беше дечко имаше големо машко друштво, со годините баш и нема пријатели. Ама брак е и проблемот не е само негов. Некои жени почнуваат и тука да менаџираат, не од преголема желба, туку затоа што социјалниот живот на едниот партнер лесно почнува да влијае врз животот на другиот.

Има 81 година и едноставно „сè игнорира“.

Еден од најпознатите сериски убијци во Југославија е „Фантомот од Белград“ - Миодраг Столе Трифуновиќ. Времето е 1940-те, а приказната позната за следачите на true crime - Трифуновиќ бил дење тивок, пристоен граѓанин, а ноќе напаѓал, силувал и убивал жени. Главниот хорор, како и обично, почнува во детството.

Некои се како родени под среќна ѕвезда. Или секогаш налетуваат на вистинската личност, или секогаш наоѓаат паркинг, добиваат неочекувани добри прилики, се наоѓаат баш таму кај што треба и баш тогаш кога треба... Што ако ова се должи на лесно објаснива психологија?

После сите тестови низ кои што мораа да поминат (Вие сте прва генерација која...), после пандемија и економска криза во едно (живееме во времиња без преседан), после труд и работа што веќе не се вреднуваат на иста скала, доаѓа период на свестување и со него и свесно чување на мирот.

И тоа не оние што ќутат и не придонесуваат, туку со поглупите: Тие што држат монолог на секоја средба, тие што те прекинуваат додека ти зборуваш и тие што кукаат и те посипуваат со трауми, за после седум саати да речат „еј, а бе те удавив, ти кажи што правиш.“

Според менаџерката, правилото стапува на сила и во случај муштеријата да заспие.