Во становите на возрасни луѓе родени како Генерација З денес сè почесто може да се видат полици полни со кадифени играчки, минијатурни фигурини, „blind box“ кутии, пластични чудовишта со огромни очи и колекционерски предмети што до пред неколку години главно се поврзуваа со детски соби. Она што порано се сметаше за детска фаза, денес станува глобален тренд меѓу млади возрасни луѓе кои трошат стотици, а понекогаш и илјадници евра на играчки - со кои, притоа, не си играат туку ги собираат, изложуваат и фотографираат.

Во филмот Mean Girls, ликот на Реџина Џорџ се издвојува како еден од најпрепознатливите примери за тинејџерски негативец во поп-културата, но истовремено и како лик кој не се вклопува во класичниот шаблон на зло. Не е прикажана како хаотичен антагонист, туку како уредна, харизматична и социјално доминантна ученичка која совршено ја разбира структурата на средношколските, а со тоа очигледно и општите меѓучовечки односи.

Без разлика дали се дотерувачки, или обични за секој ден - трендот е да имате по две машни на секој чевел. Па, добро.

Со оглед на тоа колку културата во која живееме вреднува дружење, може да биде сизифовски труд да објасниш дека ти треба да бидеш сам.

Сè почесто младите почнуваат свесно да го ограничуваат контактот со технологијата, но наместо целосен дигитален детокс, се случува поумерен пристап - поставување јасни граници околу нотификациите, апликациите и времето поминато онлајн. И ова се вика ping minimalism.

Сосема добро функционираме и со тоа што знаеме само неколку факти за периодот меѓу VII и XII век. Зошто тоа право да не си го дозволиме и денес? Што ако најголем дел од она што денес го нарекуваме „вести“ има исто значење за нас како и некоја битка меѓу одамна исчезнати бургундски кралства или судир од времето на Монтезума?

Светот го знае името заради музејот, но не сите ја знаат приказната што те тера да ги бараш нејзините мемоари.

Според една нова студија на Харвард, фонтаната на младоста се крие во обичен витамин Д.

Во 1942, Хемингвеј седнал да му пише писмо на неговиот уредник, Максвел Перкинс, да му раскаже нешто што ретко (ако воопшто) му се случувало: признал дека една книга го натерала да се почувствува како слаб писател.

Хартиените цевки не влегоа во употреба затоа што се подобри, туку затоа што требаше да бидат. Беа минорен ама (поважно) видлив компромис во име на екологијата. Сепак, ако сте пиеле од хартиена цевка, знаете дека за кратко се појавува сомнежот - озбилни ли се со ова?

Како doomscrolling е, ама со ова си на Линкедин или некое слично, па скролаш огласи за работа додека не заклучиш дека за ништо не те бива.

Приказната за раѓањето на принцезата Маргрит од Холандија во Отава во 1943 година често се раскажува како необичен дипломатски преседан. Иако со текот на времето има добиено митски елементи, и фактите се интересни за раскажување.

Не е тоа некоја опасна вест - посмешен е начинот на кој ја пренесуваат во Њујорк Пост.

Звучи како некакво распродавање живот, а не е: Некои луѓе ќе имаат прилика да го гледаат и носат тоа што Дајен Китон го сметала за добро и тоа веќе голема работа.

Нов случај од женски затвор во Шкотска повторно ја отвори болната и контроверзна тема за начинот на кој институциите во Велика Британија балансираат околу правата, безбедноста и законските обврски кога се работи за трансродови затвореници.

Да, чуден е насловот. Па, што ако.

Затоа што на никој не му се читаат истражувања, луѓево решиле да ни снимат скеч каде што убаво ќе ни објаснат колку многу сме измавтани и како жени и како парови.

Кара Кенеди за Телеграф го поставува ова прашање, затоа што Сабрина Карпентер го направи најголемиот престап во кансел-културата: се извини.

Мора да му се даде име што звучи како симнато од ТикТок затоа што инаку не ни доаѓа памет околу здравото спиење - а се работи за „метод“ што се препорачува со децении.

Прашањето звучи глупаво и небулозно, а сепак, се работи за една од најжестоките и најтоксичните дебати во модерното родителство.

Има ли некој што ужива во гувеење наведнат преку масиче, карши некој што му ги струга ноктите, му ги гребе заноктиците, за после здружено да чекате да се исуши лакот кој не знаеш дали е од тие што ги забрани ЕУ, под светленца на печка што не си сигурен дали се доволно штетни за кожата на прстите?

А, не само што успеа, туку растури.

Професијата за која Кидман ќе се обучува (или можеби е веќе и обучена) е всушност death doula - дула, помошничка, бабица. Прво постоеше birth doula, ама оваа е во ситуации каде што на оној кој преминува и неговото семејство им треба помош и поддршка.

Што би рекла Миранда Присли во „Ѓаволот носи Прада“ - Цветно? За пролет? Да не веруваш. Оди направи да ти повраќа Реган од „Истерувач на ѓаволот“ од нокти да те видам.