Медиумите упорно нè убедуваат дека Французинките имаат нешто што другите жени го немаат. Елегантни без напор, природни, со несредена коса и впечаток дека вријат од самодоверба. Што е тајната? Па, нема тајна.
Долго време постоеше идејата, а и уште се бориме со неа: Да имаш веќе завршена приказна до 40. Да си среден, спастрен, скрасен и други зборови на С, а всушност, со таа возраст доаѓа и сериозно, притискачко прашање: „Ова ли сакав, всушност?“
Последниве неколку децении има голем напредок во политиката - денес има повеќе жени пратенички, министри и државни лидерки отколку кога било порано. Сепак, работното место доаѓа со сите свои предизвици, а за жените плус уште толку - замор од двојни аршини, поголем притисок од нивните машки колеги и непријателска атмосфера - причини што ги тераат да размислат дали политичка кариера навистина вреди.
Долго нѐ мачеа со минимализам. Минимализам значеше дека ни е средено, дека сме богати и неоптоварени со глупости и непотребности. Домовите требаше да личат на каталог и како никој да не живее таму. И толку му беше.
Во 2001 година, кога американската економија почна да забавува - после пукањето на дотком балонот и нападите на кулите-близначки, директорот на козметичкиот гигант „Есте Лаудер“, Леонард Лаудер, забележува необичен тренд.
Една од најголемите светски организации за човекови права, Amnesty International UK, јавно ѝ се извини на Роулинг поради објавување на извештај поврзан со организациите што таа ги поддржува.
Во постарите верзии ја треска од ѕид, ама ние тука ќе се задржиме на бакнежот и социјалната симболика (немој површно да гледаш на луѓето), а и директната, биолошка поврзаност - жабите бре, лачат секрет кој знае да биде и халуциноген.
Во Токио, луѓето чекаат во редици - по некогаш и по еден саат - само за да јадат чинија нудли сосема сами, напикани во мало дрвено сепаре каде што никој не може да ги види. За остатокот од светот, да се криеш и да седиш сам звучи како некаква казна. Во Јапонија е привилегија кон која луѓето се стремат.
Канибализмот низ историјата е многу почест отколку што мислиме. И не, не е секогаш филмски, не е со „фино кјанти“ дури има и непсихопатски случаи - како периодот кога луѓето се лечеле со мелени мумии.
Не е тешко да се најде човек што зборува за големи планови. Ќе ви раскаже за бизнис што ќе го започне, книга што ќе ја напише, земјата во која ќе се пресели или животот што е уверен дека еден ден ќе го живее. Го слушаш и немаш причина да се сомневаш во неговата искреност - стварно верува дека е способен за тоа. Но поминуваат месеци, понекогаш и години, а ете го него пак, „вака ќе правам“ и „онака ќе правам“. Или си ќути.
Звучи како наслов за романса со дејство на Блискиот исток, нели? Може некој ќе ја напише, ама во случајов е буквално тоа - руменило, шминка за лице направена од шафраника, од оние неверојатни креатори на содржини што прикажуваат чекор-по-чекор, старовремски, традиционални начини на изработка на сенешто.
Есејот на Ен Пачет, How to Practice, е не е само за фрлање глупости што ги чуваме со години - есејот е медитација на смртноста, идентитетот, сеќавањето и приказните што си ги кажуваме за предметите што одлучуваме да ги задржиме.
Обично со секоја нова генерација, постарите од нешто се жалат и главно се однесува на беснеење. По ново, орнитологијата - набљудувањето птици - привлекува сè повеќе млади луѓе. Нит можеш да им кажеш „остај тоа компјутерот“, нит „не може до касно“.
Не се само чаеви - по интернет се појавуваат секакви производчиња, промовирани од инфлуенсерчиња, сите со тврдење дека „ќе те прочистат“ и „ќе те средат“ после менструација, како да има потреба од тоа и како да сме 15 век, а жените уште ги сметаме за „нечисти“.
