Не дека треба некој да нè кара - ама има детали низ домот кој издаваат дека животот нè зашуткал наваму-натаму.

Со луѓето што секој ден ги гледаме на социјални мрежи имаме бизарен однос: знаеме што јадат, каде патуваат, како им изгледа домот, со кого се во врска, што купуваат, дури и кога плачат, кога се нервираат, кога се радуваат... И нормално е после некое време да добиеш чувство дека го знаеш човекот. Но, да се освестиме: Ние може ги гледаме ама тие сепак - не нè познаваат.

На баровите и слични места за излегување повеќе им се исплати да се журкаат како да е 1999.

Ви текнува на оние кукли од хартија - „облечи ја XY“ што се сечеа од списанија, па имаш девојка во долна облека и неколку парчиња од хартија што можеш да ги ставиш на неа? Е па, paper pepper на Јутјуб го има тоа, ама многу, многу подлабоко.

Знаете дека некои луѓе при планинарски подвизи и пешачења си ги оставаат партнерите сами во ситуација што знаат дека ќе им биде тешка за преживување? Причините варираат од „не им се чека“, преку „не им одговара темпото“, до „најлесно да се отарасам“.

Ќе има ново на Инстаграм, каде што ќе можеш да ставаш еден вид „статус“ со наслов на книга што ја читаш во моментот. Ова би требало да е фино нели, ем споделување наслови, ем правење трендови од читањето, што никако не може да биде лошо... А сепак, на некои луѓе им пречи.

Постои еден интересен феномен: Се случува некој да влезе во просторија без да каже ниту збор, а сепак остава впечаток на самодоверба и организираност, па веднаш имаме позитивна предрасуда и дека е успешен, па дека знае ствари... Често тоа нема врска со скапа облека или совршен изглед, туку со нешто посуптилно: Среден/а е.

Прво, ај размислете: Постои ли поголемо богатство од тоа да седиш во твој простор, што сам си го избрал, или уредил, во сопствено друштво, евентуално со драгите луѓе и животни, со слободно време - и просто да уживаш во мирот и тишината? Какви Диор ташни, какви бакрачи.

Медиумите упорно нè убедуваат дека Французинките имаат нешто што другите жени го немаат. Елегантни без напор, природни, со несредена коса и впечаток дека вријат од самодоверба. Што е тајната? Па, нема тајна.

Долго време постоеше идејата, а и уште се бориме со неа: Да имаш веќе завршена приказна до 40. Да си среден, спастрен, скрасен и други зборови на С, а всушност, со таа возраст доаѓа и сериозно, притискачко прашање: „Ова ли сакав, всушност?“

Пред да станат дел од козметичката индустрија и секојдневните ритуали за нега, некои популарни третмани биле развиени како медицински решенија.

Последниве неколку децении има голем напредок во политиката - денес има повеќе жени пратенички, министри и државни лидерки отколку кога било порано. Сепак, работното место доаѓа со сите свои предизвици, а за жените плус уште толку - замор од двојни аршини, поголем притисок од нивните машки колеги и непријателска атмосфера - причини што ги тераат да размислат дали политичка кариера навистина вреди.

Пред некоја година, светот беше уверен дека инфлуенсерите се иднината на маркетингот и културата. Во моментов? Не баш.

Долго нѐ мачеа со минимализам. Минимализам значеше дека ни е средено, дека сме богати и неоптоварени со глупости и непотребности. Домовите требаше да личат на каталог и како никој да не живее таму. И толку му беше.

Во 2001 година, кога американската економија почна да забавува - после пукањето на дотком балонот и нападите на кулите-близначки, директорот на козметичкиот гигант „Есте Лаудер“, Леонард Лаудер, забележува необичен тренд.

Една од најголемите светски организации за човекови права, Amnesty International UK, јавно ѝ се извини на Роулинг поради објавување на извештај поврзан со организациите што таа ги поддржува.

Во постарите верзии ја треска од ѕид, ама ние тука ќе се задржиме на бакнежот и социјалната симболика (немој површно да гледаш на луѓето), а и директната, биолошка поврзаност - жабите бре, лачат секрет кој знае да биде и халуциноген.

Ако си сељачиште на интернет и треба да те кажат, без разлика колку години имаш.

Во Токио, луѓето чекаат во редици - по некогаш и по еден саат - само за да јадат чинија нудли сосема сами, напикани во мало дрвено сепаре каде што никој не може да ги види. За остатокот од светот, да се криеш и да седиш сам звучи како некаква казна. Во Јапонија е привилегија кон која луѓето се стремат.

Канибализмот низ историјата е многу почест отколку што мислиме. И не, не е секогаш филмски, не е со „фино кјанти“ дури има и непсихопатски случаи - како периодот кога луѓето се лечеле со мелени мумии.

Не е тешко да се најде човек што зборува за големи планови. Ќе ви раскаже за бизнис што ќе го започне, книга што ќе ја напише, земјата во која ќе се пресели или животот што е уверен дека еден ден ќе го живее. Го слушаш и немаш причина да се сомневаш во неговата искреност - стварно верува дека е способен за тоа. Но поминуваат месеци, понекогаш и години, а ете го него пак, „вака ќе правам“ и „онака ќе правам“. Или си ќути.

Никол Кидман и Том Круз имале договори без наведен рок до кога би требало да се заврши филмот. На Кубрик му требало слобода да работи до кога сака.

Целта е да се однесуваш како бумер, поточно - да пишуваш објави како бумер и примен си. А, бумер по погрешно емоџи се познава.

Звучи како наслов за романса со дејство на Блискиот исток, нели? Може некој ќе ја напише, ама во случајов е буквално тоа - руменило, шминка за лице направена од шафраника, од оние неверојатни креатори на содржини што прикажуваат чекор-по-чекор, старовремски, традиционални начини на изработка на сенешто.