Сосема добро функционираме и со тоа што знаеме само неколку факти за периодот меѓу VII и XII век. Зошто тоа право да не си го дозволиме и денес? Што ако најголем дел од она што денес го нарекуваме „вести“ има исто значење за нас како и некоја битка меѓу одамна исчезнати бургундски кралства или судир од времето на Монтезума?

Светот го знае името заради музејот, но не сите ја знаат приказната што те тера да ги бараш нејзините мемоари.

Според една нова студија на Харвард, фонтаната на младоста се крие во обичен витамин Д.

Во 1942, Хемингвеј седнал да му пише писмо на неговиот уредник, Максвел Перкинс, да му раскаже нешто што ретко (ако воопшто) му се случувало: признал дека една книга го натерала да се почувствува како слаб писател.

Хартиените цевки не влегоа во употреба затоа што се подобри, туку затоа што требаше да бидат. Беа минорен ама (поважно) видлив компромис во име на екологијата. Сепак, ако сте пиеле од хартиена цевка, знаете дека за кратко се појавува сомнежот - озбилни ли се со ова?

Како doomscrolling е, ама со ова си на Линкедин или некое слично, па скролаш огласи за работа додека не заклучиш дека за ништо не те бива.

Приказната за раѓањето на принцезата Маргрит од Холандија во Отава во 1943 година често се раскажува како необичен дипломатски преседан. Иако со текот на времето има добиено митски елементи, и фактите се интересни за раскажување.

Не е тоа некоја опасна вест - посмешен е начинот на кој ја пренесуваат во Њујорк Пост.

Звучи како некакво распродавање живот, а не е: Некои луѓе ќе имаат прилика да го гледаат и носат тоа што Дајен Китон го сметала за добро и тоа веќе голема работа.

Нов случај од женски затвор во Шкотска повторно ја отвори болната и контроверзна тема за начинот на кој институциите во Велика Британија балансираат околу правата, безбедноста и законските обврски кога се работи за трансродови затвореници.

Да, чуден е насловот. Па, што ако.

Затоа што на никој не му се читаат истражувања, луѓево решиле да ни снимат скеч каде што убаво ќе ни објаснат колку многу сме измавтани и како жени и како парови.

Кара Кенеди за Телеграф го поставува ова прашање, затоа што Сабрина Карпентер го направи најголемиот престап во кансел-културата: се извини.

Мора да му се даде име што звучи како симнато од ТикТок затоа што инаку не ни доаѓа памет околу здравото спиење - а се работи за „метод“ што се препорачува со децении.

Прашањето звучи глупаво и небулозно, а сепак, се работи за една од најжестоките и најтоксичните дебати во модерното родителство.

Има ли некој што ужива во гувеење наведнат преку масиче, карши некој што му ги струга ноктите, му ги гребе заноктиците, за после здружено да чекате да се исуши лакот кој не знаеш дали е од тие што ги забрани ЕУ, под светленца на печка што не си сигурен дали се доволно штетни за кожата на прстите?

А, не само што успеа, туку растури.

Професијата за која Кидман ќе се обучува (или можеби е веќе и обучена) е всушност death doula - дула, помошничка, бабица. Прво постоеше birth doula, ама оваа е во ситуации каде што на оној кој преминува и неговото семејство им треба помош и поддршка.

Што би рекла Миранда Присли во „Ѓаволот носи Прада“ - Цветно? За пролет? Да не веруваш. Оди направи да ти повраќа Реган од „Истерувач на ѓаволот“ од нокти да те видам.

Вештачката интелигенција како „партнер“ може да биде удобна, постојана и сигурна - сè додека не ја промени дефиницијата на она што треба да значи врска.

Во 2026 година, најинтересниот дизајнерски тренд не е ни минимализмот, ни технолошката прецизност, дури ни носталгијата што повремено се враќа. Се работи за нешто посуптилно, речиси парадоксално: идејата да се изгледа „реално“, или, поточно, да се изгледа како да не си премногу уреден, премногу измислен, премногу совршен.

Една фотографија од почетокот на 2002 успеа да направи нешто што ретко која рекламна (анти)кампања би можела: да го доведе во прашање идентитетот на еден од најпознатите британски луксузни брендови.

Модата често се отфрла како нешто лесно, речиси без тежина - како игра на форми, бои и сезонски каприци што брзо доаѓаат, па брзо ги снемува . Но ако се тргнеме од површината и навлеземе подлабоко, станува јасно дека таа навидум „плиткост“ всушност знае да биде еден од најискрените начини на кои едно време се открива себеси.

Многумина денес се вртат кон вештачка интелигенција за психолошка поддршка - од разговор за анксиозност, до совети за односи и емоционална исцрпеност. Но едно ново лично истражување на терапевтка која цел месец користела ChatGPT како „терапевт“ отвора едно подлабоко прашање: дали ова навистина помага - или само создава илузија на разбирање?