Off Café › Набрзинка

Деби Хари за креативноста, за Боуви и зошто нема деца

3 јули 2025

Фотографија

Деби Хари треба да полни 80 години. Нека ви легне прво таа информација.
Седнува на интервју со Венити Фер и зборува за предизвици за 50 милиони продадени албуми и хитовите.
Најмногу се гордее со врските, со соработките со врвни таленти и среќата што ја имала. И тоа што бендот уште се држи и после 50 години.
„Со моето минато (посвоена е) ако навистина сакав деца, ќе посвоев, затоа што би знаела што да му кажам на тоа дете. Но, како што реков, сакав да избегам од тоа среднокласно очекување. Се очекуваше од мене да се мажам и да раѓам и тоа беше многу далеку од она што го имав на ум. Затоа и многумина нѐ имаше што гравитиравме кон Њујорк - сакавме да комуницираме со други уметнички настроени луѓе што размислуваат како нас.

извор

ТикТок, Ендру Тејт и по некоја шега не се вистинската мизогинија

30 август 2026

Во есеј за Спајкд, Џорџина Мамфорд расправа дека политичарите се премногу фокусирани на културолошка, или онлајн мизогинија - како Ендру Тејт, мажосферата, токсичната машкост или сексистичкиот јазик на социјалните мрежи - а никако да се справат со реално насилство против жени и девојки.
Појавата ја нарекува митска мизогинија - нејасни културолошки ставови што тешко се мерат, а се наоѓа наспроти материјалната мизогинија што и тоа како ја има - силување, сексуални напади, семејно насилство, убиства за чест, итн. Главниот аргумент е дека владините кампањи и часовите во школо нема значајно да го намалат сериозното насилство ако полицијата и судовите не ги гонат злосторниците и не ги заштитат жртвите.
Со една реченица, доста ги третираме ТикТок, Ендру Тејт и сексистичките шеги како главниот проблем со мизогинијата - вниманието треба дасе насочи кон реално, постоечко насилство и на институционалната нефункционалност што го дозволува.

извор

Загубената уметност на бивање инвентар во кафич

14 август 2026

На Есквајер се појави еден шармантен текст, за едно добро што го губиме - да одиш каде што те знаат, а тие околу тебе навидум да немаат врска со тебе. А имаат, паметиме многу добро.
„Во Гертруд запознав група на луѓе што може никогаш не би ги видел надвор од ѕидовите на ресторанот. Заедница во најбазична смисла - не е дома, не е работа и не мора да значи дека е приватна, но е искуство што радо го бирам. Во време кога постојано, можеби потсвесно сами го бираме нашиот светоглед и алгоритам во хипер-персонализирани меури, да запознаеш некој што не е на твоја возраст, што не плаќа исти даноци како тебе, што не живее во истиот дел од интернетот како тебе - тоа ни е потребно сега повеќе од кога и да е.“
Дали онлајн резервациите, хајпот на социјалните мрежи, долгите редици и апликациите за испорака на храна отсекогаш до толку нè изолирале едни од други?

извор