- Авторот Бен Коб, по години поминати во Лондон како уредник и писател, во 2024 година со сопругата се преселил во Котсволдс, иако првично нивната стара куќа од 1605 година требало да биде само викендичка. Реновирањето било многу поскапо и покомплицирано од очекуваното, но тие успеале да го зачуваат карактерот на историскиот дом, со антиквитети, стари ткаенини, тапети и внимателно избрани бои.
- Најголемото изненадување бил новиот живот во малата заедница. Наместо очекуваната изолација и мир, Коб и сопругата стекнале нови пријатели и откриле дека селото има богат социјален живот, со вечери, коктели, отворања на ресторани и дури и повремени забави во штала. Токму преку новите познанства се родила и идејата за негова нова машка модна колекција инспирирана од животот во Котсволдс.
- По две години, Коб вели дека преселбата целосно му го променила животот. Почнал да се занимава со градинарство и пилатес, пронашол чувство на смиреност што долго му недостигало и, парадоксално, почнал уште повеќе да го цени Лондон.
- Имаме современо читање на тинејџерската суровост: Новата адаптација на Кери на Мајк Фланаган го пренесува класичниот хорор-роман на Стивен Кинг во дигиталната ера, во која малтретирањето не завршува кога ќе ѕвони, туку продолжува на социјалните мрежи, каде понижувањето може бескрајно да се споделува и повторува.
- Серијата ја истакнува противречноста меѓу строгите безбедносни мерки во училиштата и недоволната реакција на малтретирањето, онлајн вознемирувањето и сексуалната злоупотреба. Отвора и прашања за опасностите со кои се соочуваат младите во сè понепријателската дигитална средина.
- Фланаган ја нагласува важноста на добрината, но авторката на текстот смета дека Кери зборува и за оправданоста на женскиот гнев по долгогодишно малтретирање и злоупотреба. Наместо постојано да простуваат, да молчат и да се приспособуваат, жените, вели, треба да можат отворено да зборуваат, да му се спротивстават на сексизмот и да одбијат да ја прифаќаат суровоста како нешто нормално.
- Авторката Кејт Листер остро ја критикува чантата Биркин на Ермес како еден од најекстремните симболи на раскош и економска нееднаквост. Вели, чантите чинат десетици илјади фунти, а ретките примероци и стотици илјади, а нивната огромна цена не е оправдана со функционалноста, туку со престижот и желбата да се покаже богатство.
- Мета на критика е и културата околу сето тоа, промовирана од славни личности, инфлуенсери и ултрабогати луѓе. Според неа, апсурдот не е само во тоа што една чанта може да чини повеќе од годишната плата на медицинска сестра, туку и во фактот што ваквото расфрлање со богатството се слави како статус и успех, наместо да предизвикува непријатност во време кога многу луѓе живеат во сиромаштија.
- Смета дека Биркин можеби го губи статусот на престижен предмет бидејќи станала премногу присутна во културата на славните и почнала да се смета за кич. Посакува свет во кој луѓето ќе се гордеат со огромни донации каде што се потребни, не со фотографии каде што држат луксузни чанти.
