Равенка која е екстремно едноставна но овозможува пресметувања на параметри што сите електрохемичари ги бараа 50 и кусур години, со цел да го најдат баш тоа - една равенка за сè! Се работи за едно од најголемите достигнувања во македонската наука (а посебно во електрохемијата) во последните неколку десетлетија, прва равенка именувана по македонски автори а доаѓа од необични и неконвенционални идеи на две млади девојки.

На најзеленото на свет, он закочи како да го укасал шкорпион или да добил мозочен удар. На 2 метра зад него, успев да закочам и да го избегнам и да поминам, жими мајка, на трепкаво зелено, ама на трепкаво зелено, бре, ни на жуто ни на црвено ! Кој ви е мој бре, на зелено почнаа да кочат, аман? Па сејф сити само казнува, не сече гениталии, ќе убиеш некој позади тебе, идиоте неопеан!

Историските читанки велат дека на враќање кон Крушево, Никола Карев и неговата чета преноќиле во село Рајчани (помеѓу Кочани и Пробиштип), каде биле предадени и потоа опколени од турскиот аскер во месноста Свиланово каде што гине. Чичко Ангел од Рајчани додава месо во оваа приказна. Поточно, нема месо во приказната, тоа е и проблемот. Има една навредена жена, а тоа е сосема доволно човек да загине на 27 години.

Македонсккиот рапер е дел од новата хит серија M.I.A. на холивудскиот режисер Џон Дал (Dexter, Braking Bad, Hannibal, Yellowstone) и сценаристот Бил Дубук (Ozark, The Accountat, The Judge).  Во 9-тата финална епизода со наслов "Aperture" сцената започнува со негов вокал и лирика од песната "Нов Лист" што оди ексклузивно само на серијата.

Ни кажаа дека доаѓа ново време. Нов систем. Нова економија. Нова демократија. Сè ново. Само чудно како новите шефови имаа исти презимиња како старите шефови. Новите газди имаа исти телефонски броеви како старите газди. Новите елити некако магично се појавија токму во куќите каде што веќе имаше добар паркинг.

Дали некој овде ќе ја каже вистината дека промената на Уставот не е главниот проблем туку откажувањето од сопствениот јазик на олтарот на ЕУ која се спрема за војна со Русија, а овде ни зборува за мир? Ако ги видите меѓусебните односи на земјите на Балканот, тие никогаш не биле полоши. Рогови во вреќа! Е тоа е резултатот на европеизацијата во изминатите 30-тина години во регионот.

Како, на крајот на 19 век, да утврдиме дали едно население е бугарско? Според јазикот? Според црковната припадност? Според училиштата што ги посетува? Според начинот на кој се дефинирало себеси? Или според националниот идентитет што го поседуваат неговите потомци денес? Тука започнува вистинската дебата.

Целосно е депласирано тврдењето дека само треба да ги донесеме уставните измени и ќе влетаме во ЕУ. Самата бугарска позиција покажува дека тие се сфаќаат само како почеток на многу подлабоко институционализирање на бугарските барања во рамките на ЕУ процесот. Историја, идентитет, јазик, образование, говор на омраза, работа на историската комисија, дипломатски документи, нон-пејпери...

Стотројка го објави најновото музичко издание на fydhws (фидус), насловено „од почеток?“, саундтрак за истоимениот краткометражен документарен филм, дело на македонскиот музичар и филмски автор Кристијан Петрески, кој живее и создава во Прага. „Машинеријата и природата, колапсот и обновата, темнината и светлината коегзистираат низ целото дело, без да се приклонат кон некаков фиксен наратив“, објаснува авторот.

Ако имате 50 минути и разбирате англиски, слушнете ја личната исповед на еден Македонец кој се нурнал во историјата и првично сфатил дека е Бугарин за подоцна да му стане јасно дека тезите „Сите сме Бугари“ и „Ист народ во две држави“ се глупоштини па се вратил во својата македонска идентитетска кожа.  

Балканецот има две вечни надежи да најде врска во општина и култура што расте сама, а носи пари како нафтено поле. Секои пет години доаѓа нов пророк. Една година е Пауловнија. После тоа полжави. Па ноеви. Па аронија. Па тартуфи под лешници. Па јапонска гоџи бери. Па некој братучед од Германија што има сигурен откуп.

Сержи е млад дечко од Барселона кој пред шест години сам решил да учи македонски. Не само што го научил туку и сериозно го засакал заради неговата звучност, ритмичност и елегантност. „Прекрасен јазик имате,“ ни порачува Сержи. Кога ќе се сетиме колку неписмености имаме објавено од наши луѓе на кои македонскиот им е мајчин јазик, така малку срам нè фаќа во нивно име. 

Пред само некој ден пишавме: „Скопје е на потег.“ Го искористиле потегот. Фатиле, го средиле. Респект. 

Деновиве замина Влатко Милев. Влатче, Циги, ептен редок минерал во испостената градска почва. Ведар, насмеан и љубопитен како дете. Вреден а акаше и едреше, возеше мотор а никаде не брзаше, беше врвен познавач на храна со фино непце за ракија од слива, читаше поезии и филозофии, преубаво свиреше гитара, уште со покоен Тефо. Не ја доби битката ама па ни битката не успеа да му ја симне онаа широка насмевка по која ќе го паметиме. 

На македонските социјални мрежи пронајден е револуционер. Се моли сопственикот/старателот да го прибере. Овој наш ТикТок Нео/Морфеус е убеден дека го хакнал Матриксот па има јаки совети за освестување (на пример, да не платиш казна), без да забележи дека и самиот е заглавен во трендовите, јазикот и логиката на алгоритмите. Мазно ќе го баталевме, ама кога рече „Се додека obey-аш...“

До пред само 350 години (17-ти век), луѓето биле високи 5 метри и ниту јаделе ниту пиеле туку - дишеле. Потоа ги спуштиле на три метри, па на два метра (со убацена цевка) и еве нè сега нас, ем пинцури, ем не ни е доволно само да дишеме, ем... не ни се верува со кого тоа воздухот го делиме.

Си ветив дека повеќе нема да се мешам во „македонските работи“, но кога читам глупости што доаѓаат од Македонија, морам. Какви се сега тоа лудории околу Гоце Делчев? Зошто, господо политичари, сега и тој не ви е добар? Викате Бугарин и не се срамите од тоа? Срам да ви е!

Така е насловено одбележувањето на роденденот на големиот дијагностичар на македонската болка, хумор, трауми и заблуди. Во светлост на изјавата која ќе ја слушнете во продолжение, не треба да веруваме дека „Горан е тука“ ни е дадено за секогаш. Треба да се запне и да се работи за неговите мисли да останат живи и „тука“. А самата изјава три пати на ден да им се повторува на оние кои мислат дека завршиле работа со тоа што ќе кажат „Јас сум Македонец.“    

Многу време има поминато од виралната сензација на Он.нет објавена во дајал-ап времето па не можеме да сме сигурни дека е тој, ама поштени луѓе ни тврдат човекот е „Пато, масовно“ химселф, најголемата македонска мистерија после „Ристе од Припор“. Ако е така, одлично се држи човекот, синтаксата му е драстично подобрена а фобијата од камера надмината. Баш ни е ќеиф! Ај баш видете?