Авторот на ова раскажувачко „шоу“, чии епизоди ги симнуваат 1,3 милиони луѓе месечно, има добар рецепт: неговите приказни балансираат на тенката граница помеѓу умерено интересни и крајно досадни. Таман за да ве заспијат. 

Со векови славната драма на Шекспир е симбол на трагичен крај на една љубов. Но нели би било фино кога приказната за Ромео и Јулија би можела да заврши на различни начини, од кои повеќето не трагични, туку откачени?

Една од најстарите форми на интерпункција добива нов семантички потенцијал - бидејќи не мора да ја има, нејзиното појавување во порака или на чет e знак дека работата е сериозна

На вчерашниот повик за испраќање приказни од животот низ очи на различни професии (тука) добивме една од бивш банкар. Таа е повеќе авторефлексивна отколку што зборува за карактерот на луѓето кои се вмешани во неа, но сепак е една горчлива вистина за нашата реалност. Не мора да го гледате „99 куќи“ за тоа како заради невратени кредити се одзема имот во Америка. Оваа сторија е поблиску до дома. 

Животот на големиот поет е исполнет со мистерии, кои можеби ќе беа расчистени доколку беше сочувана неговата автобиографија. Но трojца негови најблиски пријатели одлучиле да ја уништат. Зошто?

Позната е изреката дека животот често знае да ја надмине фикцијата, нудејќи приказни кои не би можел да ги замисли ни ум од калибарот на еден Бароуз или Хантер Томпсон. Каде може да се најдат такви стории? Позборувајте со човек што „работи со луѓе". А ако токму вие сте еден од нив, ова е можност да ги споделите вашите.

Tекст на Сомерсет Мом, британски писател, еден од најдобро платените автори во 1930-тите. Неговите полухедонистички-полуетнографски мотиви за патувања ни се блиски, а притоа не мислиме на одмор преку агенција на Халкидики. Иако, зошто да не? И таму, пишувајќи на колена во некој чамец, можете да водите белешки за необичните луѓе кои сте ги сретнале, а кои не се вклопуваат во ниту еден вам познат тип. 

Дејвид Франзони, авторот на сценариото за „Гладијатор" со Расел Кроу, и продуцентот Стивен Џоел Браун, изјавиле дека сакаат да го деконструираат стереотипното портретирање на исламските карактери во западната кинематографија. Како? Со тоа што Руми во нивниот иден проект ќе го игра - та-нааа - Леонардо ди Каприо!

Кога е во прашање филм е лесно: одиш на imdb или на Rotten Tomatoes, пребаруваш по жанр или по кратка содржина, евентуално ги гледаш оценките, и одлучуваш кој филм да го гледаш. А каде да одиш за книги, а тоа да не биде Амазон?

На денешен ден, 07.06, во 1970, починал Едвард Морган Форстер, британски автор на романи по кои се снимени славни филмови. Но еден негов помалку познат расказ зборува за феномен за за кого во негово време немало ни име. Денес го викаме - интернет.

Една од помалку посакуваните повреди во спортот, особено оној машкиот, е ударот меѓу нозе. Ај што самиот спортист си има мака, туку и коментаторот треба да има однапред подготвен израз за да го опише она што се случило. Американците имаат развиен вокабулар за ваквите инциденти. Може е време до петок нашите да си спремаат пар поживописни џокери од оној кој се користи до сега.

Денешните политички сатиричари често се однесуваат како овој жанр да почнува од нив, преставувајќи се како интелектуална авангарда. Она што тие го заборавиле, или пак воопшто не го знаат заради цензурираната историја, е дека храбри и луцидни луѓе кои се обидувале да го променат јавното мислење преку хумор имало и пред нив. 

Сликите на Ван Гог или скулптурите на Микеланџело предизвикуваат восхит и чувство дека нивните автори допреле до нешто поголемо од нив. Истото тоа чувство би требало да го имаме кога сме на интернет, вели авторка на нова книга на оваа тема.

Вчера, 03.06, почина Мухамед Али, еден од најголемите спортисти на сите времиња. Нова книга го опишува неговиот однос со Малком Икс, и зошто тоа пријателство не се одржало.

Светото писмо е најпреведуваната книга во светот, а на таа листа преводи сега има верзија чија цел е да ја привлече „милениумската" генерација.

Ноам Чомски го нарече „посмртно ѕвоно за човечкиот вид". Стивен Кинг и уште 450 американски писатели потпишаа петиција против неговата кандидатура. Нo има и такви писатели кои велат дека, за арно или за лошо, тој до сега не направил ништо што е против принципите на демократијата.

Пред сто години во Париз се одржала необична церемонија. Извесен Пјер Морис Масон конечно ја добил посакуваната (и заслужена) докторска титула. Но за жал, постхумно, затоа што претходно загинал во рововите, борејќи се против непријателот. Toчно таму и ја пишувал тезата.

Имаме луѓе во Бостон, па може да испитаме и разни верзии, на пример дали се појавуваат поинакви стихови ако асфалтот се полее со - боза.

На Херцог, заради сиот досегашен кредит, но најмногу заради спокојниот глас и тешкиот германски акцент, однапред му веруваме, дури и кога би направил документарец за ланскиот снег. Но темава е сепак малку поинтересна.

Додека студирал музика, Филип Гелб имал јак ментор: големиот џез музичар Сем Риверс. Познат по импровизирањето, тој во едно њујоршко студио често знаел да собере музичари, за заедно да „џемуваат". Сега и Гелб го прави тоа, ама го комбинира искуството со храна, инспирирана од свирката.

Маргарет Атвуд (патем, добитничка на Златниот венец во Струга оваа година) беше првата учесничка во проект, чија идеја е да се соберат 100 специјално напишани дела и истите да се објават по сто години. Неодамна е предаден и втор ракопис. 

За гејмерите-љубители на играта, филмот правен според „Воркрафт" е долго очекуван проект. Со буџет од 100 милиони долари и куп визуелни ефекти, тој е истовремено и голема надеж за неговите продуценти. За режисерот пак, филмот е поврзан со лични приказни и животни искушенија.

Француски филм, кој почнува како комедија а завршува како драма, чиј наслов посоодветен за наш контекст би бил „Проблемот со името". Затоа што, токму за тоа и се работи.

Пред неколку дена во Рим се одржа премиера на познатата опера на Верди, во режија на Софија Копола и со костими на Валентино. Бонус: сценограф е Нејтан Кроули, истиот од филмовите за Бетмен.