Приказната започнува во древна Кина, каде што хризантемата се одгледувала во нејзините рани форми, поскромни од денешните раскошни градинарски сорти, со едноставни, жолти цветови налик на маргаритки. Освен заради убавината, растението било ценето и поради неговата употреба во традиционалната медицина. Различни делови од него се користеле во препарати за главоболки и треска, а со текот на времето цветот добил значајно место и во кинеската поезија и уметност.
Во времето на династијата Танг, меѓу 7 и 10 век, хризантемата веќе била омилен мотив на поетите и сликарите. Нејзината способност да цвета во студените есенски денови ја претворила во симбол на достоинство, скромност и истрајност. Поетот Тао Јуанминг, познат и како Тао Ќјан, ја поврзал со животот повлечен од светската врева и амбициите. Сликата на човекот што се повлекува во градината за да пие вино меѓу хризантемите станала поетски симбол на слободата, едноставноста и созерцанието.
Во традиционалната кинеска уметност, хризантемата е една од таканаречените „четири благородни растенија“, заедно со сливовиот цвет, орхидејата и бамбусот. Секое од нив претставува одредени доблести на образованиот и духовно изграден човек. Хризантемата ја симболизира зрелоста и смиреноста, но и способноста да се зачува сопствениот интегритет кога околностите стануваат неповолни. Нејзината убавина не е раскошот на пролетта, туку онаа што се покажува токму кога природата почнува да се повлекува.
Во Јапонија хризантемата пристигнала од Кина, заедно со патниците и будистичките монаси. Таму добила уште поголемо симболичко значење. Јапонците почнале да одгледуваат стотици сорти со различни бои и форми, а цветот станал симбол на царското семејство. Хризантемата со шеснаесет ливчиња се наоѓа на царскиот печат на Јапонија, а самиот царски престол поетски се нарекува „Хризантемски престол“.
Во јапонската култура цветот се поврзува со достоинството, обновувањето и континуитетот. На 9 септември традиционално се одбележува фестивалот Кику но Секку, посветен на хризантемата, еден од старите сезонски празници. Според народните верувања, росата собрана од нејзините ливчиња можела да придонесе за долг живот. И денес, изложбите на хризантеми во јапонските храмови и градини претставуваат вистински мали уметнички настани. Градинарите со големо трпение ги обликуваат растенијата во куполи, водопади и други сложени форми, претворајќи го одгледувањето цвеќе во вештина што бара дисциплина и прецизност.
До Европа хризантемата стигнала многу подоцна, во 17 век, преку трговците и ботаничарите заинтересирани за азиските растенија. Во 1753 година шведскиот ботаничар Карл Лине го утврдил научното име на родот, изведено од грчките зборови chrysos, што значи злато, и anthemon, цвет. Името потсетува на златножолтите цветови на раните познати видови.
Во 18 и 19 век европските градинари започнале интензивно да создаваат нови сорти. Се појавиле хризантеми со тенки, иглести ливчиња, густи топчести цветови и многу други варијанти. Нивната разновидност ги направила омилени во викторијанските оранжерии и есенските градини. Но, додека во Источна Азија цветот бил поврзан со благородноста и долгиот живот, во голем дел од Европа добил поинакво значење. Бидејќи цвета во периодот околу зимската задушница, кој се одбележува на почетокот на ноември, хризантемата постепено станала цвет на сеќавањето и жалоста. Се носи на гробишта и се остава на гробовите како знак на почит кон починатите.
Оваа разлика меѓу источните и западните значења е особено интересна. Еден ист цвет може да симболизира царско достоинство и долг живот во една култура, а спомен и смрт во друга. Но, можеби меѓу тие значења има и заедничка нишка: хризантемата цвета во периодот кога годината се приближува кон својот крај, па природно станува потсетник на минливоста, но и на истрајноста пред промената.
