„Десетина илјади кои се заглавени во човечка меласа не верувам дека знаат зошто се тука. Не дека јас не сум го правел истото, млад и зелен. Ми се чини дека токму тој аспект на човековата природа, да знаеме да заглавиме, е она што му беше на Бекет на ум. Не многу пред да биде напишана Чекајќи го Годо, човештвото беше заглавено во војна. Бекет, преживеан, но не и оптимистичен, не потсетува дека ќе заглавиме пак. И денес, толку години после Втората светска војна, заборавивме на ужасите и се чини дека се движиме кон состојбата на меласа.“