Дикенс, Хемингвеј, Марк Твен - во историјата на книжевноста чест е случајот славни писатели да живееле од новинарство. Но врската помеѓу новинарството и пишувањето поезија е поспецифична. Еве зошто.

На меѓународниот ден на штиците што живот значат, ви поставуваме едно хипотетичко прашање - дали би издржале претстава од 24 часа?

Личните сведоштва одамна се препознаени како значаен алтернативен извор на традиционалната историја. Притоа не е интересен само методот, туку и темите. На пример лични сведоштва за храната во Њујорк во раниот 20-ти век.

Оваа недела стотина филозофи ќе пристигнат во Сан Франциско на 87-миот годишен собир на Американското филозофско здружение. Но новинарите нема да го покриваат симпозиумот за епистемологија на модалноста, или оној за семантиката на пежоративите. Јасно е: филозофијата не е вест. Но една нејзина поддисциплина полека станува тоа.

За џезот за време на Втората светска војна, и начините на кои успеал да преживее, веќе пишувавме. За истава тема се интересирал и Кјубрик, кој сакал да сними филм за еден офицер на Луфтвафе, љубител на свинг, кој пишувал за музичките сцени во окупираните градови под псевдонимот д-р Џез.

Можеби затоа што му завидуваат, а најверојатно затоа што навистина знае да биде лигав, Коелјо им е омилена тема за подбишега на книжевните рубрики. Џон Крејс од Гардијан ја раскажува неговата нова книга, „Ракописот пронајден во Акра" со малку, ама одбрани зборови.

До Виена стигнавме низ облаците. Син ми, прв пат во авион, возбудено ги гледаше, споредувајќи ги со шеќерна волна или пена за коса. Тие нè следеа цела недела, а првиот момент кога попуштија и низ нив ѕирна сонцето беше - кога отидовме да ги видиме на изложба!

Во повеќе наврати сме промовирале соработка со спортската рубрика на сајтов. Еве уште еден повод: двајца писатели. нобеловецот Џ. М. Куци и славниот Пол Остер, преку писма дискутираат за сопствената опсесија, да гледаат спортски натпревари, и да се чувствуваат виновно што си го губат времето.

Возбудлива историска драма/авантура направена според вистинската приказна за сплавот и екипажот кој во 1947, предводен од етнолог кој не знаел да плива, поминал 8,000 километри по Пацификот, само за да докаже една алтернативна научна теорија.

Кога светските телевизиски станици го пренесуваа изборот и инаугурацијата на новиот папа, главни фраер(к)и беа оние кои знаат латински. Освен во вакви моменти, овој јазик се води како „мртов", како некорисен и неупотреблив. Но дали е навистина така?

Библиотеките се инспиративни „топоси" за иронизирање, пародизирање и лоцирање на дејства во филмови и реклами. Еве неколку такви примери, кои вклучуваат и ретро промотивни видеа за библиотекарската професија, и за една од најголемите библиотеки во светот.

Teoријата вели дека ако повеќе ги сакате Битлси од Ролинг Стоунси, веројатно повеќе ќе го сакате Астерикс од Алан Форд, и мачки од кучиња. Но ајде да го прошириме „тестот" - што ни кажува тоа дали некој повеќе го сака Вагнер или Верди, мрачниот и апокалиптичен Тевтон, наспроти лиричниот и бомбастичен медитеранец?

Томаж Пандур (1963), кој се прослави со претставата „Шехерезада" (гостуваше и на МОТ), кој на 26 години стана директор на Словенско народно гледалишче и од Марибор направи театарска Мека, и чии претстави играат низ целиот свет, сега се фати во костец со нов предизвик: осмислување на турнејата на - Северина!

Џереми Ајронс, Ринго Стар, Бенетон и едно зајаче - неколку интересни претставувања на папите во современата култура.

Eдно од извинувањата кои Пајтоновци им го упатуваат на оние на кои најмногу им имаат грешено - на политичарите.

На снимките од настапите на политичарите, зад нив постојано има луѓе кои им ракоплескаат - колку што нивниот аплауз е поентузијастичен, толку пораката делува поубедливо. Ритмичното удирање со дланките од древни времиња му дава моќ на оној кому му е упатено. Работите стојат сосема исто и денес.

Денес (15. март) е ден кога, како што се вели, треба да бидете внимателни, да не завршите како Цезар, кој откако не ги послушал предупредувањата да се „чува од мартовските иди" завршил со 23 убода. Или така барем Шекспир го замислува неговиот крај.

Валентина Лисицjа е родена во Киев. Почнала да свири пијано на 3-годишна возраст, а сега има 43. Според стандардите на кариерата на повеќето изведувачи на класична музика таа одамна требало да биде „мртва", со оглед на тоа што со познатите музички натпревари се започнува на 16, а се завршува на 29. Но она што ја направило разликата во нејзиниот случај е - интернет.

Во галеријата Art In General во Њујорк во тек е изложба на книги кои никогаш не биле позајмени од библиотеката на Центарот за фикција, невладина организација во САД која е посветена на промовирањето на белетристиката.

На многумина ова ништо нема да им значи, но Твитер се поднови со една навидум проста, но до сега непостоечка опција - нови редови!

Во еден од оние по малку здодевни прашалници де Ниро сепак успева да биде шармантен и искрен. Како на пример кога вели дека единствена фикција која ја чита се - весниците.

Деновиве после подолго време повторно се активираа автомобилите со мегафон, кои најавуваат атракција во градов. Не, не мислиме на изборите, туку на вистински циркус. На оваа снимка од 1914 славниот Худини рекламира една таква точка, која според него не е никакво чудо, туку чиста манипулација, и со тоа ја нагласува нам познатата разлика меѓу занаетчија и циркузант.

Дилемата да се имаат деца или не кај обичниот човек варира меѓу решенијата а) да и б) не. Сè додека во муабетот не упадне филозоф (и тоа жена), кој ќе ти објасни дека се работи за епистемолошко-трансформативно искуство.

На годишнината од смртта на студентот на Хабермас, докторот по филозофија кој својата одлука да стане политичар ја плати со живот, уште нешто по што тој се издвојуваше од колегите во регионот - неговиот обид за освежување на политичкиот дискурс со живописни стилски фигури. Забелешка: текстот е од 2002.