Во „Скапани јаболки“ (2026), Марија, која ја игра одличната Серша Ронан, е наставничка која се обидува да ја зачува контролата врз својата училница и со тоа својот професионалнен интегритет. Главниот предизвик е Дени, кој уште во првата сцена, при посета на фабрика за правење „сајдер“ од јаболка си ја фрла патиката во машината. Тој постојано доцни, пцуе, крши, а знае и физички да се пресмета со соочениците ако му промрчат. Соочена со критики од колегите и од наставниците дека не се справува како што треба со него, на ден пред посета на инспекција, наставничката се одлучува на радикален чекор - да го затвори во подрумот на својата куќа и да го држан врзан на сиџимче!
Колку и да ни изгледа несоодветно, денот потоа (и оние по него) како да ни ги релативизира моралните дилеми. Наставата без Дени станува помирна и поуспешна, и со тоа филмот ја поставува својата најнепријатна дилема: ако отстранувањето на еден проблематичен поединец е во корист на сите други, дали тоа ја прави постапката оправдана? Или само открива колку лесно сме подготвени да ја жртвуваме етиката заради ефикасноста? Успехот на класот, мирот во училиштето и професионалниот углед на Марија стануваат поважни од прашањето што се случува со детето, дури и кога родителите на останатите ќе ја дознаат вистината. „Лошото јаболко“ така престанува да биде само Дени: проблемот е и во системот што не знае што да прави со оние што не се вклопуваат во неговиот идеален модел.
И покрај интересната теза на филмот, сценариото (или режисерот) како да не се одлучни да одат до крај во растегнувањето на ластикот до негово пукање. Односот помеѓу Марија и Дени е збунувачки - таа во визбата продолжува (или баш почнува?) да го подучува, и покрај тоа што претходно очигледно го сметаше за безнадежен случај. Одвоен од хаосот на училницата, тој тука добива индивидуално внимание и почнува да напредува. Марија, пак, открива дека може да биде поефикасна наставничка кога ќе го контролира секој аспект од средината. Тука лежи најмрачната иронија на филмот: наставничката е истовремено и онаа која казнува и спасителката.
Филмот не го претвора Дени во невина жртва без сопствена одговорност. Неговото агресивно однесување е реално, како и последиците што ги трпат другите. Истовремено, Марија не е само чудовиште, а училиштето не е само институција што потфрлила. Филмот нè соочува со нешто понепријатно: со можноста дека луѓето можат да прават нешто длабоко погрешно, а притоа да се чувствуваат добро и исправно.
Илина, Букбокс
