Во 1934, во лабораторијата на Универзитетот во Калифорнија во Беркли, лежело неподвижно куче од расата фокстериер. Докторот Роберт Е. Корниш претходно го усмртил со етер и азот, а шест минути по последните отчукувања на срцето започнал да го спроведува својот експеримент.
Го врзал кучето за необична направа налик на клацкалка, која се движела нагоре-надолу. Корниш верувал дека со тоа ќе ја поттикне циркулацијата на крвта. Во вената на животното вбризгал солен раствор збогатен со кислород, адреналин и хепарин, а додека неговиот асистент ја придвижувал направата и го триел телото, лекарот вдишувал воздух во белите дробови на кучето.
Секундите се претвориле во минути. А потоа, одеднаш, животното се закашлало и ја помрднало ногата. Срцето почнало повторно да чука. Корниш го нарекол кучето Лазар Втори, според библискиот Лазар, кого Исус го вратил од мртвите.
Но, враќањето во живот не значело и вистинско закрепнување. Кучето преживеало уште осум часа и тринаесет минути, но останало во тешка, речиси зомби-состојба, со повремено лелекање, лаење и забрзано дишење. Денес знаеме дека по одреден период без циркулација на крвта, мозокот и срцето можат да претрпат неповратни оштетувања, па самото повторно воспоставување на срцевата работа не гарантира дека пациентот ќе се опорави.
Пред кучињата, Корниш се обидувал да оживува луѓе. Младиот научник бил вистинско чудо од дете: докторирал на Универзитетот во Беркли на само 22 години. Околу 1933 година станал опседнат со идејата за реанимација. Првиот човечки пациент бил 62-годишен печатар, починат од срцев удар. Четири и пол часа по смртта, Корниш го донел во болницата, го завиткал во грејни перничиња и го поставил на својата клацкалка. По деведесет минути нишање, не успеал да го оживее. Сепак, подоцна забележал дека лицето на човекот наводно се затоплило, дека очите повторно добиле сјај и дека се појавиле слаби пулсации во ткивото на вратот.
Две недели подоцна се обидел да оживее 22-годишен машинобравар, извлечен мртов од заливот на Сан Франциско три часа претходно. Четири часа го нишал неговото тело, но без успех. Не успеал ниту во третиот обид, кога телото на човек што починал од струен удар најпрво го потопил во топла бања.
Разочаран од резултатите, Корниш решил прво да ја усоврши постапката врз кучиња. Секое го нарекувал Лазар, а неговите експерименти набргу привлекле големо внимание. Најголем успех постигнал со Лазар Четврти. Иако кучето ослепело и не можело самостојно да стои, по тринаесет дена почнало да ползи, да лае и да седнува. Му се вратил и апетитот: во месеците што ги поминало по експериментот јадело речиси половина килограм месо дневно.
Лазар Петти закрепнал уште побрзо. За само четири дена повторно покажувал дел од вообичаеното однесување, иако останал слеп и имал оштетувања на мозокот. И двете кучиња живееле уште неколку месеци, но нивното закрепнување било далеку од целосно.
И покрај сомнежите и етичките дилеми, Корниш станал медиумска сензација. Во 1935 година бил снимен и филм инспириран од неговата работа „Животот се враќа“. Но експериментите предизвикале и протести од организации за заштита на животните, а раководството на Универзитетот во Беркли на крајот го отстранило од кампусот. Корниш продолжил да работи дома, претворајќи ја градинарската шупа во лабораторија, од која, според соседите, се ширела неподнослива миризба.
Во меѓувреме, медицината напредувала. Денешната кардиопулмонална реанимација, позната како Си-пи-ар, се потпира пред сè врз квалитетните компресии на градниот кош и брзото воспоставување на циркулацијата. Лековите што влијаат врз срцевиот ритам и крвотокот и понатаму се користат во современата медицина, но клацкалката на Корниш никогаш не станала дел од медицинската практика.
Сепак, тој не се откажал од идејата да ја докаже својата метода и врз луѓе. По експериментите со кучињата, побарал од гувернерите на Невада, Аризона и Колорадо дозвола да се обиде да оживее осуденици погубени во гасна комора. Сите барања биле одбиени.
Во 1948 година, Корниш испратил повеќе писма до управникот на затворот Сан Квентин, барајќи да му биде дозволено да го реанимира Томас Мекмонигл, киднапер и убиец осуден на смрт со гасна комора. И овие барања биле одбиени. Кога неговиот план станал јавен, повеќе од педесет луѓе, претежно неженети мажи, доброволно се пријавиле за експериментот. Но, до тој момент, Корниш веќе се насочил кон нешто многу поприземно: развивање и продажба на паста за заби.
