Во северна Манитоба во Канада, еден бизон постојано бега од ранчот каде живее. Локалците го нарекуваат бегалецот Фреди, и тој веќе има статус на локален „селебрити“. Сега во негова чест е компонирано и специјално музичко дело.

Роден во Њујорк на 11 мај 1918, Ричард Фајнман е една од брилијантните појави во науката, особено заслужен за нејзина популаризација. Почнал да зборува дури по третиот роденден, но потоа имал што да каже.

Советите за тоа како и зошто воопшто некој би слушал што има да каже некој друг се од познатиот психолог Ерих Фром. И тоа е доволен аргумент зошто би го слушале.

10 мај 1933. На плоштадот на Операта во Берлин се донесени повеќе од 20.000 книги. 5.000 студенти во рацете држат факели, покрај нив десетици илјади собран народ. И тоа е само еден од настаните низ земјата со иста цел - горење неподобни текстови.

Кога бевме мали, ако не ни чинеше ракописот, ни викаа дека пишуваме како со хиероглифи. Епа сега навистина ќе можеме да ги користиме, ама на мобилни.

Предапио, според неговиот сегашен градоначалник, станал „италијански Чернобил“ во смисла на тоа дека е „загаден“ од орди нео-нацисти кои го посетуваат гробот на Мусолини. Тој нуди решение за нивно едуцирање. Нека му е со среќа.

55 години музичка историја, биографии на 333 бендови, 500 страници, 400 фотографии. И овие бројки не би значеле ништо, да не се вградени во методолошки крајно издржан и со душа изработен производ, со кого може да се гордееме, повеќе отколку со голем број таканаречени „енциклопедии“ и „капитални“ изданија, кои во изминатите години произлегоа од оваа култура, а беа дотирани „шаком и капом“ од разни гарнитури.

Австрискиот математичар, кој се смета за еден од најреволуционерните научници на 20 век, кон крајот на животот малку откачил. Парализиран од стравови, тој почнал да одбива храна. Умрел на 71 години, со само 30 килограми.

Имаш писмена работа за книга чиј автор е твојот сопствен татко. Тој ти помага да напишеш што сакал да каже писателот, и за што воопшто се работи во книгата. Излегува дека баш и не е упатен во темата.

Од народни умотворби, до романи-бестселери и ТВ серии, нарациите се суштински за секоја заедница и за секој поединец во неа. Еволутивните психолози се обидуваат да сфатат зошто.

Она кога твоето работно место служи само за некој друг да има работно место. Или кога сите се преправаат дека нешто работат, а никој не е убеден во корисноста на тоа нешто. И така, секојдневно, само за машината да врти, а срањето да се трупа. 

Тажна вест за сите оние кои мислеа дека можеби токму оваа е годината кога ќе го впишат Нобелот во своето книжевно си-ви. Повеќе среќа следната.

Американската новинарка и писателка Марија Коникова почнала да пишува прирачник за самопомош во кој вештините за играње покер се користат за донесување подобри одлуки во секојдневниот живот. Отпрвин играла колку да влезе во „филм“ и да биде упатена во правилата. Ама многу брзо работата станала сериозна. 

Дизи Гилеспи, Луј Армстронг, Бени Гудман. Сите тие биле дел од напорите на владата на САД за културна дипломатија за време на Студената војна. Иако работите не се одвивале секогаш мазно.

На сајтов често сме објавувале тн. „искрени трејлери“, пародична серија на типични рекламни видеа преку кои се деконструира некој филм или специфичен жанр. Е сега тимот кои ги прави оди чекор понатаму, на сам себе се деконструирал.

„Завист“ звучи како маана, и „народски“, и верски - сите поголеми религии ја сметаат за грев и карактеристика на нечисто срце. Па сепак, колку и да изгледа општествено корозивна, таа била вообичаен дел од човечките општества со милениуми. Работата е што тие, многу подобро од нас, знаеле како да ги искористат нејзините конструктивни страни. 

Не дека некои од нас имаат проблем да заспијат, дури и на нога. Но она што вообичаено го ветуваат книгите е обратното - дека се толку возбудливи што нема да можете да ги оставите. Оваа е малку поинаква.

Во овој филм не се случува (речиси) ништо. На моменти e и досаден. Но сепак вреди да се погледне, и тоа заради две нешта - Џефри Раш, и приказот на тоа колку е проклето тешко да создаваш уметност.

Вообичаено за човек со широки интереси и познавања се вели дека е „жива енциклопедија“. Луѓе кои се детално упатени во некои области има и денес. Но такви кои знаат сè, повеќе од Гугл, се одамна изумрени. 

Издавачите, можеби превентивно, а можеби затоа што некогаш се изгореле, сега дуваат и на јогурт - ангажираат посебни читатели, кои се „сензитивни“ за некоректности од различен вид, и кои алармираат доколку забележат такви моменти во книга која допрва треба да се објави.

Брајовата азбука и писмо денес на голем број слабовидни и слепи лица можеби им е надминато како средство за читање, бидејќи дигиталните апликации го презедоа приматот. И иако јавната поддршка за објавување материјали на Брајова азбука се уште постои (па и кај нас), на образовните програми за негово учење како да им треба освежување за 21 век.

Многу години по синглот „Оркански висови“ од нејзиниот дебитански албум од 1978, Кејт Буш по втор пат ќе ѝ оддаде признание на Емили Бронте, со стихови напишани во нејзина чест, врежани во камен.

Oбично се вели дека во животот е најдобро да слушаш што ти вели срцето. Ретко кој од нас ова го сфаќа буквално. А би требало.

За среќа на сајтов никој не ни брои знаци и зборови, па тоа е едно гајле помалку. Но има (странски) медиуми и стручни списанија кои имаат многу строги правила околу должината на текстовите. Тоа подразбира „стегнат“ начин на изразување, што значи и исто таков начин на мислење. Дали ова е добро во смисла на ефикасност и прецизност, или напротив, го убива изразот?