Kнига во која низ усни сведоштва една 77-годишна жена - преведувачка на руски на дела од француската и скандинавската книжевност - ја раскажува целата историја на рускиот 20 век. И покрај мрачните времиња за кои станува збор, нејзиниот заклучок е: животот е безумен, но истовремено и прекрасен.

Сме чуле за дресирани болви, за кокошки кои знаат математика (од филмот „Баладата за Бастер Скрагс“), за дресирани свињи кои се дел од историјата на циркусот и карневалите, ама едно нешто до сега немавме сретнато: дресирани алигатори.

На нов сајт на Британската библиотека можат да се најдат голем број неодамна дигитализирани ракописи стари и по неколку векови, меѓу кои и еден бон-тон за деца.

Од сите места на кои можеш да си ја бутнеш главата, aкцелератор е најлошото. На 13 јули 1978, тогаш 36-годишниот руски научник Анатолиј Бугорски морал да го стори точно тоа.

Во чест на 250 години од раѓањето на Бетовен, Данскиoт гудачки квартет од 7-18 февруари во Линколн центарот во Њујорк го изведе целиот циклус негови композиции за ваков ансамбл. На крај настапиле и на бис, за да покажат дека уште им се свири.

„Она што е важно ретко е итно, а она што е итно ретко е важно“, има изјавено Двајт Д. Ајзенхауер, 34-тиот претседател на САД. Да научиме нешто од него.

„Бљак“ можеби звучи како непосакуван извик, но границата помеѓу револтираноста од нешто и привлечноста кон истото понекогаш е замаглена.

Расел бил во затвор? Ова беше нашата прва реакција на веста за дигитализацијата и објавувањето на неговата кореспонденција од зад решетки, каде завршил на два пати во својот живот.

Ако доволно долго се загледате во корицата на оваа книга, правите линии на орнаментот почнуваат да ви играат пред очи и да се свиваат како змиички или како тело на ориентална танчарка. Ако паузирате па го погледнете со свежи очи, таму има де ромб кој голтнал друг помал, де две половинки од квадратни лавиринти, во кои е тешко да се влезе, но веројатно уште потешко да се излезе. На трето гледање веројатно ќе видите и уште нешто - лик кој се појавува во заднината и благо се кикоти.

Секоја трета сабота во февруари во јужниот дел на островот Хоншу се одржува фестивал на кој се собираат и до 10.000 (речиси) голи мажи. После него во Јапонија доаѓа пролетта.

Излегувањето на „Потеклото на видовите“ на Дарвин во 1859 го променило текот на научната историја. Она што е необично е што нејзиниот издавач бил и меѓу нејзините најголеми критичари.

Родителите во воспитувањето на своите деца се препуштени самите на себе, бидејќи не постои добро организирана држава, која би можела да им биде партнер во овој значаен проект. И покрај песимизмот за иднината, психолози како Станислав Петковски се обидуваат да го дадат својот придонес во дијагностицирањето на состојбите, но и во нудење лек за истите.

Нема полошо од тоа да добиеш вербална „корпа“ од симпатијата, и тоа баш на 14.2. Ама овие картички биле и нешто повеќе од тоа - вистински хејт мејл, за кој дури си морал и да платиш при прием на пораката.

Има различни љубови, кон луѓе, животни, предмети. Љубовта на музичарот кон својот инструмент спаѓа во големите. Па така и тагата кога тој насилно ќе замине во рајот на инструментите.

Вклучувањето на сликички од областа на науката во оние кои можат да се користат во онлајн пораки и постови би требало да е добра вест. Е, ама со научниците сè мора да е малку комплицирано.

Сопственици на луксузни станови во зграда спроти познатиот видоковец на Тејт модерн повторно изгубија на суд против галеријата. Изгледа сепак ќе мора да стават завеси (или ролетни) на скапо платените прозорци.

Бонг Џун Хо го опишува својот филм за класните разлики како „неутрален“. А себеси се гледа пред сè како сценарист, кој едвај чека да помине целата ука-бука околку Оскарите, за да може да почне да работи на нов проект.

Некои од вас ќе речат „ниту свирам во група, ниту се занимавам со музика“. Но како и сите добри совети за што и да е, и овие кажуваат нешто пошироко - за личната креативност, но и за нејзиното вклопување во колектив, во случајов во џез ансамбл.

Звучи како урбана легенда, но не само што ја има на Википедија страницата на оскаровецот, туку ја потврдил и самиот Херцог. Сепак, надреално.

Се разбира, бевме разочарани што некој-си-таму филм за фабрика за автомобилски стакла во Охајо, продуциран од некои-си-таму Обамовци, ни го зема заслужениот Оскар за документарец. Но кога лутината стивна, тој сепак требаше да се погледне, не за да се види дали е подобар од „Медена земја“, туку дали е воопшто добар.

Се вика Planet Word, и претставува интерактивен музеј посветен на јазикот, оној кој се зборува, се пее или се пишува.

Има тешко име кое Сигурни Вивер едвај го изговори на сцената. Но за оваа Исланѓанка изгледа допрва ќе слушаме.

Кирк Даглас, кој почина неодамна на 103 години, во 1963 имал одлична улога како Рендал Мекмарфи во бродвејска продукција на „Лет над кукавичјето гнездо“. Како што би се случило и денес, и тогаш дел од критичарите го нарекле филмот навредлив и претеран. Авторот на книгата реагирал со отворено писмо.

Ново истражување ја открива шемата, испланирана од најдобриот пријател на Дикенс, викторијанскиот писател да биде погребан во Вестминстер, крај своите славни колеги, и покрај експлицитното противење на писателот.