Употребата на бело знаме како знак за предавање не е современ обичај. Историски извори покажуваат дека ваков симбол бил користен уште во антички Рим и античка Кина. Римскиот историчар Тацит, во своето дело „Истории“, опишува како во 69 година од нашата ера приврзаниците на императорот Вителиј истакнале бело знаме по поразот во Втората битка кај Кремона. Во Кина, пак, белото знаме било симбол на предавање уште за време на раната династија Хан.
Сепак, низ историјата не постоело единствено правило. Во средниот век, на пример, поразените армии понекогаш го истакнувале знамето на противникот како знак дека се предаваат. Со текот на времето, белото знаме постепено станало општоприфатен симбол во различни делови на светот.
Историчарите сметаат дека изборот на белата боја се темели на две едноставни причини – видливоста и практичноста.
Белото знаме лесно се забележува на бојното поле, без разлика дали околу него има шарени воени знамиња, чад или темнина. Неговата едноставност овозможува јасно да се испрати пораката дека едната страна сака да ги прекине непријателствата и да започне преговори.
Подеднакво важна била и практичната страна. Во античките времиња обоените ткаенини биле скапи и ретки, додека необоеното бело платно било многу полесно достапно. Војниците можеле брзо да импровизираат бело знаме од парче шаторско платно, чаршаф, ќебе или дел од сопствената облека и веднаш да го подигнат како знак дека се предаваат.
Токму затоа белото знаме опстанало како универзален симбол. Да било потребно знаме во сина, зелена или некоја друга боја, војниците многу потешко би можеле да најдат соодветно парче ткаенина во услови на битка. Благодарение на својата едноставност и јасна препознатливост, белото знаме останало меѓународен знак за прекин на борбите и желба за мир сè до денес.
