Пред да стане една од пионерките на електронската музика во Данска, Елсе Мари Паѓе долго време била дете приковано за кревет. Честите воспаленија на бубрезите ја принудувале со недели да мирува, а нејзиното најголемо задоволство било да го слуша радиото и звуците од светот околу себе. Подоцна ќе се покаже дека токму тоа внимателно слушање ќе стане важен дел од нејзиниот музички јазик.
Кога нацистичка Германија ја окупирала Данска во Втората светска војна, Паѓе била млада и отворено непријателски настроена кон окупаторите. Во една прилика дури плукнала кон колона германски војници. Успеала да побегне, а набргу се приклучила на данскиот отпор. Разнесувала илегални весници и била обучувана да користи експлозиви со кои, во случај на сојузничка инвазија, требало да се прекинат германските телефонски линии.
Планот никогаш не го реализирала. Во 1944 година ја уапсило Гестапо и била затворена во самица. Токму таму, во моментот кога се чувствувала целосно беспомошно, музиката за неа добила ново значење. Подоцна раскажувала дека во ќелијата викала од страв, но никој не доаѓал. Тогаш си ветила дека, ако преживее, остатокот од животот ќе ѝ го посвети на музиката. Следната ноќ доживеала необично, речиси мистично искуство на смиреност и присуство, а следното утро почнала да запишува музика.
Немала ниту хартија ниту молив. Со металниот дел од својата тока за појас гребела нотни линии на ѕидот од ќелијата и ја запишала мелодијата што ѝ се појавила во главата. Командантот првично се налутил, но на крајот наредил Црвениот крст да ѝ обезбеди нотна хартија и прибор за пишување, само за да престане да го оштетува ѕидот.
Подоцна била префрлена во интернацискиот логор Фрeслеф, каде повторно се сретнала со својата наставничка по пијано Карен Бриг. Токму Бриг претходно ја вовела во движењето на отпорот. Во логорот двете продолжиле да се занимаваат со музика. Карен запишувала дански песни за женски хор од три дела, додека Паѓе компонирала популарни мелодии – шлагери со кои планирала по ослободувањето да заработи пари за понатамошно музичко образование. Жените во бараките ѝ ветиле дека ќе ѝ помогнат да студира на Кралската данска музичка академија кога војната ќе заврши. И навистина, по ослободувањето Паѓе се запишала таму, првично со намера да стане пијанистка.
Но една радиоемисија во 1952 година целосно ќе ѝ го промени животот. На Данското радио слушнала емисија за францускиот композитор Пјер Шефер и неговата musique concrète – музика создадена со снимање, обработка и комбинирање на реални звуци, наместо само со традиционални музички инструменти.
За Паѓе ова било откритие. Таа во новата техника препознала нешто од сопственото детство: времето кога поради болеста лежела во кревет и го слушала светот околу себе. Звуците што за другите биле обични – капење вода, свирење на чајник, птици, чекори на коњи – за неа можеле да станат музички материјал.
Така го создала A Day at Dyrehavsbakken, првото данско дело на електронската „конкретна музика“. Наместо да започнува од ноти и инструменти, Паѓе започнувала од звуци и од нив градела музички свет.
Во нејзините подоцнежни композиции од 1980-тите и 1990-тите, обичниот свет станува своевиден инструментариум. Капки вода, свиркање на чајник, пеење птици или чекорење на коњи престануваат да бидат само звуци од секојдневието и стануваат дел од музичка имагинација која и денес звучи изненадувачки свежо.
