Понекогаш ни се случува да налетаме на книга на тема за која никогаш не би помислиле дека би имало интерес да се печати со тврда корица, и во формат попознат како „книга за на маса во чекална". Во случајов се работи за монографија посветена на - ритам машините.

Рајнер Геритсен работи на книга за книгите, фотографирајќи ги луѓето кои читаат во метроата на Пекинг, Париз, Лондон и Њујорк. Неговата идеја е да ги регистрира последните читачи на книги на хартија, кои според статистичките податоци со кои тој располага ќе исчезнат до пролетта 2016.

Откако му јавиле дека ја добил Нобеловата, Ками прво помислил на мајка му. Втората мисла му била за неговиот учител во основно, без кого „ништо од тоа не би се случило".

Игор за она што доаѓа тивко, за она што мора да се каже и за премолчените работи. Отворено и искрено со Илинка Делчева.

Ако убавината е концепт кој историски и културолошки варира, тогаш мора да е така и за грдотијата. Една нова книга се обидува да го истражи овој прилично флуиден концепт, кој е исто така етички.

Канадскиот стрип цртач и аниматор Ги Делил (Guy Delisle) е еден од ретките кои не само што легално влегол во Северна Кореја, туку таму поминал и неколку недели. Врз основа на неговите искуства напишал графичка новела.

Повозрасните меѓу нас, што низ магла, што јасно, се сеќаваат на серијата за „тигарот од Малезија“. Емилио Салгари го промовирал како лик во весник далечната 1883, за потоа да му посвети уште 11 книги. Тие одиграле значајна улога во формирањето на слика за еден свет чија основа е едноставна. Оние од „високото добро утро“ и денес би имале нешто против неа.

Некако се навикнавме на онаа категоризација која означува дали филмот содржи голотија, секс, мрсен речник или насилство. Но сега кината во Шведска воведуваат нов начин на проценување на нивната содржина - родовата застапеност.

По смртта на Лу Рид се појавија бројни сочувства и трибјути, но на повеќето од нив како да им фалеше емотивност. Еден текст дури тврди дека никој во новинарските кругови не сакал да му пише некролог на овој „човек без шарм“. Но топлиот и благороден текст на Пети Смит ја пополни оваа празнина.

Идејата е едноставна: еден ѕид, и една недовршена реченица. Која иако не е прашална, поттикнува одговори на најбазичните човечки прашања. Што би сакале вие да направите пред да умрете? 

И кога раката ќе почне да ви се тресе, и кога очите ќе почнат да ви откажуваат, ако имате порив да создавате сè што ви треба е обичен Пејнт. И мерак за цртање.

Човекот кого Бароуз го нарече „папа на трешот", режисер на антологиските „Розеви фламингоси", „Полиестер" и „Спреј за коса", зборува за стопирањето низ Америка и неговото ново шоу, „Овој валкан свет".

Дијагнозата е јасна - ретко кој има време, концентрација и добра волја за да чита нешто долго на интернет. Но дали ако го означите времето потребно нешто да се прочита помага тоа да биде кликано?

На аукции на уметнички дела почнаа да се продаваат и такви кои не можеш да си ги однесеш дома или да си го закачиш на ѕид. И кои можат да постојат во секој компјутер, смартфон или таблет на светот.

Откако Банкси заврши со неговата „улична резиденција" во Њујорк, одеднаш на многумина им текна дека тоа е добра финта. Сега во источен Менхетен планира со негови дела да се насели францускиот урбан уметник под кодно име „Инвејдер". Иако тоа нема да му биде прв пат.

Секој страстен играч на видео игрици ќе ви каже дека голем дел од она што ги прави толку интересни е нивната музика. Токму неа од неодамна ја изведуваат симфониски оркестри во живо. И заработуваат повеќе отколку од настапи со познати оперски ѕвезди.

Сè што треба да знаете пред да ја прочитате оваа книга е содржано во нејзиниот поднаслов: „ВИСТИНСКА ПРИКАЗНА ЗА ПОВЕЌЕКРАТНОТО УБИСТВО И НЕГОВИТЕ ПОСЛЕДИЦИ".

И не е само оној на Мунк, и не е само оној од Психо - крици, врисоци и извици си се стандарден дел од секоја филмска архива на звучни ефекти. Сега овие од Холивуд сакаат конечно да го сменат оној кој го имаат користено дури 60 години.

Замислете 2,500 години од сега од сета музика на овој свет да преживеат само неколку стиха од песна на Битлси, а сè што ќе остане од оперите на Моцарт и Верди да се зборови, а не музика. Токму ова се случило со класичните текстови на древна Грција, кои традиционално не биле читани, туку пеени.

Во 2006, на ученици од едно средно училиште во Њујорк им била дадена задача да си ја тестираат моќта на убедување преку пишуван текст - да натераат некој од нивните омилени автори да го посети школото. Испратиле многу писма, но им одговорил само еден.

Рики Жерве, Семјуел Џексон, Миа Фароу, Салман Ружди, дури и Ватикан, беа меѓу оние кои му оддадоа почит на Лу Рид. Меѓу нив и сер Том Стопард, кој ја искористи музиката на Рид за неговата славна претстава „Рокенрол". 

Денес да ти бил Национален ден на мачката во САД. Давајќи му меѓународен карактер, постов го посветуваме на поезија посветена на овие меки, шепести, ушести, предачки суштества, кои заслужуваат повеќе од тоа да бидат третирани како LOL субјекти.

Зборот „неологизам" самиот бил неологизам при крајот на 18. век. Но практиката на создавање нови зборови е стара колку и јазикот.

„Најцврсто затворените врати се оние кои се ширум отворени", вели еден прастар запис од Тибет. Постои говор кој некој ќе го открие утре, а можеби и никој нема да се обиде да го пронајде.