На жителите на Рио им е преку мустаќ од високите цени во нивниот град, кои допрва ќе се зголемуваат во пресрет на светското фудбалско првенство и Олимпијадата во 2016. Нивниот одговор на ваквата ситуација е речиси надреален.

Еден звук кој веќе ретко се слуша доаѓа од далечна просторија во Палатата на нациите, седиштето на ОН во Женева - удар на метални типки на хартија, често прекинувани од „динг" на оловно ѕвонче. Да, уште има новинари кои користат аналогни машини за пишување, и тоа со добра причина.

Неодамна пишувавме за мачорот (всушност неколку мачори со иста боја со кои мака мачеле браќата Коен) во филмот „Во главата на Луин Дејвис". Но има уште куп филмови во кои мачките не се главен лик, а сепак играат важна улога, или како симбол, или просто како украс во кадарот.

На 14. фебруари посетителите ќе имаат можност да ги видат „мрсните" страни на животот во 18. век. Серијата еротски рељефи кои прикажуваат разно-разни сексуални позиции ќе бидат изложени за прв пат.

Научниците од MIT создале книга која ви ги пренесува чувствата на нејзините ликови. Ама буквално и физички - од тоа дали се препотуваат, имаат тахикардија или доживуваат екстаза. Замислите како функционира кога ја читате „50 нијанси".

Се сеќавате на расправијата во Ростов-на-Дон околу Имануел Кант и неговата „Критика на чистиот ум"? Епа во Русија повторно се случил инцидент, овој пат поттикната од една книжевна дилема. Сега има и мртви.

Ако пред-дилановската сцена на Гринич Вилиџ не ви прави мерак, и ако саундтрак сам по себе не ви е доволен за да прогласите некој филм за добар, тогаш овој не е за вас. Единствено може да помогне ако сакате мачки.

Во новогодишниот број на Економист налетавме на многу интересен текст, со елементи на акција, мистерија и трилер. И сето тоа поврзано со еден печатарски слог, чиј автор не сакал да падне во туѓи раце.

Да му вртиш грб на човек не е културно, а во некои ситуации не е ни безбедно. Кога тоа се случува со книги, меѓу нив владеее вистински соживот.

Eден од начините да го прошетате светот е да си направите тура по рестораните и баровите кои го добиле името според познати писатели или нивни дела. Особено е интересно второто, бидејќи е „ишарет" кон оние кои знаат за што се работи.

Есеи на „црниот пророк" на информатичкото доба, на кого му го должиме терминот „киберпростор" и уште куп предвидувања во врска со реалната телевизија и интернет. Сега, како жив сведок на сопствените визии, тој спокојно си живее во Ванкувер, дозволувајќи си конечно да напише книга која во стандардната номенклатура се квалификува како нефикција - всушност истото она што тој и до сега го пишуваше, само пред своето време.

Филмот којшто го најавивме летоска, својата премиера ја имаше на овогодинешниот Санденс, а телевизиски ќе се прикаже и на HBO во јуни. Де Ниро постариот, кој почина во 1993 на 71 година, според син му бил „луциден и отровен", но многу талентиран уметник.

Со задоцнување ја откривме серијава, но уживаме во ликовите на гиковите-физичари од Пасадена, Калифорнија, посебно на социјално неприлагодениот, циничен и арогантен Шелдон Купер. Но вистинските гикови ич не се воодушевени од начинот на кој се портретира субкултурата на која ѝ припаѓаат.

Колку пати ви се случило муабетот да ви го почнат со „Глупо ми е што ќе ти го кажам ова", „Да бидам искрен(а)..", „Те сфаќам, ама..". Овие фрази купуваат неколку секунди до соопштувањето на некоја непријатна вистина, но инаку не вршат многу работа. Освен што покажуваат дека некој тука не е искрен.

Сигурно сте го чуле оној муабет за тоа дека народите од далечниот север имаат необично голем број на зборови за снег, кој поинаку се вика ако паѓа, ако е веќе паднат, или ако не е исчистен од пред иглуто на комшијата. Но ова клише изгледа е само тоа - популарен лингвистички мит кој нема основа во реалноста.

Етнолозите се чудни луѓе. Дури и во нешто навидум толку прозаично како четврт бурек направен во Словенија можат да видат судир помеѓу ориенталното и западно-европското. И да напишат книга за тоа.

И да не знаете што е тоа „доли зум", веднаш ќе ви стане јасно кога ќе видите филмски сцени во кои тој е употребен. Еве една компилација од нив.

Мистериозниот посетител, кој со децении му оставаше три ружи и полуполно шише коњак на По, трета година по ред не се појави на неговиот гроб. А и Лу Рид, кој му посвети цел албум, веќе го нема.

Да имаш улица или плоштад именуван по тебе веќе не е доволно кул. Да имаш свој кратер на некоја од планетите, е тоа е веќе нешто. Ние пикираме на Венера.

Овој месец во Мадрид ќе се одржи светската премиера на оперската верзија на Brokeback Mountain. Продукцијата се базира на краткиот расказ на Ени Пру од 1997, кој го инспирираше и Оскаровецот од 2005.

Убав филм на една стара тема, за врската помеѓу писателот и ликовите кои тој ги создава. Но и за тоа колку љубовта е оправдување за тоа од некого да бараме да биде нешто што не е.

„Бесмртните", како што се нарекуваат членовите на Француската академија, решија да го кренат гласот изнервирани од сè почестата употреба на еден негалски акроним. Ги замислуваме како со тапирани перики седат пред мониторите и си мрморат: „Ех, златен Молиер".

Верувам дека нема човек кој го изгледал All is Lost а да не бил сигурен дека Редфорд оваа година во најмала рака ќе биде номиниран за Оскар за главна улога, или дека можеби ќе му ја дадат и онака, без никакво гласање и вон конкуренција. Ама...