Во една фирма во Бристол, не само што не се вадат од памет при спомнување на „женски проблеми” туку, ако си жена, ќе добиеш платено отсуство - кога ќе добиеш.
„Мари Клер” е списание старо 80 години, преведено на 24 јазици, а на јазикот на денешницата - има 3.7 милиони следачи на Фејсбук. И една домишљата новинарка од таму реши да му направи статија како измислена за кај нас На дното.
Додека сите отекуваат за француските правила и светот е опседнат со митот за Парижанката, се заборава дека едно време (а и сè уште) Италијаните беа поим за мода, а „италијанката” беше сè што жените се трудеа да го постигнат. И до некаде им успеваше, како што само до некаде денес им успева Французинката.
Минатата недела се раширија гласини дека Ана Винтур, семоќната уредничка на Вог и уметнички директор на Конде Наст ќе се повлекува откако ќе го затвори септемврискиот број на списанието. Конде Наст рече дека тоа се глупости.
Како мајка на Елон, најпознатиот иноватор на светот, Кимбал, претприемач за технологија и храна и Тоска, режисерка која неодамна започна стриминг сервис кој ќе ги носи љубовните романи на телевизија, Меј Маск го има истиот препознатлив робусен став.
Тие што имате машки деца, ве фаќа ли понекогаш параноја дека „некад, кога ќе порасне, таму некоја може да му остане трудна?” Затоа што сега не мора да настапувате со хорор приказни за болести и несакани обврски на 16 години. Односно, продолжете вие со приказните, ама барем малку помирно ќе се спие: можно е да можете да им набавите апчиња.
На човек на кој првиот добар лак во животот му бил Сали Хансен лак може ќе му биде тешко да поверува, ама кога ќе ти текне дека тоа е голема фирма што по дефиниција обично краде од малиот човек - па и не толку. Значи магнатот за лакови Сали Хансен го тресе скандал - со крадење финти од една што прави нокти.
Кого и да прашаш, првиот одговор би му бил „веројатно лесно и пријатно.” Веројатно би се појавил дури и презир и одмавнување со рака, со една самоувереност, како да се знае како „тие работи функционираат”. Една жена, некаде на крајот од шестата деценија од животот, за The Cut анонимно ја раскажува нејзината приказна за движење низ животот кога си преубава.
На црева како нас не им недостасуваат луѓе за секоја можна свадбена позиција и обврска, плус тотално е бизарно да помислиш дека треба да изнајмиш човек за на свадба, а тоа да не е за фотографија или музика. Што не значи дека по свет не може да функционира, на пример: рентање на деверуши.
Фотографот Метју Сперцел петти пат ја покрива модната недела во Токио, и вели „Омилен пазар ми е за покривање - најдобар уличен стил според мене. Освен што сликам влегувања и излегувања од ревии, сакам да шетам низ улици и зад ќошеви и да наоѓам уште повеќе.”
Од вести, до серии, реални шоу-а, контактни емисии, па и филмови, сè што е женско и што ќе се појави на телевизија, ја има истата фризура. Онаа, така малце фениранка, ама не премногу. Божем свртена нанадвор, ама така, необавезно.
Или, уште поважно прашање - дали сме спремни воопшто да се откажеме од феноменот fast fashion, најмногу поради фактот што имаме една од најниските просечни плати во Европа?
Во уште еден величествен пример каде модата врши директно влијание врз општеството, а во случајов - статитстичките податоци за стапката на самоубиство во Јапонија, Refinery29 нè запознава со Yami Kawaii. Едноставен превод нема, ама ако мораме, тогаш - нешто слатко и мило, со многу мрак во него.
Без да дискутираме за социолошкиот феномен наречен инфлуенсери, можеме да заклучиме дека многу од нив тврдат (и бескрајно се среќни) што тешката шминка со многу слоеви и производи останува во 2017-та и треба да ѝ кажеме чао.
Ешли Греам не ја интересира дали некој ќе твита за нејзе дека е дебела и дека нешто не ѝ стои. Носи хоризонтални штрафти, тесни фармерки и тврди дека сè додека е добар кројот - можеш да носиш што сакаш. Ама има начин за тоа.
„Сакам да направиш нешто пред да влезеш во тој живот: да живееш сама некое време. Сакам ова да си го подариш себеси, дури и ако лудо се вљубиш на мали години.”
Го продолжуваме трендот на „Рамбо” и „Пикард” со тоа што Данаи Гурира засекогаш ќе остане нагалено Мишон. Овој пат, без периката од „Живи мртовци” што упорно нè тера да се запрашаме кога успева да ја оддржува, и без катаната, затоа што ова е фотосесија инспирирана од нејзината улога во „Црниот пантер”.
Прашањево го поставува една читателка на The Cut, која очигледно не е наша. Кај нас тие работи идат поинаку. А, (спојлер) одговорот на прашањето е „да”, за кај нас особено, затоа што е ред да се научиме дека не се сели само затоа што се мажиш. Сепак, има повеќе нешта што треба однапред да ги спремиме.
Постојаната борба на Аргентина со инфлација и невработеност, заедно со недамнешниот подем на увозната „брза мода”, им отежнува на локалните брендови да се вклучат на глобалната модна сцена. А сепак, нови, сјајни креативци, посебно во Буенос Аирес продолжуваат да вадат импресивни колекции со истиот прогресивен жар како омилените дизајнери на Њујорк и Лондон, притоа збогатувајќи ги со духот на Јужна Америка што само ним им припаѓа.
