Има разлика од „САМО ВО ПРОДАВНИЦИТЕ НА...“ (мора со дерење во фаца) и „Здраво дечки, еве ме во продавница...“
Разликата е во трендот на обраќањето кон потенцијалните купувачи. Кога миленијалците пораснаа доволно за сами да можат да пазарат, им требаше обраќање што ќе им одговара на карактерот - нешто опуштено, нешто „без многу замарање“, нешто како Џим од The Office. Џим не ти се дере да купиш распеано кретенче, туку ти се обраќа како да ти се јавил и те разбудил пред да одите на факултет, или на работа, и сака нешто незадолжително да ти каже.
Е сега, има нова занимливост: Финансиски способни станаа и „децата“ од Генерација З. Кај нив е „кринџ“ дури и Џим, па адвертајзингот се адаптира на нивното уште поголемо незамарање, немање емоција, внимавање да не забележи некој дека се човечки суштества. Проблемот е што не измислија топла вода и полека се претвораат во нивните родители од Генерација Икс кои исто така сакаа да се одвојат од нивните родители бумери.
