Меѓугенерациската безнадежност носи револуции. Дури и ако луѓето видат дека предлозите на популистите или екстремистите нема да функционираат, тие сакаат да го срушат стариот систем затоа што ги изневери нив и нивните деца. Тие имаат малку што да изгубат, пишува поранешната естонска претседателка Керсти Калјулаид, опишувајќи ги причините за немирите низ Европа.

Француската левица полека, но сигурно, му го сврте грбот на „продуктивниот работник“ и влезе во токсична коалиција со наводно угнетените: лути млади, мигранти, бездомници, муслимани. „Посипете малку радикален ислам и овој сојуз од луд станува смртоносен“, пишува Брендан О'Нил.

Во петокот вечерта, додека Франција се подготвуваше за нови насилни протести кои ја разнишаа земјата, Емануел Макрон и неговата сопруга Брижит беа во ВИП-ложата на концерт на Селин Дион во Нантер. Ова беше еден вид „момент на Макрон-Антоанета“, кој доминираше на социјалните мрежи додека светот гледаше како хаосот се шири низ земјата.

Си Џинпинг, во книга достапна и на англиски, отворено и јасно го опишува владеењето со Кина, историските причини за тоа, предизвиците со кои е соочена Партијата, специфичниот развој наместо имитирање на туѓите модели... Ако ѕирнат во неа, читатели на Западот би ја разбрале Кина, но и би се загрижиле зошто нивните власти не можат да ги препознаат болестите на системот.

Европските земји ги поткопуваат своите суштински економски и безбедносни интереси. Потчинетоста кон трансатлантските интереси може да се објасни единствено како вазализација. НАТО не функционира како одбранбена организација, туку како апарат за контрола, а ЕУ како политичко крило на овој империјалистички поредок, забележува Томас Фази во обраќање на форумот Исток-Запад во Истанбул.

Британија веднаш се соочи со очигледен неуспех на стратегијата за предвремено ослободување на стотици затвореници поради преполнетост на затворите. По само една недела голем дел се вратија зад решетки. Владата ќе мора да прифати дека нема друга можност освен да дозволи да биде надминат капацитетот на затворскиот систем, сè додека не се изградат нови затвори.

Во моментов сме на прагот на инверзија: наместо да ја обликуваме технологијата, ние сме обликувани од неа. Наместо општество од родители, комшии и пријатели, би можеле да се откажеме од нашата историска меморија, нашата способност да ги одгледуваме нашите деца и способност да заработуваме за пристоен живот, сè за да служиме на мала технократска елита која и денес тешко се контролира, не па утре - задутре.

Се крева чад во близина на Ајфеловата кула, горат училишта, Париз е блокиран со барикади... Протестите што почнаа во училниците поради претерано напорен распоред на часовите прераснуваат во уличен хаос, потпалуван од левичарски и од исламистички групи, кој може само да биде подарок за претседателските амбиции на Марин Ле Пен.

Кога ќе се исцрпат украинските човечки ресурси, европските мажи и европската територија може да станат следниот потрошен ресурс на САД во војната против Русија преку посредници, пишува Томас Фази. Предупредува дека оваа војна лесно може да прерасне и во нуклеарна престрелка на европска почва, при што Американците нема да трпат директни последици.

Битката за слободата на говорот во Европа веќе не се однесува само на тоа што на луѓето законски им е дозволено да го кажат. Сега станува збор за нешто пошироко: кој одлучува што може да видат, кому треба да му веруваат и кои идеи се класифицирани како ризици, сето тоа сервирано како „борба против дезинформациите“.

Секој септември, кога заседанието на Генералното собрание на ОН го парализира сообраќајот,  њујорчани се прашуваат: Која е поентата на глобалниот политички театар? Обединетите нации не се „почетокот на светска држава“. Најдобро функционираат во поограничена улога, кога делуваат како форум за државите, а не како повисок авторитет над нив. 

Во монотон и празен говор за Состојбата на Европската Унија, Урсула фон дер Лајен ги спомна сите омилени фрази од бриселскиот жаргон и најави нови иницијативи. А сепак, не понуди никакви вистински одговори за огромните проблеми со кои се соочува блокот и за кои делумно самата е одговорна, заедно со другите еврократи.

Во последно време сè поретко се читаат вести што најавуваат пресврт во војната меѓу Русија и Украина. Исто така, има и помалку објави на социјалните мрежи од Доналд Трамп со закани за неизбежно уништување на Иран. Сега, кога вревата стивна, вистинско време е да се слушне што се случува.

Политичките подароци, сеприсутните теории на заговор, обожувањето на лидерот, надзорот врз интелектуалниот живот... беа карактеристични за Блискиот Исток. Според тоа, американските војни по 11 септември не завршија без никаков резултат, како што вообичаено се верува. Тие ја преобразија Америка според ликот на Блискиот Исток.

Ако некој граѓанин каже дека не сака бескрајно финансирање на војна, тоа автоматски не го прави човек на Путин. Ако бара построги политики за миграција, тој не е автоматски нацист. Ако праша зошто неговата земја има пари за секоја геополитичка амбиција, а секогаш од него бара да го стегне каишот, тоа прашање не е екстремистичко.

Спорот околу Фолкландските Острови нема да исчезне. Фрагментацијата на Западот и слабоста на Британија им дадоа поголема тежина на географските и историските претензии на Аргентина кон оваа територија, на начин што Хавиер Милеи никогаш не би можел сам да го постигне. Милеи не се заканува со инвазија, но иднината на овие оддалечени острови ретко кога била толку неизвесна.

Во однос на војната во Украина, Кина има позиција на „активна неутралност“.  Тоа значи дека активно ги помага и двете страни. Украина врши мега набавки на делови за дронови од Кина (со европски пари) додека Пекинг купува огромни количини на руска нафта по ниски цени, што е огромна причина за одржување на кинескиот економски раст.

„Момент кој многу кажува. Малубројна пиопулација се соочи со витално важен избор помеѓу национален суверенитет и приклучување кон огромен блок  држави надгледувани од најстрашната бирократија во светот. И гласаше за национален суверенитет“, пишува екс премиерот на Исланд, оној кој совевремено ја повлече апликацијата за членство во ЕУ и ја објаснува суштината на големото НЕ. 

Германскиот естаблишмент, кој постојано им држи лекции на другите земји за владеењето на правото, покажува дека демократијата се толерира само додека дава резултати што се сметаат за прифатливи. Кога демократските процеси водат до непожелна влада се бараат начини таа да се обезвредни или да се неутрализира, се разбира, во име на „одбраната на демократијата“.

Оваа недела беше покрената голема нова иницијатива за спасување на Европа од економска пропаст. Се нарекува Рајнска група - и можеби е најзначајниот предизвик за статус квото на ЕУ после Брегзит. Мисија им е да ја разбудат Европа зашто се убедени дека во спротивно, нема да ја биде. Но, тешко да разбудиш некого кој се преправа дека спие.  

Историјата не е поларизирачка тема само на Балканот. И во една бивша империјална сила како што е Велика Британија, нејзината историја се предава како упростена приказна. Како што Бугарите си се лажат: дојде Тито и ги измисли Македонците. Или како што ние си се лажеме за некои епизоди од нашата историја. Но, ако учениците не можат да се справат со противречностите од минатото, како ќе се справат со противречностите од сегашноста?  

Москва нема за цел да ја тестира отпорноста на НАТО, туку да ѝ наметне трошоци на Европа, онака како што оваа прокси војна во Украина ја чини неа. Многумина во Европа гледаат на дијалогот со Москва како награда. Но, ниту Европа ниту Русија не можат да си дозволат повеќе војна во моментов.

Денес се зборува за демократијата на речиси ист начин како што средновековните теолози зборувале за природниот поредок на светот. Како отсекогаш да постоела и како да ќе постои засекогаш. Но, што Фукујама предвреме прогласи фајронт на историјата? Што ако либералната демократија е беше политички одговор на свет кој веќе не постои? 

Со капацитетот за нуклеарно одвраќање, Де Гол ѝ обезбеди на Франција достоинство за време на Студената војна. Помпиду со нуклеарните реактори ја заштити земјата од енергетски потреси. Макрон сака да влезе во историјата како претседател кој се спротивставил на дигиталната колонизација на Европа. Ако Французите не се побунат против валканите дата-центри.