Оваа недела беше покрената голема нова иницијатива за спасување на Европа од економска пропаст. Се нарекува Рајнска група - и можеби е најзначајниот предизвик за статус квото на ЕУ после Брегзит. Мисија им е да ја разбудат Европа зашто се убедени дека во спротивно, нема да ја биде. Но, тешко да разбудиш некого кој се преправа дека спие.  

Историјата не е поларизирачка тема само на Балканот. И во една бивша империјална сила како што е Велика Британија, нејзината историја се предава како упростена приказна. Како што Бугарите си се лажат: дојде Тито и ги измисли Македонците. Или како што ние си се лажеме за некои епизоди од нашата историја. Но, ако учениците не можат да се справат со противречностите од минатото, како ќе се справат со противречностите од сегашноста?  

Москва нема за цел да ја тестира отпорноста на НАТО, туку да ѝ наметне трошоци на Европа, онака како што оваа прокси војна во Украина ја чини неа. Многумина во Европа гледаат на дијалогот со Москва како награда. Но, ниту Европа ниту Русија не можат да си дозволат повеќе војна во моментов.

Денес се зборува за демократијата на речиси ист начин како што средновековните теолози зборувале за природниот поредок на светот. Како отсекогаш да постоела и како да ќе постои засекогаш. Но, што Фукујама предвреме прогласи фајронт на историјата? Што ако либералната демократија е беше политички одговор на свет кој веќе не постои? 

Со капацитетот за нуклеарно одвраќање, Де Гол ѝ обезбеди на Франција достоинство за време на Студената војна. Помпиду со нуклеарните реактори ја заштити земјата од енергетски потреси. Макрон сака да влезе во историјата како претседател кој се спротивставил на дигиталната колонизација на Европа. Ако Французите не се побунат против валканите дата-центри.

Двотретинското мнозинство ѝ овозможи на владата на Маѓар да уништи сè што останало од стариот систем и да осигури дека Виктор Орбан и неговата партија никогаш повеќе нема да се вратат на власт. Иако чистката во Будимпешта има помалку допирни точки со владеењето на правото од режимот на Орбан, Брисел ја наградува со политичка и финансиска поддршка.

Протестите во Киев за поддршка на разрешениот министер за одбрана се само симптом на подлабока криза во државата. Војната ја наруши структурата на моќта, со последици за парламентот, судството и медиумите, па дури и за олигархиската хиерархија, како „четвртата власт“. Токму тоа сега претставува проблем за демократијата и слободата на изразување.

НАТО се соочува со ерозија на своите темели. Уште од основањето Алијансата била повеќе од обичен одбранбен сојуз - традиционално се доживувала и како заедница на вредности. Одбраната на демократијата, слободата и меѓународен поредок сè повеќе се потиснуваат од „империјалистичка“ амбиција да се обезбеди геополитичката хегемонија на Западот.

Воени стратези и теоретичари одамна предупредувале дека победите на бојните полиња всушност се пораз ако не е остварена јасна политичка цел. Уште пред повеќе од еден век се теоретизирало дека трошоците на војувањето по дефиниција ги надминуваат добивките. Операцијата Епски бес на Трамп во Иран е само дел од низата што ја потврдува тезата дека војните станале бесмислени.

Во редовни интервали од инвазијата на Путин, западниот политичко-медиумски комплекс работеше на убедување на јавноста дека победата за Украина е веднаш зад аголот и дека Русија е на работ на колапс. Така е и ова лето. Се слават успесите на украинските дронови а се заборава дека колку повеќе е притиснат, толку Путин повеќе ќе биде принуден да ја ескалира војната. 

Три фудбалски Светски првенства по ред Германија не успева да стигне до осминафиналето. Од 1954 до 2014 година редовно била во четвртфиналето. Идентично е и со економијата. Но, репрезентациите одвреме-навреме се реорганизираат и се обновуваат. Државата се чини не е способна за тоа. А, сега Германците го немаат ниту фудбалот за да си го одвлечат вниманието.

Војната во Украина влегува во исклучително опасна нова фаза. Во пресрет на самитот на НАТО во Анкара на 7-8 јули, европските сили го ескалираат конфликтот со Русија, трансформирајќи ја Украина во лансирна рампа за длабоки напади на руска територија, спремајќи политички, воен и индустриски терен за директна војна меѓу НАТО и Русија. Таквата војна нема да остане ограничена само на Украина.

Актуелната криза меѓу Европа и САД означува крај на една ера. Без оглед на тоа кој ќе го наследи Доналд Трамп, никој нема да дојде во Европа и да каже „Америка се врати!“. Врските изградени врз специфични глобални карактеристики се прекинати. Со трансатлантизмот е завршено како идеологија, но тоа не значи дека Европа и САД по бурниот развод не можат да останат пријатели.

Кога Америка и Европа ќе се соочат во дебата за БДП-то, исходот не е толку јасен како на фудбалски натпревар. Економистите знаат да исчекорат од економскиот терен во етнографијата. САД прашуваат: Ако Европа осиромашува, зошто се чувствува толку пријатно? Европа возвраќа: Американското предградие можеби нема шарм на средновековен град, но затоа е богато.

Западот ја доби Студената војна нудејќи подобар живот, полни супермаркети, рокенрол и нецензурирани книги, а не поради тоа што Русите им завидувале на цврстината на НАТО или на строго контролирање на мислите. Политичката елита сега нуди трајно обезбедувана ЕУ, отсечена од евтина руска енергија и суровини, пад на животниот стандард и бесконечни морални поуки.

Кир Стармер пред две години влезе во Даунинг стрит кога неговите медиумски навивачи ветуваа ера на можеби здодевна но блажена. А оставија немири, поделби и напад врз древните слободи на англиската. „Наравоучение од Стармер? Никогаш не му верувајте на технократ“, пишува Брендан О' Нил.

Трамп по потешкиот пат откри зошто никој претседател пред него не се осмелил да тргне во војна против Иран. Тие, за разлика од него, ги пресметале силите. Одбивајќи да го прифати поразот, Трамп вели дека САД ќе останат „чувари на Блискиот Исток“. Реалноста одговара дека ќе треба да направи уште нешто како ниту еден пред него: да ги повлече САД од Блискиот Исток.

Блискоста со Трамп му помогна на Нетанјаху да ја зачува премиерската функција и да ја протурка својата агенда. Сега токму поради оваа блискост може да падне од власт и да замине од политичката сцена. Единствената личност чии интереси се важни за Трамп е Трамп. Тие интереси честопати се совпаѓаа со оние на Нетанјаху, но тоа отсекогаш било брак од интерес.

На својата втора инаугурација Доналд Трамп изјави дека изборите на кои победи ќе бидат запаметени како најзначајните во историјата. Ја постигна таа цел со поразот од Иран во војната што самиот ја избра. Предизвика стратешка катастрофа со подолготрајни и подлабоки последици од поразот на САД во Виетнамската војна.

Наместо да ја потврди капитулацијата пред Иран, Трамп дава изјави бизарни дури и според неговите стандарди. Режимот во Техеран, кој беше „олицетворение на злото“ сега е „разумен партнер“. Нуклеарниот материјал кој беше „егзистенцијална закана“ за Америка, сега можеби засекогаш ќе остане во Иран. Дали претседателот сè уште ги разбира зборовите што ги кажува?

Доналд Трамп и Владимир Путин почнаа војни што не можат да ги завршат. И двајцата очекуваа нивните непријатели да капитулираат за неколку недели. И двајцата ги игнорираа советниците дека победата нема да дојде толку лесно. И двајцата сè уште веруваат дека можат да го диктираат исходот. И двајцата се изолираа во меури од ласкање и незнаење.

Кој ја скрши Британија? Изминатите 18 години, цела изгубена генерација, не донесоа ништо друго освен стагнација и масовно разочарување. Некои ја обвинуваат лошата среќа - финансискиот крах, пандемијата и енергетската криза. Но, и други земји ги издржаа овие предизвици. Она што ја разликуваше Британија беа нејзините самоубиствени одговори на овие и други проблеми.

По кревкото примирје, војната на САД со Иран преминува во нова фаза, во која Техеран свесно и пресметано го прифаќа ризикот да биде цел на нови бомбардирања. Иранците имаат волја, а убедени се дека имаат и капацитети, во одмазднички напади да нанесат непропорционално поголема штета врз американските сојузници во регионот од онаа што самите ќе ја претрпат.

Сликата како осомничениот во Белфаст замавнува со крваво задоволство додека неговата исцрпена жртва се бори за својот живот ќе остане врежана во умовите на луѓето. Заслужува да стане дефинирачка слика во животот на британската нација. Бидејќи мрачно ги отелотворува двојните ужаси на убиствената намера на поединецот и убиствената рамнодушност на државата.