На 7 септември ќе излезе нова, до сега најдетална биографија на Дејвид Боуви. На повеќе од 500 страници, таа содржи 180 интервјуа со негови пријатели, конкуренти, љубовници и соработници, од кои повеќето никогаш порано не зборувале јавно за нивната врска со Боуви.

Во последниве две години е забележан тренд на објавување книги на тема која кажува нешто за „цајтгајстот“ кој го живееме. Време во кое многу интересно не е (веќе) интересно.

Веројатно има социјални, логистички и културолошки разлики помеѓу напади кои би можеле да се случат на улица поради кражба, сексуално малтретирање или киднапирање во различни земји. Но според нова книга на оваа тема помеѓу нив има и нешто универзално - оние кои напаѓаат одлучуваат дали сте податна жртва за само неколку секунди.

„Комплетниот рибар“ од 1676 година е многу повеќе од книга со практични совети за фаќање риба. Таа е медитација за природата и за пријателството.

Неколку години нема снимено филм, и иако неодамна се појави во споредна улога во The Bad Batch скоро никој тоа не го забележа, а тој самиот ги одби сите понуди да учествува во промоцијата на филмот. Но што правел во меѓувреме?

Марк Твен напишал: „Треба да има просторија во секоја куќа во која може да се пцуе, затоа што е опасно да потиснуваш такво чувство“. Денес тој веројатно би бил среќен со резултатите на нова студија, која идентификува „драматичен“ пораст на пцости во американската литература во последниве 60 години.

Апликацијата се вика RunPee, и служи да сигнализира кога почнува досаден дел од филмот којшто го гледате, за ако одите до ве-це да не пропуштите ништо значајно.

Го фалат (со право) дека визуелно е богат и дека со многу малку дијалог успева да изгради атмосфера. Ама и многу го кудат (пак со право), затоа што е прилично искривена верзија на историјата. Што е битно само ако очекувате од игран филм да биде и документарен.

Средба на зборови и светови, која на почетокот изгледа дека ќе биде арогантна од страната на „академската заедница“, а недоверлива од страна на раперската. Добра поука за сите такви можни, а често неоставерени размени. 

Што точно мислиме под она дека „секој има право на свое мислење“, кога е јасно дека и покрај таквата теориска великодушност сепак постојат мислења кои се (мнооогу) погрешни, и нивни носители на кои таквото право не би требало да им е овозможено?

Од перото на Бен Елтон, авторот на антологиската „Црна гуја“, пресмешна мини-серија за Шекспир, која е одлична алатка за привлекување средношколци и студенти по англиски кон неговиот лик и дела. Затоа што иако е хумористична, таа е сепак историски и книжевно издржана.

Комбинација на мизогинија, расизам и хомофобија, збогатена со еугеника и псевдопсихологија, ова е урнебесно парче литература од почетокот на 20 век.

И пред електронските читачи, за кои велат дека имаат предност пред хартијата затоа што собираат голем број книги во едно апаратче, имало обиди за правење ваква портабл верзија на библиотека. Една од нив е од Британија, од 1617.

Нова книга од македонски автор во питок формат се обидува да одговори на прашање кое во суштина гласи - како воопшто нешто да разберам?

Јапонците имаат збор за овој нам познат феномен - „цундоку“, или купиштата книги кои ви се формираат додека ги зајмите или купувате, но немате време да ги читате. Што би се рекло „читокуп“ или „книгорид“. Вакви трупачи на книги има и меѓу нас, обичните читатели, но и меѓу познатите личности.

Од искуства на пријатели знаеме како е да бидеш гонет од обожаватели, да те начекуваат на улица, да ги наоѓаш по дома влезени низ балконската врата, а полицијата да ти вика самиот да се справиш со проблемот. И ова не е ништо ново - на времето домашен сталкер си имала и британската кралица.

Во младоста Шепард и Смит имале бурна врска. Но и по неколку децении останале пријатели, до последно. Сега, по смртта на другар ѝ, таа се простува од него во текст објавен во Њујоркер.

Како поттик за авторите кои сами објавуваат на Амазон, компанијата прв пат додели награда за најдобро дело-самиздат, трилер под наслов „Ловец на реликти“.

Славниот драматург и актер почина во неговиот дом во Кентаки на 73 години од последици на болеста Лу Геринг, вид склероза.

Дедо Мик Џегер има свое мислење за брегзит, и си го кажува со две нови песни, објавени во четвртокот. И не само за брегзит, туку и за лажните вести, имиграцијата и генералната несигурност. 

Дизни на повеќето од нас ни асоцира на Мики Маус, кул цртани и играчки. Ама компанијата има и сериозна истражувачка програма, која сега наоѓа начин како да ви чита од лице дали филмот што го гледате ви се допаѓа.

Едниот музички гениј-мрчатор со нарушено здравје и генерално мизантроп, другиот учтив поет-благородник по чие име е наречена цела епоха. Бидејќи живееле во исто време нивната соработка како да била судбински предодредена. Ама кога нејќе, нејќе.

За Икеа, последната недела од јули е како Божик. Затоа што на 31 овој месец излегува високо очекуваниот каталог, чиј тираж оваа година изнесува 203 милиони примероци. Со своите 324 страници и трошок кој изнесува 70% од годишниот маркетинг буџет на фирмата, тој мора да биде прилагоден на различни региони, вери и култури низ светот.

Како што пишувавме тука, Њујорк Тајмс во моментов живее едни од најславните моменти од својата историја, но кубури со пари. Во склад со планот за отпуштање вработени со отпремнина, по своја волја заминуваат и дел од истакнатите новинарски пера. Меѓу нив и Мичико Какутани, главната книжевна критичарка на весникот и добитничка на Пулицер.