Кученцето кое стои пред фонограф е славен заштитен знак и лого на компанијата за производство на плочи RCA Victor. Истото, само како бронзена статуа и со грамофон се дава од страна на дискографската куќа ЕМИ на музичари или продуценти како награда по продадени повеќе од 100.000 плочи. Но приказната зад оригиналната слика е малку позната.

Непосветувањето внимание е форма на намерна дискриминација. Обратно, посветувањето должно и автентично внимание некому или на нешто е „најредок и најчист облик на великодушност“.

Од 2008, на почетокот на годината германскиот Музички совет Шлесвиг-Холштајн бира инструмент кому му посветува посебно внимание со организирање концерти и други настани. Оваа година честа му припаѓа на тапанот.

И во нашата традиција она што се случува прво во новата година се смета за знак за она што ќе следи. Во јапонската традиција таков пророчки момент е првиот сон во новата година.

„Цврсто решив - ветувања како овие горе/лесно е да ги даваш ама тешко се држат;/затоа им приоѓам со темпо “кон долоре“/за отстапувањата прекорно да не ми ’ржат.“

Во раниот 20-ти век во САД биле организирани божикни и новогодишни забави на кои главни ликови биле - коњи. Целта била да се поттикне свесноста за лошите услови на живот на овие сироти суштества, и да им се овозможи барем краток одмор.

Пред околу 40 години, книгите извлекле едно белгиско село од сигурно пропаѓање и инспирирале формирање слични центри кои комбинираат туризам и читање. Сепак, денес тоа е повторно соочено со истиот ризик, затоа што во него веќе нема кој да чита.

Во 2022 ќе згаснат авторските права за реобјавување, копирање и „ремикс“ на голем број дела, оригинално објавени во 1926.

Како заработувале Американците во текот на Големата депресија? Некои со продавање јаболки на улица, други напуштајќи ги градовите и почнувајќи да се занимаваат со земјоделие. Но некои се обиделе да се збогатат на друг начин: со решавање загатки. 

Медиумот на документаристичкиот и раскажувачки подкаст, кој не се сведува само на разговор снимен во живо, кај нас уште не е доволно познат, а уште помалку развиен. Мал прилог кон исправање на таа неправда кон овој прекрасен медиум.

Археолошките и културните откритија изминатата година барем привремено ни го одвлекуваа вниманието од пандемијата и купот други проблеми со кои се соочуваше светот. Смитсонијан објави дури 99 такви, организирани по категории, од исчезнати ремек-дела, кралски богатства, магични бродови до мистериозни и волшебни артефакти поврзани со обреди за коишто малку знаеме. 

„Траума“ вообичаено се смета за длабоко вознемирувачко и стресно доживување, кое може да го наруши психолошкото здравје и да влијае врз идното однесување. Како такво тоа е често користено во книги и филмови, како основа на заплетот или како негова позадина. Дали со ова трауматизираните се сведуваат на збир симптоми?

Репрезентативна градба во Бања Ковиљача, во Србија, изградена во 1932. Иако асоцира на лекувалиште (од „кура“ - лечење), тукашните забави го дефинирале нејзиниот имиџ на тренди место каде се врткале политичари, богаташи и уметници. А можеби некој од нив и навистина се излечил.

„Космичка катастрофа“. „Тик-тик, бљак!“. Ова се наслови на критики за филмот со импресивна листа актери и многу реален опис на политичка, медиумска и ментална апокалипса која самошто не се случила.

Раните француски истражувачи на континентот давале француски имиња на места и заминувале од таму со кенгури и други видови животни и растенија кои подоцна ѝ припаднале на царицата Жозефина. Главните колонијални конкурентни во оваа област на светот - Британците - почнале да се вадат од памет од мислата за „пофранцузување“ на Австралија.

Филозофска идеја која тврди дека она што се случува во светот е само последица на универзални, природни закони, правила кои важат насекаде и за сите. Низ призмата на овој принцип сето она што го сметаме за космички важно е всушност случајно, никој и ништо не е специјално, па ни ние.

Во 2019 во Белград се одржува изложба со фотографии од збирка на Музејот на град Скопје, кои претставуваат значаен историски артефакт за југословенските 1930-ти, но истовремено фрлаат индиректна светлина врз ликот и делото на еден мистериозен уметник.

Во периодот Едо во Јапонија била вообичаена (дури и неопходна како животна фаза) родова меѓу-позиција за млади мажи, наречена „вакашу“, која по вестернизацијата на земјата исчезнала.

Да не бил баронот Јустус фон Либиг, прославатa на Нова година би можела да изгледа сосема поинаку. Па сепак, и покрај неговиот изумителски опус, во кој спаѓаат и огледалата кои ги имаме низ дома, ретко кој слушнал за него.

Секојдневните траги кои ги оставаме во нашите текстови - мејлови, блогови, фејсбук постови - можат да откријат многу повеќе од приватни детали. Изгледа дека она што го пишуваме, и како го пишуваме, може да содржи информации за нашето идно „јас“. Тоа го покажува истражување на делата на Агата Кристи и тн. „Студија на калуѓерките“.

Не мислиме да му ја земеме работата на Кирил, ама па и ние сме души. Такви кои во моментот кога ќе се почувствува новогодишна атмосфера го намирисуваат панетонето во локалните продавници и купуваат десетина кутии, сметајќи дека ќе трае до пролет. До стара-нова не е останата ни ронка.

Стресот, ерозијата на границите помеѓу приватното и професионалното и намалувањето на опциите за релаксирање по напорниот ден во текот на актуелната пандемија, прави да сме посклони да опцуеме, макар и само симболично.

Јасно е дека е подобро да јадеш и да пиеш отколку да читаш како сето тоа се прави, но има и нешто во жанрот, кориците и илустрациите, и воопшто славењето на храната во овие книги што прави да ти дојде вода на уста.

Во 2021 имаше добри филмови. Oпоравувајќи се од шокот на пандемијата од претходната година и прилагодувајќи се на новите околности, шоуто продолжи. Но покрај визуелните спектакли како „Дина“ или „Француско дописништво“, имаше и потивки и минималистички, но всушност поамбициозни филмови.