Колку пати ви се случило муабетот да ви го почнат со „Глупо ми е што ќе ти го кажам ова", „Да бидам искрен(а)..", „Те сфаќам, ама..". Овие фрази купуваат неколку секунди до соопштувањето на некоја непријатна вистина, но инаку не вршат многу работа. Освен што покажуваат дека некој тука не е искрен.

Сигурно сте го чуле оној муабет за тоа дека народите од далечниот север имаат необично голем број на зборови за снег, кој поинаку се вика ако паѓа, ако е веќе паднат, или ако не е исчистен од пред иглуто на комшијата. Но ова клише изгледа е само тоа - популарен лингвистички мит кој нема основа во реалноста.

Етнолозите се чудни луѓе. Дури и во нешто навидум толку прозаично како четврт бурек направен во Словенија можат да видат судир помеѓу ориенталното и западно-европското. И да напишат книга за тоа.

И да не знаете што е тоа „доли зум", веднаш ќе ви стане јасно кога ќе видите филмски сцени во кои тој е употребен. Еве една компилација од нив.

Мистериозниот посетител, кој со децении му оставаше три ружи и полуполно шише коњак на По, трета година по ред не се појави на неговиот гроб. А и Лу Рид, кој му посвети цел албум, веќе го нема.

Да имаш улица или плоштад именуван по тебе веќе не е доволно кул. Да имаш свој кратер на некоја од планетите, е тоа е веќе нешто. Ние пикираме на Венера.

Овој месец во Мадрид ќе се одржи светската премиера на оперската верзија на Brokeback Mountain. Продукцијата се базира на краткиот расказ на Ени Пру од 1997, кој го инспирираше и Оскаровецот од 2005.

Убав филм на една стара тема, за врската помеѓу писателот и ликовите кои тој ги создава. Но и за тоа колку љубовта е оправдување за тоа од некого да бараме да биде нешто што не е.

„Бесмртните", како што се нарекуваат членовите на Француската академија, решија да го кренат гласот изнервирани од сè почестата употреба на еден негалски акроним. Ги замислуваме како со тапирани перики седат пред мониторите и си мрморат: „Ех, златен Молиер".

Верувам дека нема човек кој го изгледал All is Lost а да не бил сигурен дека Редфорд оваа година во најмала рака ќе биде номиниран за Оскар за главна улога, или дека можеби ќе му ја дадат и онака, без никакво гласање и вон конкуренција. Ама...

Кратка историја од ренесансата до деветнаесетиот век низ анимирана приказна за уметноста и убавината која ја создава.

Секогаш ни биле сомнителни изјавите на некои наши автори дека сите личности во нивните романи се измислени, и дека секоја сличност со постоечки места, настани и ликови е случајна. А ти си бил присутен на настанот, го знаеш човекот, и сфаќаш што е пораката - слатка одмазда.

Уметникот Џејсон Фрини (Jason Freeny) ја открива анатомската градба на омилените ликови на децата - Марио, Мики, Барби, Кити. Разликата во детските реакции на нив и оние на возрасните кажува нешто за нашиот однос кон сопствените крв и месо.

На 20. јануари (понеделник) на фестивалот Санденс ќе се одржи целодневна серија работилници и дискусии на една тема којашто е важна и за животот, и за уметноста.

Уште ни одѕвонуваат зборовите на Ерофеев, оние кога го опиша скопскиот плоштад како гробишта ама „во позитивна смисла", и оние со кои го почна говорот вечерта кога му беше доделена наградата Табернакул.

Дебитантска книга добива награда на конкурс за најдобар детективски роман. Заплетот е убедлив, ликовите делуваат реално. Не е ни чудно, кога нејзиниот автор лежи доживотна робија за слично дело какво што опишува.

Две книги во последниве три години предизвикаа внимание со нивните спротивставени тези. Едната вели дека интернет нè прави глупави. Другата пак вели дека технологијата ни ги менува умовите на подобро. Зошто и двете се всушност во право?

Ја продолжуваме серијата двогласни Букбокс пеења, со две дами. Ана Голејшка и Д. А. Лори, во староновогодишен дует, посветен на што друго ако не на...љубовта. Првиот дел е на Ана, вториот на Лори, а неочекувано завршуваат исто - со оптимистичен повик.

Кој е логичниот след на настани откако ќе умре славен музичар? Нормално, нова биографија за него со „до сега неоткриени детали" од неговата кариера. Една таква ќе излезе наскоро.

Повеќе од сто години стара идеја за театарска симулација на патување преку звуци и мириси неодамна се оствари во Лос Анџелес. Во Скопје ваква претстава ќе биде успешна дури и ако во салата се пушти само мирис на чист воздух.

Ален нема лично да ја прими наградата за животно дело Сесил Б. Де Мил на Златните глобуси кои се одржуваат овој викенд. Ќе биде во Њујорк, и најверојатно ќе гледа кошарка на телевизија.

За Пикасо се знае дека мразел да работи по порачка. Сепак, кога станувало збор за книжевноста направил повеќе од 50 исклучоци, илустрирајќи дела на автори на кои им се восхитувал.

Ирини Вурлумис е фриленс фотограф со грчко-индонезиско потекло. Растена е во Атина, а образувана во САД. Објавувала во Њујорк Тајмс, Тајмс, Ле Монд, Фајненшл тајмс и Њусвик. По единаесет години вон земјата, таа се вратила во Грција и се посветила на документирање на „соголената естетика на секојдневна Атина, како физичка сцена на економската криза".

Земските деца наскоро ќе можат нивните приказни за добра ноќ да ги слушнат од необични гласови и ликови кои доаѓаат од - вселената!