Доколку сте љубител на Калвин и Хобс и на неговиот автор знаете колку оваа вест е истовремено и необична и фантастична. По две децении Вотерсон прв пат објавува стрип, како гостин кај негов колега.

Кога е во прашање минимализмот, работата е колку далеку може да се оди, а пораката сепак да биде пренесена. После овие постери не знаеме што би можело да биде кажано повеќе. Пардон, помалку.

Минатата недела @everyword се огласи за последен пат. Во текот на последните седум години, преку 109,000 твитови, еден по еден беа постирани сите зборови во англискиот. Но дали еден ваков проект навистина може да заврши?

Во новосадското јавно претпријатие „Информатика", во она што обично се нарекува државна фирма, вработените неодамна добиле леток со лингвистичка содржина, наменет за „патриотско" форсирање на она што авторите го сметаат за чист српски јазик. Следеше бура реакции.

Нацистите имале долг список на писатели „за отстрел", ама еден од нив особено ги вадел од такт: сатиричарoт Курт Тухолски. Под мотото „кого удрам не жалам", тој во своите комични песни и текстови мавал по националистите, милитаристите, но и лично по Хитлер, кого го нарекувал „малиот човек".

Кање Вест на неговата невеста за неодамнешната свадба ѝ подари портрет. На него таа е насликана одзади во провокативна поза, носејќи само тагна и Лобутин чевли, а насловот е „Совршена кучка". И неговата таинствена авторка повторно стана тема на муабет. 

Во напад на лудило или во несреќен случај, увото на Винсент настрадало во далечната 1888. Сега тоа е реинкарнирано, благодарејќи на интересна комбинација на наука, технологија и уметност.

Познато е дека Џојс поголемиот дел од животот страдал од лош вид, а при крајот бил речиси слеп. Во 1931 изјавил: „Го заслужувам ова заради моите бројни неморални однесувања". Оваа гатанка сега ја разрешува нова книга, напишана од професор на Харвард. 

Повеќе од две децении Честер Нез морал да молчи за неговата улога во развивањето на код за армијата на САД, кој Јапонците никако не можеле да го разбијат. Бил базиран врз неговиот мајчин навахо кого, парадоксално, не смеел да го зборува јавно во текот на неговото школување.

Иако звучи така, не се работи за читање додека паѓаш со падобран или на дно на океан. Си задаваш тешка читачка задача, ја остваруваш и потоа пишуваш книга за искуството низ кое си минал. Како и кај секој потфат, за да докажеш дека ти се може, но и дека читањето е интересна работа.

Некои автори ја имаат таа вештина не само да создадат уверливи ликови и да нè вовлечат во нивната приказна, туку и да оживеат цел свет од мириси, вкусови и бои. За ова последново некој се потрудил да направи цел каталог, според кој може да си ги фарбате домашните ѕидови. 

Имитациите на она што се случува во филмовите не завршува со фризурите или популарните бебешки имиња. Понекогаш филмовите кои зборуваат за некаква политичка побуна ги инспирираат оние од другата страна на платното да ја прифатат истата иконографија.

Шоу од типот на Поп идол или Икс фактор, во кое учесниците пишуваат и рецитираат своја поезија, а 70 милиони луѓе со невидена возбуда ја очекуваат следната епизода. Не е кромид, ова навистина постои.

Toa што често ги чешламе и рубриките кои не се стриктно од областа на културата за да најдеме некоја вест, од време на време се исплати. Во една таква, со клучни зборови „криминал" и „црна хроника", пронајдовме многу интересен линвгистички материјал.

Трето издание на филмскиот клуб, во кој твитерџиите гледаа филм правен по романот на Станислав Лем „Футуролошки конгрес“. Некако имаме впечаток дека мислењата овој пат се поделени по родова линија. Вреди за организирање конгрес на оваа тема. Добро, твитап.

Анти-пропаганда која е маскирана како пропаганда - фото проект кој ги испитува начините на манипулација која ја вршат тоталитарните системи. Меѓу другото и со тоа што организираат натпревари за сè и сешто. 

На Ино не му е прв пат да замеша прсти во светот на телефонските апликации - претходно работеше на музички базираните Bloom, Air, Trope и Scape. Последната е направена во соработка со Карл Хајд од Андерволд, а по повод нивниот заеднички албум, Someday World.

Минатата недела се одржа првиот концерт на класична музика на кој беше дозволено, па дури и пожелно, да се пуши марихуана. Не, не кај нас. Во Денвер, Колорадо.

Ти кажуваат дека филмот е за човек кој случајно сфаќа дека има двојник. Ментално го сместуваш во жанр трилери, и цел филм ги пропушташ сите можни хинтови кои упорно ти посочуваат на нешто друго. На последната сцена сфаќаш. Дека треба да го почнеш од почеток.

Во пакетчиња со бисквити Сенсбери со симболично име „Вкуси ја разликата" мистериозен поет со прекар „Пекарот кој се досадува" остава хаику песни, кои зборуваат за неговото незадоволство од работата. Добро, оставаше, додека не го отпуштија.

Книга на двајца пријатели кои еден ден решиле да си го постават прашањето: „Што ако се отарасуваш од еден предмет - само еден - од твојот живот, секој ден во месецот?“. Резултатот е толку добар, што наскоро почнуваш да размислуваш како да се ослободиш од сè што ти е товар. Вклучително и од напорни и лоши луѓе.

Oд тоа како да направиш совршени пуканки до ЦЕРН и ХААРП, физиката да ти била важна работа во животот. Да знаевме, навреме ќе обрневме внимание. Затоа што светот изгледа поживописно во очите на еден физичар. А и ние сакаме од тие дроги.

Вчера, 24.5, во Кумровец беше отворена изложба „Фото-Тито", збирка аматерски фотографии на другарот и претседател. Meѓу неколкуте очигледни варијации на еден ист мотив (Јованка, пудлици, Крлежа), човекот сакал и самиот да си се слика.