Денес, 10.10, беа соопштени двајцата добитници на престижната награда, Олга Токарчук и Петер Хандке. Набргу се појавија првите скандализирани реакции на одлуката австрискиот автор да биде закитен со неа. 

Фотограф од Њујорк живее со хронична болка во ’рбетот. Одлучил својата и болката на своите блиски да ја визуелизира низ фотографии.

Звучи шашаво, ама изгледа помага - компании плаќаат на стенд ап комичари да им ги обучуваат вработените, за овие да знаат како да комуницираат, да раководат, да продадат. Сето тоа низ смеа и хумор.

Досегашниот стереотипен портрет на романтичниот поет го прикажуваше како безгрижен бонвиван. Нова биографија раскажува малку поинаква приказна.

По септемвриската лежерност, за сите кои имаат дома ученици, настапува есенскиот стрес, со домашни, испрашување и тестови. Ама ако мислите дека на родителите од минатото им било полесно, се лажете.

Еден од универзалните мотиви во бајките од целиот свет е претворањето на човек во друго суштество, за тој да постигне некаква цел, некого да измами, да се спаси. Колку што е помоќен непријателот, толку измамата треба да биде поуверлива. А оваа е токму таква.

Не е метафора, ниту начин да се одбегне одговор („какво беше јадењето?“, „немам зборови“), иако може да биде и двете нешта. Зборуваме за она кога навистина не може со зборови да го опишеш она што го доживуваш - кога основните алатки за комуникација не помагаат.

Модерна верзија на „Преобразба“ на Кафка, која е истовремено и политичка сатира, новиот краток роман на Мекјуан под наслов „Бубашваба“ главно се однесува на Британија. Иако политиката насекаде е полна со гнасни инсекти.

Пред да се прослави со своите трилери, како „Девојката со тетоважа на змеј“, објавени постхумно, тој бил новинар и активист, кој се обидувал да посочи на опасноста од десничарскиот екстремизам и нео-нацистичките групи во Шведска.

Наративот на линеарниот напредок се однесува на револуционерни пронајдоци кои ги заменуваат оние „примитивните“ од минатото, или на такви кои некогаш биле незамисливи. Стримингот обично го сместуваме во вторава категорија. Но тој всушност датира од пред повеќе од еден век.

Андреа Гандини од Рим им вдахнува нов живот на обезглавените стебла во градот, со тоа што од нив резба - глави.

Истражување од 2017, кое покажа дека разбирањето и емпатијата кон текстот наводно се намалува кога тој жанровски е „наместен“ да изгледа како научна фантастика, го покажа она што го знае секој ес-еф фан: не е до жанрот, до квалитетот на приказната е.

Првиот човек кој одгледал „питоми“ житарици не го направил тоа за да меси леб, туку за човечки да се напие. Така барем тврдат истражувачи, кои додуша не знаеме дали биле спонзорирани од некоја пивара. Ним им контрира друга група, веројатно платена во симит погачи.

Тешко е да се замисли како му било на Аристотел во негово време, кога не бил „древен“. Бил интердисциплинарен пред воопшто да постојат различни дисциплини, пишувајќи за филозофија, политика, психологија, етика, музикологија. Но како што се обидува да покаже Едит Хол, тој денес би можел да биде и „лајф-стајл коуч“, не за древни, туку за многу актуелни проблеми.

На 4.10 (петок) почнува четвртото издание на фестивалот Киненова, со богата програма, која вклучува и еден интересен филм од таканаречениот „грчки откачен бран“ (Greek weird wave), кој ја замаглува стереотипната граница меѓу комедија и трагедија.

Барем онлајн сите звучат како да се 100% сигурно во нешто, дека сè знаат, цело време. Блазе си им.

Во новиот мемоар, музичарката и писателка ја опишува 70-тата година од својот живот. Книгата е главно мрачна и тажна, но со голема енергија да се раскаже и така да се преживее.

Звучи како виц, но ова е реално општествено движење, со реални барања и принципи. Режисер ги следел три години за да сними документарец кој ја покажува борбата на членовите да ги добијат истите привилегии како и припадниците на другите, официјални религии.

Не е ни до ботовите, ни до информациските „меури“, ни до лажните вести. Технологијата прави да веруваме дека имаме пристап до фактите, оние „вистинските“ и „реалните“. Проблемот е што не се едни факти за една работа, многу се.

Главна тема на „Гоустин“ е „дух кој се сели“ од родителите во нивните деца. Уште од сега ни се тресат коски.

Во 2011 во Индијанаполис, родниот град на Вонегат, се отвори мал музеј и библиотека, во премал, дониран простор. Наскоро стана јасно дека тој не може да ги собере сите документи и предмети. Вработените направија кампања и собраа 1,5 милион долари за да се преселат во ново и подостоинствено место во истиот град. Од 22-28 септември тој е отворен за „ѕиркање“ пред официјалното отварање.