Текстовите посветени на познати или помалку познати личности напишани непосредно по нивната смрт не се само нивни биографии. Тие се дел од колективната меморија, поучни морални приказни за тоа како треба да се живее за да се биде запамтен како „заслужен". Како би требало тогаш да се пишуваат, и каков е случајот кај нас?

Откако им го свртевме грбот, нашите некогашни стратешки пријатели од милијарда евра толку паднаа во депресија што ни книга не им се отвара.

Она што веројатно го знаете е е дека пред неколку дена почина Роџер Еберт, првиот филмски критичар кој во 1975 доби Пулицер. Она што веројатно не го знаете, или сте го заборавиле, е дека тој го интервјуираше и наш Милчо. Еве го текстот во интегрална верзија.

Амазон последниов месец се соочува со неколку паралелни „движења на отпорот". Иако на крај индустријата веројатно ќе победи, и обидот да се реагира се брои. Особено кога е вака креативен.

Има така моменти кога сте некаде во странство кои ги толкувате како голем неонски знак надвиснат над градот, кој ви вели „Добредојде". Иако Сплит можеби и не е некое „странство", а прошекот и априлското сонце се сосема доволни за да се чувствувате пријатно и без некои посебни симболики. 

Писателите се познати „љубители на добрата чашка", но некои од нив точно знаат како треба да се прави оваа работа за ем да уживаш, ем да не испаднеш сељак. Еве некои од нивните совети. "Don't drink and write" сепак не е најчестиот.

Поетот Дарко Рундек и неговите стихови со вкус на солена кожа и стопен сладолед, наместо разгледница од некогашното „наше“ море.

Едвард Епштајн, американски новинар и поранешен професор по политички науки, сосема несвесен за значењето на неговиот потег за идната книжевна историја, како бруцош на Корнел го одбрал предметот „Европска литература на 19. век". Во таа 1954 него го предавал никој друг туку - Набоков.

За романот „Смртта на Бани Манро" пишувавме пред неколку години кога тој уште беше тазе. Но последиците по читателите од него не стивнуваат. Еве една девојка која има голема мака од тоа што го чита и слуша Кејв. Но тука е литеротерапевтот за да ѝ помогне.

Њујорк тајмс објави дека започнува нов проект - сајт на кој вестите на денот ќе бидат во форма на хаикуа. Иако информацијата излезе на 1. април, изгледа дека работата е сериозна.

Во некој друг ден овие фотографии можеби би ги прескокнале како патетични или популистички, или тешко би се воздржале од иронизирање. Но денес ниту една тивка насмевка на шарена позадина нема да ја толкуваме така.

Свиркачките јазици се ретка форма на комуникација која ја има онаму каде луѓето се премногу оддалечени едни од други за да можат разговетно да си довикнат „комшијааа, ајде на пиво!". Второ најдобро решение во отсуство на мобилен и чет е - истото да си го свирнат.

Во книгата која во 2012 доби Пулицер, „Скршнување: како светот стана модерен" (Swerve: How the World Became Modern), Стивен Гринблат ја истражува важноста на книгите за овој потфат, и тоа пред откритието на печатарската преса.

Официјалниот ден на лагата, шегата, подбивот и ставањето маски, кој оваа година случајно се поклопува со изборите, во литературата прв пат се спомнува во „Кентерберијските приказни" на Чосер од 14. век. Но кога е во прашање лажењето, на еден книжевен лик му нема конкуренција. Да, на Минхаузен.

„Љубовникот на лејди Четерли" не е единственото дело на овој автор кое доживеало цензура долга повеќе од три децении. На 30 април ќе излезе збирка од 31 до сега необјавени песни, и тоа во ново двотомно, критичко издание, под наслов „Сите ние".

Сајт за споделување, дискутирање и препорaчување книги со речиси 20 милиони посети месечно не можеше да остане незабележан од големите играчи во сферата на издавањето и продажбата на овој производ. За добро или за лошо, ќе видиме.

„Темната страна на месечината" од 1973 помина 741 недела на топ-листите и стана еден од најпродаваните албуми на сите времиња. Сега славниот драматург го одбележува неговиот јубилеј.

На секој од нас му се има случено да му се сплетка јазикот, да се збуни, или да мора демек да се накашла за да добие во време дур смисли што да каже. Како утеха за сите тие моменти кога ни било глупо - Вуди Ален тоа го прави ама постојано.

Дикенс, Хемингвеј, Марк Твен - во историјата на книжевноста чест е случајот славни писатели да живееле од новинарство. Но врската помеѓу новинарството и пишувањето поезија е поспецифична. Еве зошто.

На меѓународниот ден на штиците што живот значат, ви поставуваме едно хипотетичко прашање - дали би издржале претстава од 24 часа?

Личните сведоштва одамна се препознаени како значаен алтернативен извор на традиционалната историја. Притоа не е интересен само методот, туку и темите. На пример лични сведоштва за храната во Њујорк во раниот 20-ти век.

Оваа недела стотина филозофи ќе пристигнат во Сан Франциско на 87-миот годишен собир на Американското филозофско здружение. Но новинарите нема да го покриваат симпозиумот за епистемологија на модалноста, или оној за семантиката на пежоративите. Јасно е: филозофијата не е вест. Но една нејзина поддисциплина полека станува тоа.

За џезот за време на Втората светска војна, и начините на кои успеал да преживее, веќе пишувавме. За истава тема се интересирал и Кјубрик, кој сакал да сними филм за еден офицер на Луфтвафе, љубител на свинг, кој пишувал за музичките сцени во окупираните градови под псевдонимот д-р Џез.

Можеби затоа што му завидуваат, а најверојатно затоа што навистина знае да биде лигав, Коелјо им е омилена тема за подбишега на книжевните рубрики. Џон Крејс од Гардијан ја раскажува неговата нова книга, „Ракописот пронајден во Акра" со малку, ама одбрани зборови.