Дорис Лесинг е една од авторките кои би сакале да сме ги познавале, не само преку нејзините книги (особено „Златната тетратка“), туку и лично. Луцидна и тотално кул, таа пред неколку дена почина спокојно во 94-тата година. Меѓу другото ќе остане запаметена по нејзиниот однос кон големите награди и почести кои ѝ ги нудеа.

На 18. мај 1922 Вајолет и Сидни Шиф организирале вечера во хотелот Мажестик во Париз. Гости: Пикасо, Стравински, Џојс и Пруст. Звучи како нечиј хипстерски сон, но вистина е. Џојс се напил, па Пруст морал да го носи до дома со шофер.

За Ким Донг-Кју нема многу информации на интернет. Ако го гуглате најпрвин ќе ви се појави некаков јужно-корејски фудбалер, а дури потоа Тамблер на корејски илустратор и дизајнер со истото име. Негова специјалност - вметнување на современа технологија во најзначајните слики од историјата на уметноста.

Желбата да ви кажеме нешто ново за Вејтс, и така да си го направиме ќефот да го имаме на сајт, од време на време ни се остварува. Еве сега има цел албум со преработки на негови песни на - хебрејски.

Надежда Толоконикова, една од членките на „Пуси рајот", во моментов е во затворска болница во Сибир. Но пред штрајкот со глад кој ѝ го наруши здравјето таа и Жижек неколку месеци се допишувале. На Надежда тој дури ѝ доаѓал и на сон.

Двајца професори од Белгија извеле токсиколошки и бактериолошки испитувања на десетте најпопуларни книги во градската библиотека во Антверп. Резултатите - бљак.

Си седите во Чамо и ја чекате тоа турлитавата, кога одеднаш околу вас 20 мажи почнуваат да стенкаат. Сцената ви е нешто позната, само никако не ви текнува од кој филм беше.

Лук Џерам е интересен британски уметник, за чии дела е тешко да се каже дека делуваат „здраво“. Затоа што тие се големи стаклени скулптури на бактерии и вируси. Вака кога ги гледаш, баш се симпатични. 

Во пресрет на вечерашното отварање на фестивалот Синедејс, режисерски мудрости од три големи имиња на филмот - Вотерс, Вендерс и Џармуш.

Бразилците забрзано се подготвуваат да бидат домаќини на светското фудбалско првенство во 2014. Меѓу големиот број обврски кои ги очекуваат, една посебно им паѓа тешко - да научат подобро англиски. 

Контроверзниот Трир по прв пат во неговиот живот се откажа од довршување на негово дело, дозволувајќи им на други да го доведат до гледливи (?) четири часа најновиот филм. Неговата верзија е пет и пол. 

„Работа во тек" (А Work in Progress) е ново издание во три тома на славниот готвач од најдобриот ресторан во светот НОМА. Нешто како ордевер, главно јадење и десерт, ама од зборови.

Понекогаш ни се случува да налетаме на книга на тема за која никогаш не би помислиле дека би имало интерес да се печати со тврда корица, и во формат попознат како „книга за на маса во чекална". Во случајов се работи за монографија посветена на - ритам машините.

Рајнер Геритсен работи на книга за книгите, фотографирајќи ги луѓето кои читаат во метроата на Пекинг, Париз, Лондон и Њујорк. Неговата идеја е да ги регистрира последните читачи на книги на хартија, кои според статистичките податоци со кои тој располага ќе исчезнат до пролетта 2016.

Откако му јавиле дека ја добил Нобеловата, Ками прво помислил на мајка му. Втората мисла му била за неговиот учител во основно, без кого „ништо од тоа не би се случило".

Игор за она што доаѓа тивко, за она што мора да се каже и за премолчените работи. Отворено и искрено со Илинка Делчева.

Ако убавината е концепт кој историски и културолошки варира, тогаш мора да е така и за грдотијата. Една нова книга се обидува да го истражи овој прилично флуиден концепт, кој е исто така етички.

Канадскиот стрип цртач и аниматор Ги Делил (Guy Delisle) е еден од ретките кои не само што легално влегол во Северна Кореја, туку таму поминал и неколку недели. Врз основа на неговите искуства напишал графичка новела.

Повозрасните меѓу нас, што низ магла, што јасно, се сеќаваат на серијата за „тигарот од Малезија“. Емилио Салгари го промовирал како лик во весник далечната 1883, за потоа да му посвети уште 11 книги. Тие одиграле значајна улога во формирањето на слика за еден свет чија основа е едноставна. Оние од „високото добро утро“ и денес би имале нешто против неа.

Некако се навикнавме на онаа категоризација која означува дали филмот содржи голотија, секс, мрсен речник или насилство. Но сега кината во Шведска воведуваат нов начин на проценување на нивната содржина - родовата застапеност.

По смртта на Лу Рид се појавија бројни сочувства и трибјути, но на повеќето од нив како да им фалеше емотивност. Еден текст дури тврди дека никој во новинарските кругови не сакал да му пише некролог на овој „човек без шарм“. Но топлиот и благороден текст на Пети Смит ја пополни оваа празнина.

Идејата е едноставна: еден ѕид, и една недовршена реченица. Која иако не е прашална, поттикнува одговори на најбазичните човечки прашања. Што би сакале вие да направите пред да умрете? 

И кога раката ќе почне да ви се тресе, и кога очите ќе почнат да ви откажуваат, ако имате порив да создавате сè што ви треба е обичен Пејнт. И мерак за цртање.

Човекот кого Бароуз го нарече „папа на трешот", режисер на антологиските „Розеви фламингоси", „Полиестер" и „Спреј за коса", зборува за стопирањето низ Америка и неговото ново шоу, „Овој валкан свет".