На големата сцена на „Атеље 212" во Белград завчера премиерно беше изведена претставата „Балада за Пишоња и Жуга", по текст на Владимир Ѓурѓевиќ, инспирирана од мотивите на славните песни за двајцата неразделни пајташи од осумдесетите на минатиот век.

Што ако во Црна хроника прочитате дека лицето Н.Н., провоцирано од локални мангупи, среде сендвичара извадило пиштол, и со неколку куршуми усмртило две и ранило едно момче?

Пред да помислите дека е ова уште едно од оние квази-научни видеа, со снимки од магнетна резонанца кои прикажуваат флуоресцентни мозоци, дозволете да ви објасниме. Нема да зажалите.

Поезијата ќе има свое место на годинашниве летни олимписки игри во Лондон. Целта на проектот е да го сврти вниманието кон поезијата преку поставување инсталации со стихови во Олимпискиот парк, и со нив да го поттикне спортскиот дух.

Румпус е онлајн списание посветено на културата, и тоа не онаа популарната, од типот „познати луѓе направени од врвки за чевли" или „ликови од Војна на ѕвездите во смешни перики". Најнова идеја на списанието е - испраќање писма (не електронски, туку во коверт, со марка и печат) на читателите од нивните омилени автори.

Историскиот архив на Белград објавува серија книги „Да се живее во Белград", кои содржат оригинална граѓа од фондот на Управата на градот. Воодушевени од содржината на документите кои се однесуваат на 19. век, ви пренесуваме само дел нив. 

Рускиот претседател му го врачи престижното одликување Легија на честа на колумбијскиот книжевник, токму денес, кога Маркес го слави својот 85. роденден.

Основачот на Пинк Флојд го навлече бесот на сонародниците осудувајќи ја политиката на Лондон кон Фокландските острови. „Мислам дека тие треба да бидат Аргентински. Загрижен сум заради тоа што островите се користат како аргумент за тесни политички цели, прво од страна на Тачер, а сега и од Камерон“, изјави тој во интервју за Гардијан.

Анимираното видео на рускиот уметник и активист Егор Жгун, во стилот на Симпсонови ги прикажува 12-те години на Путиновото владеење, кои според него (a и според најновите изборни резултати) лесно можат да се претворат во 120.

Денес во Њујорк се отвара изложба на Дејвид Линч, прва во овој град од 1989. Авторот на неодоливо бизарните „Син сомот“ и „Диви во срцето“, како и на серијата „Твин пикс“ која некогаш се гледаше како сега турските серии, всушност се занимавал со сликарство пред да почне да режира.

Од 2005. наградата ТЕД се доделува на исклучителни поединци, чии  идеи и однесување можат да поттикнат некаква позитивна промена. Но во декември минатата година беше направен преседан: таа не замина во рацете на некој како Бил Клинтон или Џејми Оливер, туку стоте илјади долари ги доби една - идеја. Сега се знае и за што ќе се потрошат.

Критикувајќи (или повеќе - исмевајќи) поетска творба на извесен Игор Шипиќ под наслов LHC ('Large Hardon Colider'), напишана во високопарен стил, уште познат и како „серење мермер“, критичарот на Booksa.hr реплицира, но овој пат во форма на народен еп.

Ајде да видиме – колкава е веројатноста некој микробиолог, астроном или геолог да го има прочитано, па уште и наизуст да го рецитира Волт Витман? Од друга страна, колкумина пијанисти или поети би можеле од збор до збор да го наведат Вториот закон на термодинамиката?

Крајот на годината на политички потреси, економски колапси и умирачки (што на диктатори, што на битни уметници) сакавме да го одбележиме со нешто поведро, но никако преромантично или неангажирано.

Овој расказ се случува во воз, помеѓу двајца туѓинци, кои на преминот помеѓу 6. и 7. декември патуваат низ неодреденото, „ни-ваму-ни-таму" космичко пространство. Едниот во одреден момент мора да се симне. Другите остануваат да ја раскажат приказната.

За еден меланхоличен ум, наслов како овој на првата книга на Велс Тауер може да звучи како апокалиптична закана, но и како перверзна утеха – ако навистина сè е веќе уништено, прегазено и разрушено, во архитектонска, агрономска, етичка и естетска смисла, тоа остава расчистен простор, за врз стрништето на стариот да се изгради нов, храбар и доблесен свет.

Каша е една од најинтересните личности кои ги познавам. Родена во Полска, половина живот го има поминато во патувања, пакувања и селења – од Африка, преку Швајцарија, до Индија.

Оние кои популарно пишуваат за иронијата, а сепак сакаат да ја доловат нејзината сложеност и филозофска повеќеслојност, обично ја цитираат сцената од Reality Bites, познатата романтична комедија од деведесетите, кога Винона Рајдер во интервју за работа треба да одговори на прашањето „Што е тоа иронија?".

Дали Торо би купил Приус? Што би им порачал на оние кои протестираат на Вол Стрит? Како би ја разрешил грчката криза? Што би мислел за слободниот софтвер, органски модифицираната храна и топилницата во Велес? Во средината на 19. век, во времето кога живеел Хенри Дејвид Торо, самоизолацијата била поедноставен потфат.

„Милан беше остар, до суровост. А пак во суштина беше нежен, со онаа своја насмевка. Тој единствен од сите рокери беше добар ученик. Ја сакаше моќноста, беше профи. Смртта на Милан мене лично ми го прекина животот. А луѓето сè забораваат, сè бргу се заборава. Важно е едно – ние полека заминуваме, а сме една епоха. Не можам да голтам екстази, јас сум полош фанатик, панк-рокер, а Милан, тој мораше сè сам да прави, да влече и да тегне. Мислам дека на крајот сè му се смачи и згади. На крајот сè се претвори во ништо..умре некаде на тринаесетиот спрат во некое новобелградско армирано чудовиште. Имам впечаток дека само се свртел да се одмори, и знам, истиот миг некаде повторно се родил"
Зоран Костиќ Цане (Партибрејкерси)

„Оваа книга со задоволство ќе ја прочита дури и оној кој воопшто не помислува дека сето опишано навистина се случило, кој не се разбира во литературата на предминатиот век, и кој многу сериозно се однесува кон сето она што го напишал таму некој си Ден Браун"

Ироничната четвртина на мојот светоглед (за потребите на овој текст дијаграмски претставен во форма на бурек или славска погача), генетски втемелена врз здрава подлога - аманет од некогашните жители на едно македонско село од југо-западот, конечно беше формирана во прва средно.

Ако една слика вреди илјада зборови, тогаш една лента стрип вреди повеќе од „Поларизациски и корелациски феномени при атомски колизии" од Балашов и Кабачник . Има само еден „веб-комик" кој одговара на овој опис, чиј високо софистициран дизајн – луѓе-стапчиња кои најчесто седат пред компјутер - никако не можете да го утнете.