Пред нешто повеќе од еден месец во Британија изби скандал во кој (наводно) беше замешан нивниот премиер Дејвид Камерон. За ова пишуваа и нашите медиуми, но ниту еден од нив не застана зачуден пред еден факт - дека целата работа беше визионерски начната во епизода, од (наводно) научно-фантастична серија.

Италијанскиот филм од 1988 кој на времето доби Оскар за најдобар филм од неанглиско говорно подрачје веројатно сте го гледале, а можеби сте пророниле и некоја солза. Трогателниот ефект во голема мерка го прави музиката на Мориконе постариот (Енио) и помладиот (Андреа).

Хотелите и мотелите се чести замислени или реални локации на американската литература. Оваа книга е напишана низ медиумот на хотелските онлајн критики, преку кои често повеќе откриваме за себеси отколку за она што наводно го оценуваме.

007 би требало да биде херој и модел за градење карактер во реалниот живот. Но да беше вистински, два пати ќе размислевте пред да го запознаете со роднините и пријателите.

„Еден човек убива една жена и потоа се чувствува лошо“. Ова може да биде заплетот на „Злосторство и казна“, но и на бројни театарски драми или филмови. Иако може да се разликуваат во детали, постојат ограничен број приказни, кои ги вртиме откако постои човек кој има нешто да раскаже.

Ако сакате да објасните што е „јагода" некому којшто никогаш не го пробал ова овошје ќе имате куп зборови на располагање кои го опишуваат нејзиниот изглед (мала, црвена) или вкус (мека, сочна, слаткасто-киселка). Ама како мириса јагода? Па...јагодесто.

Утре (сабота) во Кинотека и следниот ден на Институтот за етнологија и антропологија на ПМФ ќе се одржи меѓународен филмски фестивал со богата програма. Важно: влезот е бесплатен.

Текстовите на овој познат белградски новинар биле толку често пренесувани на сајтов што нè фаќа едно незгодно. Но сега, кога тој објави дел од нив во книга во Србија, се надеваме дека нив наскоро ќе ги видиме вкоричени и на македонски.

Славниот музичар бил сè и сешто во животот, ама ова е прв пат да биде - промотор на класична музика за деца во основно. Не се зафркаваме.

За тоа зошто нè привлекува да читаме списоци, или самите да ги правиме, сме пишувале и порано. На нив како на методолошка алатка или како на жанр не се имуни и големи книжевни имиња. Какви се вашите?

Најстарата книжевна награда во Франција за оваа година е доделена на Матијас Енар, за неговиот роман „Компас". Но освен оваа вест има други интересни (и културолошки индикативни) моменти во врска со историјата и сегашноста на ова признание.

Да ни кажеше некој пред десетина години дека ќе правиме разлика меѓу физички и не-физички продавници ќе му речевме да намали со читањето научна фантастика. Ете сега доживуваме вест на денот да е отварање една сосема обична, да не речеме нормална книжарница.

Измена во закон од 2013 во Романија им овозможува на осудениците да скратат 30 денови од нивната затворска казна за секое дело кое ќе го напишат и објават. Романските тајкуни и политичари затворени за корпуција сега се фатија за пенкалата.

Во сите заслужени фалби за албумот на Крсте некако ни недостасува една, која заедно со мелемот од глас и мерачката музика би го заокружила добитниот емотивен трилинг - текстовите на песните.

За Франсоза Жило се раскажува дека била толку убава, што кога Пикасо прв пат ја видел во ресторан станал и со чинија полна цреши отишол на нејзината маса. Иако била 40 години помлада од него (кога се запознале таа имала 21, тој 62), таа цела деценија била негова љубовница, муза и мајка на две нивни деца. Сега, на 93 години, има нова книга, која ги налути жените.

По 20 години минати зад решетки, чекајќи ја смртната пресуда а тврдејќи дека е невин, Ник Јарис веќе не можел да издржи - побарал да заврши на електрична столица. Му испратил елоквентно писмо на судијата на кое работел со години, и овој се заинтересирал за неговиот случај.

Концептуалниот уметник Марк Фарид верува дека нашата онлајн приватност е единственото право кое (наводно) ни има останато - затоа и толку сакаат да ни ја земат.

Ако нешто се вика „задача", тогаш звучи тешко. Ако се вика „предизвик" звучи ко авантура. А пак ако е замислено и како игра, тогаш нема причина да не учествуваш.

Една од оние идеи за кои имаме двојни чувства: 1) како нам не ни текнало? и 2) што ако и ни текнало, кога кај нас никој не би ги користел и набргу би завршиле во старо железо. Ама па кој знае..

Музиката од шпицата и ликовите на Тихи, Прле и Марија се длабоко врежани во спомените на оние кои на времето ја гледаа црно-белата серија, во која супер-хероите беа скоевци во окупираниот Белград. Ретко кој знае кој е автор на серијата, односно на книгата врз основа на која е правена таа.

Не дека родителите не сакаат да им читаат на своите деца, но едноставно се презафатени за да го прават тоа. Дури и да остануваат дома, голем број мајки не можат глава да кренат од перење, готвење и чистење. А што ако некој им овозможи јавни перални, во комбинација со читална?

Ако веќе мора да се умира, зошто да не се замине во голем стил, во спој на забава и страв, како гледајќи хорор филм? Само овој филм би бил многу, многу реален.

Филмот во стил на Борат за враќањето на Хитлер во современото германско општество е хит во некогашната татковина на нацизмот. Дали од ова може и треба да се извлечат некакви културолошки заклучоци?