Има нов проект, а неговата музика може да се слушне и на необични места - од последната сезона на „Стрејнџер тингс“, до британското реално шоу „Лав ајленд“.

19 април 1989. Петмина црни тинејџери од Харлем го прават она што главно го прават секој ден - учат, јадат бургери, се шмекаат со симпатиите, се дружат. Никогаш претходно немале работа со полиција, ниту пак западнале во некакви неволји. Немаат никакво животно искуство вон рамките на нивниот мал и навидум нормален свет. А светот и голем, и суров кон малите и ранливите.

Спротивно oд предвидувањата, интернет не го уништи детството. Наместо тоа децата и адолесцентите денес се повидливи од кога и да е. За прв пат во историјата тие имаат широк пристап до технологии кои им се потребни да си ги конструираат и контролираат животите онлајн. Оттаму, потенцијалната опасност веќе не е исчезнувањето на детството, туку ризикот децата никогаш да не сакаат (и да не можат) да пораснат.

Насловот е „АБЦ на Металика“, а ја раскажува историјата на бендот, истовремено подучувајќи ја англиската абецеда. Средствата од продажбата се наменети за хуманитарни цели.

Врз основа на јазикот на милиони постари научни текстови, алгоритам за машинско учење успеа да направи сосема нови научни откритија.

Љубовта кон тенисот се врзува за голем број уметници, особено за писатели: Набоков, Дејвид Фостер Волас, Мартин Амис, чии дела содржат елоквентни мисли поврзани со тенисот. Но помеѓу оние инспирирани од играта има и композитори.

Малку позната епизода од Втората светска војна, кога во 1944 група необични ликови требало да го намамат, киднапираат или убијат „мозокот“ на германската нуклеарна програма - Вернер Хајзенберг. 

На 22 април 2012, Исане Џарфи напуштил геј бар во Лиеж, Белгија, и почнал да муабети со неколку мажи во паркиран голф. Откако сите заминале со колата, 32-годишниот Мароканец бил мачен и убиен. Сега една претстава се обидува да го реконструира настанот, ама како што тоа се прави во филмски документарци.

На неодамнешното полуфинале на светското првенство во женски фудбал, на мечот помеѓу САД и Британија, фудбалерката која го заби победничкиот гол за Американките, Алекс Морган, го прослави истото со необична мимика - пиење шоља чај.

Главен лик во графичката новела е научник чии книги беа на листата на бестселери на Њујорк тајмс, и кој предаваше на престижен универзитет. Случајно или не, и нејзиниот автор е исто така поранешен нуклеарен инженер, кој се најде на бестселер листата на Њујорк Тајмс и во моментов е библиотекар на Универзитетот Мичиген. Некако е логично што токму тој се фатил со претставување на славниот теориски физичар и космолог.

Посетата на земјава на принцот и принцезата од Хунза кои на скопскиот аеродром беа пречекани со највисоки државни почести, во сенката на сè што се случи последниве 11 години од тогаш, изгледа како откачен перформанс. Митските настроенија на претходната власт се наводно сузбиени, а идејата за Голема Македонија е заменета со онаа за мала Северна. Но таквиот прогресивен процес не оди така лесно кај соседите.

Да не бил Харисон антологискиот филм на пајтоновци „Житието на Брајан“ сега немаше да слави 40 години од премиерата. И не само тоа, немаше да постојат и уште куп антологиски британски филмови од 1980-тите.

Опседнати со „дипфејк“ видеа, забораваме на една друга опасност - вештачка интелигенција која пишува текстови и преку нив си комуницира меѓу себе, при што е речиси невозможно да се направи разлика меѓу човек и машина.

Eдна од оние лажни вести која е направена за да исмее и поучи - дека голем дел од она што се продава како наука и археологија може да е чиста измама. Но луѓето толку сакале таа да биде вистина, што овој поучен аспект некако паднал во сенка на сензацијата.

Денес, 3 јули, во галеријата Тејт во Лондон се отвара изложба на Такис, кого го нарекуваат пионер на кинетичката скулптура. Иако нема ништо натприродно во неговите дела, тие делуваат како врз нив да дејствува некаква невидлива, магична сила. А истите се продаваат и за магично големи суми.

Да поседуваш нешто, и да купиш дозвола која овозможува пристап до тоа нешто, се две различни работи. Тоа сега на груб начин го разбраа корисниците на е-книгите на Мајкрософт. А наскоро може да го разбере секој со пристап до кој и да е сличен сервис, за филмови, книги или музика.

За публиката и така и така. Ама кога солистот очекува дека ќе почне едно дело, а почнува друго, тој има многу малку опции на располагање. Главно се сведува на - и да погинеш, колку-толку ќе се спасиш.

На 1 јули 1959 квартетот на Дејв Брубек во студиото на Колумбија рекордс во Њујорк сними песна која цели две години речиси никој не ја забележуваше. Потоа стана хит, и најдобро продаван џез сингл на сите времиња.

Во англискиот има разлика помеѓу vent и complain. Првото означува да си олесниш на душата со тоа што некому ќе му се пожалиш (читај: ќе му кукаш), а второто има конкретна цел - нешто или некого да поправи.

Пет децении по најзначајниот настан од поновата историја на борбата за геј права работите изгледаат навидум подобро отколку во таа, 1969. Но ризикот работите да тргнат во спротивна насока со подемот на радикалните десничарски движења е голем, а во тој случај нема да има веќе безбедни „ормари“ во кои некој би можел да се скрие. 

Не е некоја уметничка инсталација, ниту пак експеримент. Целата приказна ни зазвучи како од некоја дистопија, затоа што покажува дека нешто не е во ред со цивилизацијата каква што ја знаеме.

Режисер е Пол Томас Андерсон, а ова е негов прв проект по „Фантомската нишка“ од 2017. Филмот, или филмчето, е наречено „еднокотурно“ (one-reeler) во чест на ерата на немиот филм.

„Крилестата Ника Самотрачка“, мермерна скулптура на грчката божица, мириса како бел цвет од тубероза помешан со дрвенести тонови. „Разговор во паркот“ на Томас Гејнсборо има арома на тукушто процветани рози. A „Капачката“ на Жан-Огист-Доминик Енгр пак на ноти лаванда, портокалови цветови и масло од нероли.

Пет децении по првото емитување на „Летечкиот циркус“, луѓето кои се повеќе политички аналитичари, филозофи и пророци отколку комичари ќе го одбележат својот јубилеј на начин кој ќе покажел дека светов во којшто живееме станува сè „попајтоновски“. Камо среќа, бар ќе беше смешен.