Можеби е заради тивката меланхолија на пост-новогодишните денови, можеби до преслатката шестгодишна Хашпапи, главниот лик во филмот, а најверојатно затоа што тој е едноставно добар.

Од Њујорк до Ереван, луѓето читаат, имаат книжевни херои, и сакаат истото да го соопштат преку ѕидовите на нивниот град. Има ли некој ваков кај нас?

Во момент кога речиси секаде во Европа институциите од областа на културата имаат проблем да преживеат, Дортмундската филхармонија, која редовно кубури со публика, се досетила на одлично решение - млеко добиено од музикални крави!

Во паралелен универзум, моќните корпорации вршат притисок врз нивните вработени со тоа што по мејл им пуштаат - поезија. Еден таков случај пристигнува во ординацијата на д-р Остојиќ.

Иако не се одбележува некој посебен јубилеј, оваа година ќе се појават дури три биографски филмови посветени на овој прерано починат музичар.

Германскиот поет и преведувач, добитник на Златниот венец во Струга, применувајќи го Сократовиот метод (јас те прашувам, а ти одговори си сам), преку оваа симулација на квиз за ЕУ поставува куп клучни прашања за нејзиниот сегашен статус, смисла и иднина. 

Oд 2006-2009. Боб Дилан ја водел емисијата Theme Time Radio Hour на Sirius Satellite Radio. Во една од новогодишните емисии ги прочитал најчестите ветувања кои самите на себе си ги даваат Американците на почетокот на новиот циклус.

Новиот список зборови кои би требало да се исфрлат од англискиот заради погрешна или претерана употреба е прилично долг. Предничи „фискален гребен", но на него се најде и еден во принцип убав збор.

Сè е тивко на Нова година
светот во бело си тера по свое
Сакам да бидам со тебе дење-ноќе,
ништо не се менува на Нова година.

Во екот на рекламирањето на идеални места за да ги минете празниците, Економист во божикното издание излезе со необичен предлог: а зошто не би го посетиле - пеколот? Според описот во нивниот водич, таму е топло, (пеколно) забавно и полно со славни фаци.

10-минутен филм во продукција на Дизни од 1946., наменет за прикажување во американските училишта, за кого се верува дека е првиот филм кога и да е кој во сценариото го содржи зборот „вагина". Тема: приказната за менструацијата.

Историски поетите често биле совест на човештвото, пророци или барем оние кои го вербализирале она што другите го мислеле, ама не можеле така убаво да го кажат. Последната Букбокс читанка оваа година нека биде со една таква песна од Јовица Ивановски, која ги одразува и нашите желби, поздрави и честитки.

Џесика Димок работела како фотограф во печатените медиуми, сведочејќи го нивниот постепен но сигурен пад. Она што го сфатила е дека фотографиите кои опстануваат и кои добро се плаќаат се единствено оние на - папараците.

Околу Нова година сметките се сведуваат на повеќе полиња. Едно од нив е некакво космичко мерење на изминато количество добро и зло, со намерно нагласување на позитивните примери, што треба да ни даде надеж и да нè утеши. Еве еден таков.

Еден од Твитер феномените е објавување на постхумни твитови - цитати од славни автори. Во популарноста особено предничи еден мрчатор меѓу филозофите, кој успева кратко и јасно да го зипува она што другите не успеваат да го кажат ни во цели книги.

Додека во останатите делови од светот најпопуларните подароци за Божик и Нова година се менуваат, на Исланд со децении најподаруваната е -книга. Зошто?

Вит Дешнер стои среде ливада во Орегон, неколку метри од црна крава која лиже големо парче сол. И ја надгледува дури таа создава - уметничко дело!

Oд извори блиски на Букбокс дознавме дека услов на МТВ за премиерно да го прикаже „Прашина" на Милчо на јавниот радиодифузен-сервис, е филмот да биде одново преведен на „литературен" македонски. Причина: во сценариото имало многу вулгарности.

Планетарната популарност на „50 нијанси сиво" поттикна воспоставување нов книжевен жанр наречен „стими" - блага еротика за тинејџери, кои допрва влегуваат во светот на сексуалноста.

Тоа дека група луѓе кои претходно не се познавале можат да направат нешто убаво, корисно и некому потребно, немотивирани од ништо друго освен од добрата мисла, е нешто кое прави да веруваме дека светот можеби и не го заслужува крајот кој му се најавува од време на време. 

Прв пат од неговото формирање во 1953. магазинот „Плејбој" на средните страници во изданието за јануари/фебуари 2013 нема да има класични разголени убавици, туку дела од познати современи уметници.

За филмов прв пат слушнав кога беше забранет од Министерството за култура на Русија, заради неговата „штетна содржина". Откако го гледав не знам што е поштетно - да го гледаш, или да го живееш.

Теле кое збунето зјае во полјаната прекриена со првиот снег, езеро кое неодлучно се подготвува да смрзне, мачки стуткани крај нечиј прозорец, ние дур гледаме во чадот кој се извива од оџакот на соседната куќа. Сите зиме стануваме филозофи, чувствувајќи болка за која не можеме да најдеме рана, туку која прави само подобро да погледнеме во себе.