Во новото истражување биле користени примероци од плитки ледени јадра во области со „син мраз“ – уникатни места во кои прастариот мраз е зачуван близу до површината преку природни процеси на сублимација и струење на воздухот. Локацијата Алан Хилс во источниот дел на Антарктикот обезбедува природна архива на мраз до пред 3,1 милион години.
Со анализа на дискретни примероци од овој период, истражувачите ги реконструирале нивоата на јаглероден диоксид и метан во атмосферата во значајни климатски епохи.
Клучниот заклучок од истражувањето е сеопфатната стабилност на концентрацијата на атмосферскиот метан во текот на целиот овој период. Спротивно на некои очекувања, не е забележан значаен тренд во концентрациите на метан од пред 3,1 до 0,5 милиони години. Ова откритие сугерира дека процесите што емитуваат метан, вклучувајќи ги мочуриштата, одмрзнувањето на пермафростот и согорувањето на биомаса, останале неверојатно конзистентни за време на климатските транзиции во доцниот плиоцен и раниот плеистоцен.
Во однос на концентрацијата на атмосферски CO₂ забележан е незначителен пад од приближно 20 ppm во периодот од пред 2,9 до пред 1,2 милиони години. По овој интервал, нивоата на CO₂ се стабилизирале со флуктуации ограничени во рамките на 10 ppm во средината на плеистоценот – ера во која глацијалните циклуси на промени на волуменот на мразот на Земјата се поместиле од 40.000 години кон подолги циклуси од 100.000 години.
Средните атмосферски концентрации на CO₂ за време на доцниот плиоцен останале речиси еднакви со вредностите од раниот плеистоцен, со просек од околу 250 ppm. Ова ги оспорува претходните претпоставки дека концентрациите на CO₂ биле значително повисоки во периодот на глобално ладење и намалување на нивото на морето и говори за посложена врска помеѓу нивото на стакленички гасови и климатската состојба отколку што претходно се предвидуваше.
Научната заедница долго време дебатираше за меѓусебното дејство помеѓу атмосферските стакленички гасови и глацијалните циклуси, особено околу транзицијата во средината на плеистоценот - длабока промена во климатските ритми на Земјата. Со откривање на постојана стабилност на стакленички гасови во текот на милиони години, студијата отвора нови перспективи за придонесите на орбиталните промени, динамиката на ледената покривка и механизмите за повратни информации за древните климатски режими на Земјата, наведуваат авторите.
