Во 1961, Гручо Маркс и Вуди Ален „оствариле средба", со тоа започнувајќи пријателство кое траело следните 16 години.

Знаете она кога сакате да покажете со гест дека нешто е „бљак", па глумите повраќање? Епа една уметница решила да ги искаже ваквите свои чувства кон песна на Мишо Ковач буквално. Предупредување: да не се гледа пред, за време и по јадење.

Кирил Зајцев, графички дизајнер од Москва, прави фина комбинација на она што вообичаено ја претставува одредена земја вон нејзините граници - знамето, луѓето и пејсажите, и културните стереотипи поврзани со неа.

Десет години од смртта на Маргита Стефановиќ (ЕКВ).

Британскиот уметник Доминик Вилкокс, за кого доста се пишуваше по нашите медиуми, има нов „проект" - чевли кои си го знаат патот до дома.

Септември е идеално време за возење точак - застудува, дупките полека се полнат со дождовница, а возачите на автомобили и градски автобуси веќе одамна го имаат потрошено доброто, постодморско расположение.

Имаме обичај од време на време. од ништо предизвикани, да проверуваме што има ново кај нашите омилени автори, куцајќи го нивното име во Гугл, па кликајќи на „новости". Оваа за Ник Кејв малку нè збуни.

Познаваме луѓе кои на глетката на книга фрлена на улица, а не дај боже во контејнер, реагираат поостро отколку на фрлен леб. Но нека не се вознемируваат, овие книги не се за фрлање, туку за земање.

Пишувањето осврт за извикан, таканаречен еротски роман, е ризична работа.

Не знаеме дали е во прашање бајачка, доктор или хомеотерапија. Како и да е, мило ни е што се чувствува добро.

Scrabble е онаа друштвена игра во која од поединечни букви треба да составите цели зборови. Колку повешт составувач и колку покомплексен збор - толку повеќе поени.

Школските клупи само што се наполнија, се одржуваат првите родителски состаноци, а децата полека сфаќаат дека целата работа со нивното образование ќе потрае, и тоа со години. Но низ тоа мачење морале да поминат и големи книжевни умови. Еве избор од нивните школски фотки.

Пред некое време си го повторив чувството од детството, кога сета затреперена за прв пат влегов во маалската библиотека, а од таму излегов со членска карта. Што би рекол Радован трети, „Одам по улица, членската ѕирка два прста од џеб, луѓето викаат 'јеботе, минува другарот член'".

Додека новинарите ги анализираа разликите помеѓу пишаниот говор на Клинтон и она што тој навистина го кажа, восхитувајќи се на неговата способност за импровизација, Џо Бајден изгледа го надмина. Но тоа не е најинтересното во врска со неговиот говор.

Нешто кое по завчерашната доминантно тапанарска прослава на независноста може да се случи и кај нас - пад на популарноста на сите останати инструменти. Особено на оние погломазните и скапите за одржување, како старите пијана и клавири.

Кој треба да го има последниот збор кога е во прашање статија посветена на некоја книга? Очигледно оној на човекот кој ја напишал не е доволен. Според Википедија, потребен е и втор извор.

Авторот на за многумина култната „Галебот Џонатан Ливингстон" е во тешка состојба по несреќата која му се случила во американската сојузна држава Вашингтон, кога се срушил авионот со кој самиот управувал.

При секојдневното орање и копање по интернетов наидуваме на навистина чудни работи. Ама оваа е една од почудните.

Додека компјутерите во нашите ресторани, ако воопшто ги има, служат само за издавање фискални, оние пософистицираните во Њујорк почнуваат да се полнат со податоци кои овозможуваат високо персонализирана услуга. Главна алатка во ова дискретно разузнавање - кодиран јазик за означување на муштериите.

Следејќи ги сопствените заложби за збогатување на јазикот преку измислување нови, но и копање по архаичните зборови макар и не биле наши, еве неколку од „Речникот на вулгаризми" од 19-вековна Англија - книга за Британците од високата класа кои немале поим за што зборуваат „сељаците".

Авторот на текстот, Сајмон Доонан, кој инаку е попознат по пишувањето модни колумни во Слејт, зборува за еден загрижувачки тренд - подемот на политичката коректност и еднодимензионалниот говор, кој наскоро може да го убие сарказмот.

Пред некое време една читателка во писмо на сосема друга тема патемно спомна дека постои роман од жанрот фантазија во кој од нигде никаде се спомнува Скопје. Бидејќи љубопитноста до сега не нè убила, решивме да го истражиме случајот.