Од античкиот Рим до средновековна Англија и царска Русија, историјата е полна со драматични конфликти меѓу татковци и синови. Борбите за власт, различните карактери, љубомората и амбициите честопати ги претворале семејните односи во вистински политички и лични пресметки. Некои од овие судири завршиле со бунтови, предавства, па дури и смрт, оставајќи длабока трага во историјата.
Што всушност значи терминот „траума“? Денес тој се користи многу почесто отколку порано – за тешки животни настани, но и за секојдневни разочарувања, стресови и непријатни искуства. Летвичката за тоа што се може да биде траума е толку спуштена, што излегува дека и најмало непријатно искуство го заслужува овој опис.
Паноптиконот (еден можен превод - Севид) е еден од најпознатите архитектонски и општествени концепти во историјата. Замислен кон крајот на 18 век од британскиот филозоф Џереми Бентам, тој требало да биде револуционерен модел за затвори, болници и други институции. Денес овој концепт најчесто се споменува во дебатите за надзор, контрола и приватност, но неговите траги можат да се пронајдат и во реални градби, меѓу кои и еден затвор на грчкиот остров Крф.
Кога ќе се спомене средновековното банкарство, повеќето луѓе помислуваат на трговци, благородници или богати семејства. Но во средновековна Виена важна улога во финансискиот живот на градот имале и женските манастири. Во време кога модерни банки сè уште не постоеле, калуѓерките не само што управувале со значителни средства, туку и позајмувале пари, финансирале имотни трансакции и придонесувале за стабилноста на градската економија.
Без разлика дали се работи за натпревар во Англија, Аргентина, Германија или Бразил, едно нешто е заедничко за фудбалските навивачи ширум светот – шаловите. Денес тие се неизбежен дел од навивачката култура и симбол на припадност кон омилениот клуб. Но нивната историја не започнала како маркетиншки производ или навивачки реквизит. Напротив, првите фудбалски шалови имале многу попрактична намена – да ги заштитат навивачите од студот на британските зими.
За да бидеш одличен во прогнозирањето кој ќе ја добие наградата на Шведската академија во областа на литературата се потребни извесни квалификации. Познавањето на она што го напишале кандидатите не е една од нив.
Oвој петок во Загреб се отвори третиот меѓународен уметнички фестивал „Екстравагантни тела", кој ги анализира начините на кои општеството ги одредува границите на нормалното и патолошкото. Темата оваа година е третото доба, попознато и како старост.
Истражувачи од Универзитетот на Пенсилванија анализирале статуси на 75,000 волонтери (!) и притоа се обиделе да пронајдат сосема различен начин за толкување на човечката личност, подвид: Фејсбук корисник.
Повеќето од нас се задоволни со слушање музика. Но германскиот фотограф Мартин Климас сака и да ја визуелизира. Чистењето по секоја фото сесија му е бонус.
Кога умре, во 1996, Лири беше испратен како „кум" на контракултурата на шеесетите. Но новиот материјал откриен во архивата на Лири во Њујоршката јавна библиотека го прикажува и како ран авантурист во една друга област.
Луча Либре е мексиканска верзија на кечерство. А Луча Либро е истото тоа, ама сам по сам, без тепање, туку со пишување. Мотото: „Твоите зборови се посилни од твоите удари“.
Млад и амбициозен, но социјално неприлагоден, Артур Шопенхауер му испратил на еден уредник ракопис од неговата книга „Светот како волја и претстава". Уредникот ја одбил, но на крајот од писмото му дал и неколку гратис вонкнижевни совети. Или можеби не?
Во пресрет на овогодишната Нобелова за литература, Њујорк Тајмс прашува: ако во тестаментот на Нобел навистина пишува дека наградата треба да оди во рацете на писател „чие исклучително дело стреми кон совршенство", тогаш зошто па зошто тоа да не биде делото на Дилан?
30. септември е меѓународен ден на преводот, според католичкиот календар празник на Св. Џером, библискиот преведувач кој се смета за заштитник на oваа професија. Епа нека ни е на помош на сите кои се занимаваме со оваа работа.
„Дури и помеѓу буржујските економисти, тешко дека има сериозен мислител кој ќе одрече дека е можно, со средства кои во моментов постојат во смисла на материјални и интелектуални сили, да се стави крај на гладта и на сиромаштијата, и дека сегашната состојба на нештата се должи на социо-политичката организација на светот" Херберт Маркузе, „Крајот на Утопија"
Во Лондон на 3. октомври ќе се отвори изложба посветена на сексот во јапонската уметност од 17-20. век. Сликите се толку експлицитни што музејот мораше да воведе забрана за посетители под 16 години, кои можат да ја разгледаат само „со родителско присуство“. Но во Јапонија тие никогаш не биле сметани за порнографски или скандалозни.
Се сеќавате на изјавата на рускиот омбудсман дека најдоброто сексуално образование е читањето книга? Ајде да видиме кои се ставовите на писателите, во и вон книжевноста, по ова деликатно прашање.
За Едвард Вотсон се вели дека е еден од најдобрите британски современи танчари. Неговата најнова улога, како Грегор Самса во „Преобразба" на Кафка, во кореографија на Артур Пита, дефинитивно го потврдува тоа.
Били Кристл, актер, продуцент, комичар и режисер, кој стана најпознат по „Кога Хари ја сретна Сели", и по тоа што дури девет пати го има водено доделувањето на Оскарите, издаде автобиографија. Богами, има и што да раскажува.
Вчера (24.09) Френсис Скот Фицџералд ќе го славеше својот 117 роденден. Го замислуваме како прави журка на небото во стилот на Гетсби, и со Зелда танцуваат до сабајле. Но она што понекогаш се заборава кога се зборува за него е неговата нежна, татковска страна, која е очигледна во ова писмо до неговата ќерка Франсис.
Неодамна излезе од печат книгата „Турбо-фолк ѕвезда" на младиот босанец Златан Делиќ, кому ова му е всушност магистерска теза од областа на родовите студии. Дали е можно академско истражување на турбо-фолкот без да се плука по него? Изгледа да.
До 17-тиот век во Европа единствените луѓе кои имале широка насмевка, како во животот така и во уметноста, биле сиромашните, разузданите, пијаните, и оние кои ги забавувале масите. Зошто?
Марсел Рајх-Раницки повеќе од половина век беше највлијателниот книжевен критичар во германското говорно подрачје. Писателите му се плашеа, а читателите го обожаваа, особено кога се сликаше како кине книга која не му се допаѓа.
Aвторот на Брандербуршките концерти, Пасиите по Матеј и Јован, бројни кантати, корали, менуети - сите сјајни дела на барокната музика - изгледа не живеел под стаклено ѕвоно, како што сугерираа неговите досегашни биографи.
Извесен Тим Вокер, новинар во британскиот „Телеграф", напиша текст во кој го обвинува Фрај дека не e aвтор на сопствените твитови. Сиротиот, да знаеше што го чека, може никогаш немаше да го стори тоа.
Заборавете на кондоми, орални контрацептиви, море најубаво заборавате воопшто на секс, и фатете книга да читате. Не, не ви го викаме ова ние. Ова е порака од рускиот детски омбудсман.
Oткако неодамна ја релативизиравме вредноста на цитирањето како интелектуален чин, најлогичниот след на настаните е да објавиме - цитати за пишувањето!
