Римскиот император Август го посвоил Тибериј, син на својата сопруга Ливија, и го подготвувал за наследник. Тибериј бил успешен војсководец и способен управник, но според голем број историчари, Август никогаш не чувствувал особена наклонетост кон него. Додека Август бил дружељубив и харизматичен, Тибериј бил повлечен и мрачен. Постојат дури и теории дека Ливија ги отстранила (читај: отрула) другите можни наследници за да му го обезбеди престолот на својот син. Иако на крајот станал император, се смета дека самиот Тибериј не бил премногу воодушевен од таа улога.
Друг познат римски пример е односот меѓу императорот Веспазијан и неговиот помлад син Домицијан. Веспазијан целото внимание го насочил кон постариот син Тит, кого го подготвувал за владеење, додека Домицијан често бил запоставуван. Со текот на времето, тоа создало огорченост кај него. Кога по смртта на татко му и брат му самиот дошол на власт, Домицијан се покажал како способен, но авторитарен владетел. Некои современици дури верувале дека Тит на смртната постела жалел што токму него го назначил за наследник.
Англискиот крал Хенри Втори имал особено бурни односи со своите синови Хенри, Ричард и Џефри. Неговата желба лично да контролира сè во државата предизвикувала незадоволство не само кај благородниците, туку и во сопственото семејство. Во 1173 година неговите синови, поддржани од мајката Елеонора Аквитанска, кренале голем бунт против него. Иако кралот успеал да го задуши востанието, конфликтите не престанале. Следеле нови бунтови во кои учествувале различни негови синови, што покажува дека проблемот најверојатно не бил само во наследниците, туку и во самиот владетел.
Можеби најтрагичната приказна е онаа за рускиот цар Иван Четврти, попознат како Иван Грозни, и неговиот син Иван Иванович. Првиот руски цар бил познат по својата суровост и непредвидлив темперамент. Иако значително ја проширил руската држава, неговата насилна природа довела до семејна трагедија. Според најпознатата верзија на настаните, во напад на бес тој толку жестоко го претепал својот син што младиот Иван починал од повредите. Настанот останал обвиен со мистерии, но засекогаш бил овековечен на прочуената слика на реалистичниот сликар Иља Репин од 1581, која го прикажува царот како со ужас во очите го држи телото на својот син, сфаќајќи што направил (слика горе).
Овие приказни покажуваат дека судирите меѓу генерациите не се современ феномен. Кога на семејните односи ќе им се додадат политичка моќ, престол и амбиција, конфликтите можат да добијат размери што ја менуваат историјата.
