Пензионираниот научник кој денес живее изолирано „некаде во Мејн“ вели дека ќе било подобро парите од овогодинешната награда да ги добиел порано - кога се мачел да го финансира истражувањето со кое и ја заслужи Нобеловата.

Филип К. Дик бил убеден дека Ридли Скот ќе му го упропасти романот „Дали андроидите сонуваат за електрични овци?“ според кој е правен Блејд Ранер, па за да не избувне одлучил да не доаѓа на снимањето. Сепак, се согласи да види дел од материјалот на специјално организирана проекција. И го сменил мислењето.

Сметан за француско национално богатство, Рошфор, кој почина на 87 години, вон својата земја сепак ќе остане запамтен како првиот избран да го глуми витезот од Ла Манча во адаптацијата на „Дон Кихот“ на Тери Гилијам.

Денес ова би се викало „фејк њуз“ или „кромид“. Но во 1989, сè уште бивша Југославија, не било очигледна зафрканција кога во весник, кој се викал ни помалку ни повеќе туку „Комунист“, некој ќе објавел манифест со кој се кандидира за градоначалник на Скопје. 

Нејзините стихови за љубовта, сексуалноста, но и расизмот и злоупотребата, објавувани на Инстаграм од неа направија ѕвезда. Неодамна издаде втора збирка, и повторно ја разбранува книжевната „елита“, која не може да се помири со тоа дека некој, само затоа што објавува на социјални мрежи, може да продаде над милион копии од книга со по неколку стихови на страница.

Тоа дека серијава е за група богати американски мајки и нивните проблеми сигурно не е баш некоја реклама за неа. Но под површината на совршениот свет на Монтереј, Калифорнија, лежат куп трауми, тензии и лаги чие разоткривање е и болно и катарзично. Особено со таков актерски кастинг и со таква музика.

Новите генерации тешко дека го знаат, но ние го памтиме по неговиот одличен деби албум од 1987, кога беше прогласен за конкурент на Мајкл Џексон и Принс. Потоа ѕвездата како да му згасна. За неколку денови издава нов албум, под новото име, Сананда Маитреја. 

Во текстот кој го објавивме во пресрет на прогласувањето, во кој се предвидуваат можните потенцијални добитници на годинешнава Нобелова за литература, и покрај големиот број спомнати имиња, едно фали. Она на авторот кој денес се закити со ова високо признание.

Знаете она кога песната почнува тивко, се гради мелодија, па дури по добри дваесетина секунди (во порадикални случаи и повеќе) ќе го чуеш вокалот. Од кога немаме слушнато ваква нова песна?

Светов историски знаел да биде и поопасен и поужасен, ама тоа е мала утеха за некој кој денес е под постојан наплив на информации за терористички напади и природни катастрофи. Една нуспојава на оваа вербална врева околу овие теми е - што снемува зборови тие да се опишат.

Бар едно сигурно знаеме: нема да биде Боб Дилан.

Во последно време се развива посебна врска помеѓу древните, а помалку познати култури на светот и поновите облици на раскажувањето приказни - видео игрите.

Ако навистина некаде низ космосот има вонземјани, зошто тогаш никогаш не сме ги виделе? Па можеби затоа што не сме ги ни поканиле и дочекале како што треба, онака по домаќински, со чергиче за бришење нозе пред врата.

Идејата не е нова и гласи отприлика вака: современиот живот на западниот човек не е врвот на цивилизацијата, и историски не постои нешто што се нарекува „прогрес“. Западното општество не е магично ослободување, со посредство на технологијата, од ограничувањата на духот и телото. Напротив, можеби е токму спротивното. 

Во 1985 имаше само седум топ-левел домени: .com, .org, .net, .edu, .gov, .arpa и .mil. Денес има повеќе од 1.000, од .uk до .gucci. Еден од нив е и .cat и тој има врска со актуелниот референдум за независност на Каталонците.

Во случајов тој е Британец и се вика Борис Џонсон, актуелен државен секретар за надворешни работи на оваа земја. При посета на Мијанмар тој реши наизуст да кажува песна од Киплинг. И не можеше да сфати зошто толку упорно го запираат во таа намера.

Едноминутно филмче за еден краток но исполнет живот. Ем одлична метафора за минливоста, ем пчелава има добар музички вкус.

Годината е 1970. Во Грција владее воената хунта, која се обидува да ја заштити земјата од наводна „комунистичка конспирација“. Од татковината поради политички прогон емигрираат стотици грчки интелектуалци-левичари.

Вчера, 26.9, Твитер почна со тестирање на нов модел кој дозволува 280 наместо досегашните 140 карактери. Бизнис причините се едно, но што е со оние кои имаат врска со ефектноста на кратката мисла? Ако не па и хаику нека се предефинира ко епска песна.

Денов почна со чуден сон. Во него сум на лаптоп и кликам „рифреш“ за нов сон. Толку ми е смешно што се будам. Кој знае како би изгледало кога тоа би можело да се претстави во 3Д. Всушност, тоа веќе се прави. Само што барем засега резултатот ни од далеку не може да се спореди со поетиката на соништата.

Џеф Закс е експериментален невронаучник, а неговата книга „Треперење: нашите мозоци на филмови“ меѓу другото објаснува некои од основните принципи кои прават подвижните слики да ни имаат смисла како континуирана приказна, и покрај монтажите.

„Љубопитноста ја уби мачката“, вели една англиска поговорка. Од друга страна недостатокот на љубопитност се смета за особина на мрзлив карактер, затворен за нови знаења и искуства. Ретко размислуваме за неа како за добра или лоша, и со право, затоа што љубопитноста е прилично комплексна работа.

Иако масовната култура, а особено порното, наметнуваат таков наратив, стварно не мора да бидете камшикувани, врзувани или атлетски ракувани за да кажете дека сте имале добар секс. Наспроти бркањето оргазми, може и малку гушкање.

Обично размената помеѓу книжевноста и кинематографијата оди во правец прво книга, после филм или серија. Во случајов е обратно - Black Mirror по три сезони и четвртата во најава ќе стане книга.