Кога Уелбек како млад живеел во соба со само еден душек во неа, на ѕидот имал постер од Иги. Овој пак во суровиот но хуман песимизам (да, има и такво нешто) на Уелбек ги препознава и сопствените битки. Двајцата сега се протагонисти на нов филм, кој би требало да ги охрабри сите оние млади уметници кои имаат проблем со себе и со светот.

Сме чуле за хетеро-, би-, хомо-, а-, но што (по ѓаволите) би можело да биде тоа деми- или „полусексуален“?

Никогаш не доби Нобел за нив, но Кеш освен снимените песни во тек на неговата петдецениска кариера напишал и куп стихови кои не доживеале (или не ни требало) да бидат придружени со музика. Сега се објавени во нова книга.

На прв поглед само мала приказна за исти такви луѓе, кои се обидуваат да живеат едни покрај други, а само кога баш мораат и едни со други. Но кога со одјавната шпица низ салата ќе се распрскаат звуците на „Зборот кој нè навреди“ и гласот на Јосипа, сфаќате дека сте присуствувале на филм со храбра и универзална порака за љубов и почитување, толку мека, а толку проклето потребна.

Лексикографскиот гигант Лангешајд го прогласи традиционалниот „Младински збор на годината“. Победникот - англиското fly.

Од звук кој треба да ве разбуди наутро, до оној кој треба доволно да ве уплаши за да станете од столче и да ја напуштите просторијата, аудио дизајнот подразбира вештина на комбинирање на нешто што интуитивно се доживува како тревожно, но и кое многу прецизно го означува степенот на итност, за да спречи непотребна паника. И сето тоа не е баш толку едноставно колку што изгледа.

Кога на почетокот на годинава беа укинати авторските права на книгата на Хитлер, беше издадена ново, анотирано издание, кое веднаш стана бестселер. Сега тоа доби и значајна академска награда во Германија. Тајмингот, велат, не можел да биде подобар.

Италијанската винарија Мате Кореџа и дизајнерската агенција Риверс Иновејшн се здружиле во проект кој ветува „средба помеѓу одлично вино и задоволство од читањето“.

По ланскиот збор на годината, кој не ни беше класичен збор туку емотикон, оваа година Оксфордските речници изгледа решија да бидат малку поангажирани. „Пост-вистина“ не е нов термин, но беше актуелизиран во контекст на брегзит и претседателската трка во САД. Уште подетално, употребен како придавка, „пост-вистинита“ се користи со една специфична именка - политика.

Едно од нај „кафкијанските“ доживувања е кога некој итно ви треба а на неговиот телефон ви се приклучува телефонска секретарка, или кога заглавувате во лавиринт на говорни автомати со првото „за тоа и тоа притиснете 1“. Идејата за ваквата технологија можеби потекнува токму од Кафка?

И покрај купот инфраструктурни, економски и други проблеми во Албанија, нејзиниот премиер наоѓа време и за сликање. Во моментов е во тек негова изложба во една од врвните светски галерии.

Болничарот Крис Порс (Chris Porsz) олабавувајќи се од стресот на работа во 70-тите и 80-тите киснел на улиците на Петерборо, Англија, сликајќи ги панкерите, полицајците, љубовниците и тинејџерите. Скоро четири децении подоцна тој се враќа во градот и ги слика истите луѓе. Ефектот на „пред“ и „потоа“ е одличен.

Оние неупатени во персиската култура несакајќи можат да се избрукаат кај нивните домаќини. На пример ако веднаш го прифатат понудениот пијалок, или ако инсистираат сами да си ја платат сметката.

„Ова не е филм за Мајлс Дејвис“, би требало да гласи првата реченица од освртов. Затоа што мешавината на факти и фикција во него главно тежи на страната на измисленото, замисленото, сеченото и лепеното од животот на славниот трубач.

„Жива си? Затоа што Леонард не е“, ми пишал Трендо на СМС, откако не сум му одговарала на Скајп. „Ни преминал шизиков, се насеќаше“. „А дека мислев дека Коен е мртов веќе од пред некој месец?“, го полнеле сандачето други, обидувајќи се да ме разбудат.

Славната уметница стана жешка медиумска тема откако нејзиното име се појави меѓу „истечените“ мејлови на Џон Подеста, шефот на претседателската кампања на Хилари Клинтон. Спорниот мејл е покана за вечера во организација на Абрамовиќ, наречена „Готвење на духот“ (Spirit Cooking). Нормално, кога е во прашање таа, ова не звучи како на менито да имало сарма.

По успешното прво издание од минатата година, Фестивалот на студентски етнолошки филмови во сабота 12.11 повторно е во Кинотека, каде ќе се прикажат петнаесет одлични студентски филмови

Доналд Трамп, чиј лик и дело беа мета на силни иронии, цинизми и сарказми од страна на неговите противници, сепак успеа да влезе во Белата куќа. Ш’о така?

Годината е 1923. Едно девојче седи само во собата, загледано низ прозорецот во шумата зад нејзината куќа. На работната маса стои машина за чукање на татко ѝ, на која таа од време на време нешто запишува. На 12 години од тие записи го објавува првиот роман, „Куќа без прозорци“, кој зборува токму за чудесноста на шумите во нејзиниот роден Њу Хемпшир. Критиката ја нарекува дете-гение, книжевна ѕвезда. Зошто тогаш денес никој не се сеќава на неа?

Кој би можел да тврди дека ставањето во туѓа кожа, и согледувањето на работите од негова гледна точка, би можело да штети? Нели токму сочувството и емпатијата нè прават луѓе, а не себични ѕверови? Епа, не баш.

Не, не е Владо Јаневски пејачот. Овој Владо има заминато од Македонија пред 27 години за далечната Ос(з?)трелија. Доволно време за низ цртеж и текст да се запраша - дали конечно станал „тамошен“?

Кога во утринско бунило пакуваш сендвич со онаа проѕирнана фолија и завршуваш заплеткан во куп пластика. Кога само што си ја поминал со метла терасата, дува ветар и повторно го расфрла ѓубрето. Кога конечно си го нашол норвешкиот филм, ама „ноу сабтајтлс фаунд“. Куп мали животни порази, кои најчесто ги надминуваме со пцовка или со блага воздишка. Ама одиме понатаму, затоа што - живот.

Можеби е заради неговиот карактеристичен мустаќ, или е до фактот дека зборувал во афоризми лесни за цитирање, ама Ниче е еден од најзастапените филозофи во поп-културата. Истовремено е и најнесфатениот.