Необичен канадски рок-дует стана интернет сензација благодарение на музика што звучи сосема поинаку од сè што е вообичаено во западната музичка традиција. Групата „Анжин де Поатрин“ од Квебек привлече огромно внимание со 27-минутно видео на Јутјуб во кое членовите настапуваат облечени во костими со точки и маски, претставувајќи се како вонземјани. Видеото собра повеќе од 15 милиони прегледи, а нивната необична музика предизвика интерес и кај научниците.
Она што ги прави посебни е фактот што користат инструмент што самите го конструирале. Гитаристот познат како Кан де Поатрин додал дополнителни прагови на гитарата, со што овозможил свирење на тонови што се наоѓаат меѓу стандардните тонови. Вообичаено, западната музика се темели на систем од 12 основни тонови. Речиси сите популарни музички жанрови – од рок и поп до хип-хоп и џез – се изградени врз овој систем. Поради тоа, човечкиот мозок уште од најрана возраст се навикнува на таквите звуци и создава очекувања за тоа како треба да звучи музиката.
Научниците објаснуваат дека уште во првите недели од животот мозокот почнува да препознава обрасци во звуците што ги слуша. Така, луѓето несвесно учат какви мелодии и музички структури се „нормални“. Кога ќе слушнат нешто сосема поинакво, тоа може да звучи чудно, но истовремено и привлечно.
Според невронаучниците, клучот за уживањето во музиката лежи во балансот меѓу предвидливоста и изненадувањето. Ако музиката е премногу едноставна и предвидлива, станува здодевна. Ако е целосно хаотична, мозокот тешко може да ја следи. Најголемо задоволство се создава кога слушателот препознава некаква шема, а потоа таа ненадејно се менува.
Токму тука лежи тајната на успехот на „Анжин де Поатрин“. Иако нивните композиции користат необични тонови што ретко се слушаат во западната музика, тие сепак задржуваат препознатливи ритми и повторувања. Слушателите успеваат да препознаат одредени музички обрасци, но истовремено постојано се изненадени од неочекуваните звуци и интервали.
Физичарите додаваат дека нивната музика не е случаен збир на звуци. Таа и понатаму следи одредени музички правила, но користи поширок спектар на тонови од оној на кој се навикнати повеќето луѓе. На некој начин, тие свират „меѓу тоновите“, создавајќи впечаток на нешто туѓо и непознато, но сепак доволно структурирано за мозокот да го следи.
