Утрово, 13.08., во Скопје почина Милка Ефтимова, оперска примадона која настапувала во повеќе од 20 земји во светот. Имаше 89 години.
Алт и мецосопран певица, доајен на Македонската опера и редовен професор на Факултетот за музичка уметност во Скопје. Ја паметиме по улогата на Кармен, која ѝ донесе и регионална слава и по прекрасниот глас што останува наше културно и духовно наследство.
Милка Ефтимова е родена во Радовиш на 26 февруари во 1936. Завршила средно музичко училиште во Штип, музичка академија во Љубљана, и предавала на Факултетот за музичка уметност и во средното музичко училиште во Скопје. Во 1961 за првпат застанала на сцената на оперскиот театар. Првата улога ѝ била Ацучена во Вердиевиот „Трубадур“, а од оперската сцена јубилејно се простила со улогата на Кармен во 1991 година. Тоа ѝ била 157. претстава.
Во нејзината богата оперска кариера одликувана е со наградите: „11 Октомври“ (1985), „Св.Климент Охридски“ (2001), „Мајка Тереза“ (2009).
Овогодинешните Златни глобуси беа доделени на церемонија одржана на 11 јануари во хотелот „Беверли Хилтон“ во Лос Анѓелес, која повторно ја водеше комичарката Ники Глејзер.
„Една битка по друга“ беше ѕвездата на вечерта, освојувајќи ја престижната категорија за најдобар филм – мјузикл или комедија. Филмот „Хамнет“ го освои Златниот глобус за најдобра драма.
„Адолесценција“ е најдобра мини-серија, а доби и три награди за глума, меѓу нив и за Овен Купер, кој на 16-годишна возраст стана најмладиот добитник на Златен глобус за најдобар спореден актер.
Најдобар странски филм: Тајниот агент
Најдобра оригинална музика: Лудвиг Герансон – Грешници
Најдобра ТВ серија – Драма: The Pitt
Најдобра ТВ серија – Мјузикл или комедија: The Studio
Оваа година за прв пат беше доделена наградата Најдобар подкаст: Good Hang With Amy Poehler.
Бела Тар, унгарскиот култен режисер и еден од највлијателните европски филмски режисери од неговата генерација, почина на 70 години. Веста за неговата смрт ја потврди Европската филмска академија, чиј долгогодишен член беше Тар, наведувајќи дека починал „по долго и тешко боледување“.
Тар беше основач на движењето познато како „бавен филм“, кое се карактеризира со црно-бела естетика, екстремно долги, непрекинати кадри, минимален дијалог и отфрлање на традиционалниот наративен заплет. Неговите филмови честопати нудеа мрачен, но длабоко човечки приказ на секојдневниот живот во Источна Европа.
Ова можеби најдобро е отелотворено во неговиот монументален филм од 1994 година „Сатантанго“ (направен врз основа на истиомениот роман на Нобеловецот Ласло Краснахоркаи), во траење од седум и пол часа, приказ за борбите на жителите на едно мало унгарско село по падот на комунизмот. И покрај својата должина, филмот стана едно од критички најпофалените дела на Тар и редовно се појавува на листите на најдобри филмови на сите времиња.
