Бавчи

Бавчи: Јана / Штикли на калдрма

Лутајќи по женските страни на македонскиот интернет, човек може да налета на такви едни неверојатни бисери, да мора цел ден да му се упропасти после во запрашување себеси: дали е можно некој стварно да се раководи според такви ослепувачки глупости?

Него кафана не му е место каде што се збираат неговите родители, роднини, пријатели да разменат фини, културни и забавни муабети, со кафе, пијачка и цигара. Не му е место каде што ќе земе воздух од напорен ден, не му е место каде што ќе се види со луѓе што го исполнуваат.

Ајде да замислиме дека не е ова држава. Ова е куќа. Голема куќа, што бара многу одржавање, ама ти можеш да си го дозволиш тоа. Си ја добил во наследство, има многу убав двор, фалат некои поправки, по некој мајстор да дојде да закрпи нешто, али генерално функционира.

Стварно, да не може да ви удоволи човек. Мислам, сфаќам јас дека ова е горчливо време, со гејзери од фрустрации, препознаени и непрепознаени, сфаќам и дека сме Македонци, ама дај, да олабавиме малце.

Бебиња се супер. Слатки, нерасипани човечки суштества, што прават смешни фаци и звуци и те тераат со саати да ги гледаш како спијат, ако ти се дома. Возбудлива е и помислата некад да имаш човече како тебе, од тебе. Ама, не мораме баш сите.

Една од поодвратните обврски што морав да ги завршам неделава е вадење лична карта. Нормално, негде подалеку, вадењето лична карта веројатно спаѓа меѓу стварите што се „не баш омилени" и „прилично досадни", али не, кај нас е од-врат-но.

Да зачистам по бавча.

...Сега пак сакам да кажам прекрасна, пред да продолжам што стварите што ги научив. Значи, многу е прекрасна. Заљубена сум во ова. Нај-rewarding ствар у свет. Онака, го разбирам вистинското значење на зборот rewarding сега, ако не можам да го преведам. Сакам да се омажам за писателството. Да му родам деца.

НО НЕ, ова е Скопје, а во Скопје, ако не знаевте, сите се директори. Си-те. Ги знаеме и кои се. Како ги знаеме? Па ни кажале.

Да можам некако да ѕирнам во неколку паралелни универзуми, и да видам кој политичар ќе не доведе во ситуација да не ги знаеме по име и презиме сите министри и заменици-министри како да сме ги родиле, има да се убијам од гласање за него. Одамна се помирив дека живееме во земја каде што политичката определеност се дели на Партија Еден и Партија Два, наместо на лево или десно, ама ова суптилно и систематско уништување на духот на еден град (и држава) е многу зезнато и многу тешко за издржување, кога душата ти бара финоќа.

Добро, дали е можно, во денешно време, кога е модерно да бидеме широкогради и да прифаќаме сечиј избор, сечиј начин на живот, кога сме политички коректни, кога се лутиме и пишуваме километарски статуси на Фејсбук дека треба да се има разбирање за све и кога ги плукаме сите што немаат разбирање – да постои makeup shaming?

Затоа што пратам блогери и влогери, некои од нив фешн, некои од нив guilty pleasure, знам дека секој месец си наведуваат фаворити од производите што ги користеле. Во моево излагање нема да се задржам на производи, затоа што у вакво време кога нонстоп некој има да каже нешто гадно, човек е има константна потреба да си направи makeover на душата, и пукнете, ама јас активно се борам против црнила.

Го гледам насловов и тешко ми мрдаат прстиве по тастатура. Можеби беше пригодно да се вратам и одма да го покријам настанот кога веќе бев таму, можеби тие што ме познаваат очекувале да бидам најгласна во оваа грда ситуација, ама јас си ќутам од саботата наваму.

Демократијата е заебана работа. Освен тоа што на врат го трпиш тоа што му е арно на мнозинството, секојдневно се соочуваш и со мислења и паламудења што до пред неколку години немало шанси да ги сретнеш, затоа што немаше секоја шуша интернет. И платформа. И support group.

Седам на аеродром и чекам да се качам на мојот евтин лет каде што можеш да си доплатиш ако сакаш да влезеш пред другите. Гледам и дека само еден возрасен брачен пар се фатил за таа услуга што може да ти се потрефи и бесплатно ако познаваш некој што работи на аеродром, because, Македонија.

"You don't have to be French to be a Parisian."
—Karl Lagerfeld

Ако нешто не се спомнува не значи дека е заборавено.
Секоја година, илјадници млади (и постари) луѓе се впуштаат во непримерни активности на социјалните мрежи.
Секоја година, пред наши очи, илјадници нови млади гледаат дека тоа е опција и кобно го следат примерот на нивните постари и поискусни сограѓани.
Да ставиме крај на заедничките профили!

Денес е Св. Архангел Михаил, голем празник и роденден и именден на мајка ми. Ако има некој што не знае, Архангел Михаил уште народски се вика и Душовадник, така што, според ова што ќе го видите, мајка ми не можеше да избере поадекватен ден за да се роди.

Македонска пејачка добила неодолива брачна понуда од Бред Пит. Пораката од Бред Пит е толку прекрасно глупа, што јас сум испровоцирана да напишам сега нешто за тие купишта Бред Питови, Џош Хартнети, и Чак Басови што, покрај тоа што умешно, џентлменски ги частат девојките со своите коментари на Фејсбук, знаат понекогаш и скромно да признаат дека, ете, сепак се они вистинските, но да не се кажува на никој, затоа што кој ќе се бави после со медиумската хајка?!

Иначе, ако некој се секира, решив малку да си го вратам достоинството, да ги ставам на пауза сите тие апликации за визи и да проверам каде сè не бараат сметки од супермаркет за да ти дозволат да ги посетиш. И ќе одам во Минхен. Во Минхен има музеј на BMW, KFC и што е најважно, едно внуче.

Јуху, лонг тајм ноу си.
Ќе вадам виза за Лондон. Виза вадам година дена од немукает, иначе. Веќе ми е срам, се утепав од зборење и луѓе ме прашуваат „а бе, нели ќе идевте..." Како скопска лажовчина звучам. И карти имам купено. Со право на промена, заради немукаетот.

Следам еден куп женски (и неженски) списанија и портали на Фејсбук и слично, и гледам дека имаат неверојатен мерак да ги советуваат своите читателки како да дојдат до совршените пропорции.

Се мислев нешто да пишам, ама во меѓувреме налетав на едно толку прекрасно срочено обраќање кон обичното интернет граѓанство, што просто ми падна криво што не сум го напишала јас. Многу е добро, и јас сега ќе ви приуштам еден слободен превод:

Океј, морам да подосаѓам малце на една тема. Добро, цела Македонија пишува поезија? Или тие што не пишуваат поезија, пишуваат загадочни некои собитија, напумпани со филозофија? Или пишуваат за некој друг што пишува? Или ако е фикција, онда нека е Александар Македонски?

Скопскиот ноќен живот е богат. Со све. Значи не само кафани, живи свирки и претстави. Со НАРОД е богат. Овој пат ќе збориме за една посебна група на луѓе, со еден маркантен пристап и метод за ширење познанства.

Од спремните фрази „сè што ќе посакаш да ти се исполни" и „па да те мажиме годинава", ќе ги замолам сите драги и помалку драги луѓе да се задржат на првата. Пошто, ако ми е желба да се омажам, нели, ќе го покриеме тоа и со првата честитка. Зашо толку сакаат да се мажиме?

Него, дојде 2014. Во огледало реков дека сакам повеќе да пишувам оваа година, а надвор од него, на сите, до еден - ви посакувам редовен сексуален живот. Веројатно ќе се прашате зошто.

Таков ултра-лажен профил ме адна сабајле, без грам труд да делува реален, што морав и блок да му мавнам за казна. Обично ги игнорирам, ама овој така со 6 рандом френдови, со едно општо име и презиме, па уште и со силуета некоја, наместо фотографија.

Сте приметиле дека, покрај обавезно семејство, роднини и пријатели, мора да имаме неизбежни ликови во секојдневието што се како по калап правени и личат едни на други? Ако си роден под ова небо, не може да не си ги сретнал и не може да не си имал никаква интеракција со нив. Не мора да постојат во твојот живот, не се по рецепта, ама ги има. Некои се од помош, а некои се само тука да створат баланс, ако ти е премногу добро. И од некои се фаќаш за глава, ама сфаќаш дека сепак се јаки

За сите нас што ѕверски сме биле мачени толку рано сабајле. За сите непроспиени саати и лета кога си принуден да се покриеш кога најмалку ти треба.

...или зошто станав во 7 и научив да правам шпагети со вргањ.

Малку каснам со реакцијава затоа што статијата што ме запрепасти е очигледно објавена пред многу време. Некој на тајмлајн ја освежил, па ми се виде премногу маркантна за да ја изигнорирам. А и што да не се порадуваме на веќе поминати ствари, особено кога се вака врвни.

-Докторе, добар ден.
-Добар ден, што треба?
-Ако може ПАП, ехо и еден абортус, ако имате.

Мислам дека таков замав земаа порталите, колумнистите, медиумите, изборите и све што деновиве не тера да превртуваме очи. што мене не ми остана ништо за пишување.

Не сфаќам, од каде потребата така изразено еманципирана, упорно да звоцаш дека си стварно, ама ептен еманципирана? Па нели гледаме, седиш на кафе, го плаќаш од свој џеб, од сопствена плата, од истата си плаќаш гардероба, кондури, бензин, маж ти ти готви, а ти пушиш скупи цигари што сама си ги платила и меѓу два дима викаш „Јас сум еманципирана и самостална".

Ќе почнам со еден испиративен цитат:
„Колку ми е убаво кога чекам на шалтер во Завод за вработување".
- Никој, никад.

И тоа не за мене, за мене освен чизми у разни бои има од прилика све. Ама ако имаш мажи околу тебе што немаат газе колку 15 годишна девојчица и струкче како Дита фон Тиз, како да ги облечеш?

Добро мамо, и јас сум шетала ко Луда Мара од кафич у кафич, ама ова вашево е веќе олимписка дисциплина – Како да излезеш во 7, да поминеш 10 кафичи, да се видиш со луѓе и да се вратиш дома во 10, затоа што ќе ти се дере татко ти дека во понеделник не се излегува.

Како, во ова време на сарказам, во овој град што го владее една иронија и пушачи пред кафана, успеваат да опстанат непоправливо романтични души? Како им успева? Како не ги заболуе глава?

Значи просто им љубоморам на фановите на турски серии. Којзнае колку е прејако чувството, опседнат си со 2-3 серии, и ги гледаш од сабајле до вечер, сосе репризи, а во меѓувреме има реклами за претходните и наредните епизоди, значи едно општо бањање во твоите слатки телевизиски задоволства. А ти слободно време колку сакаш.

Моите причини за каснење се бескрајно глупи. Да, некои жени сметаат дека треба сите да ги чекаат, сметаат дека имаат беспрекорно добри аргументи за тоа, али реалноста е дека, нашето каснење најчесто зависи од нас, и најчесто причините се за facepalm, ако ги занемариме исклучоците како снемување струја, досаден комшија на врата, сообраќај, поплава, земјотрес, несвестица или смрт.

Не знам што мајка раѓа човек кој во текот на животот станува неподнослив комшија, али секако и за мајките и за таквите чеда фали еден посебен круг во пеколот.

Ова наше поднебје секојдневно е збогатено со такви фарси и комични ликови, што не е ни чудно што сме прераснале во сеирџии како народ. И додека сите спремаат пуканки за класични теми од типот „туѓа несреќа" или бич фајт, или расправање на социјални мрежи, јас својот сеир го носам на едно поинакво ниво, односно, широкиот дијапазон на...

Не знам кој ја зачна таа блесава идеја дека паметната и ангажирана жена не треба да троши време на шминкање, на усогласување на гардеробата, на разголување во пристојни количини и на кондури.

Таков коментар добив на меил, и такво расположение владее по социјалните мрежи, дека во ова време на суштински важно унапредување на националната свест, било срамота и греота да си го сквернавиме јазикот.

Заедно сте повеќе од една година, а тој се уште ве нема побарано за жена? Се забавувате повеќе од 6 месеци, а тој не сака да зборува за иднината? Се прашувате како да го скроите за брак?

Нешто во последно време почесто гледам статии за Скопје. Луѓето почнаа да се обидуваат да го разберат, да пишуваат зошто го сакаат, зошто не го сакаат, како ги расположува, како ги нервира.

Еве, имаме стрипаџии. Имаме метал и панк бендови со вонсериски квалитет. Не ми е целта да расправам колку сме најјаки у свет. Не сум ни јас до толку патриот, али сум реална.

Липи, липи! Луѓе мои, знам дека сум тотално клише со тие липи, ама просто човек да сфати зашто со години луѓето се обидуваат да го опишат мирисот, периодот и чувството да се биде присутен во овој наш Град баш сега. И џабе читаш, џабе се сеќаваш, додека не го почувствуваш, ништо не е доволно добро опишано.

Ете. Таман ќе се испозанесеме дека сме модерни и слободоумни и ќе се избаци нешто вакво. Наводно некакви женски организации биле длабоко навредени поради голата машка скулптура во Жена-парк. Вика, им ги загрозува женските чувства бе. Како им текнуе?

Не би сакала да се мешам во туѓите односи и љубовни врски, ама од сите страни ме спопаѓаат такви глупи приказни што, некако, не можам да не се навратам на тоа дека сам како што можеш да се заебеш, никој жив не може.

Колку ми е Париз сличен на Скопје, тоа е неверојатно.
Имаат една слична сива нота, една занесеност и надменост и покрај тоа што имаат проблеми. Иако со години е поизвикан и повеќе го гледаме на филмови и го читаме во книги, Париз дише како Скопје, со иста душа, дури и Парижаните како нас тука ја имаат онаа love-hate relationship со својот град.

Начинот на кој што денешниве мажи се удвараат е прилично... унесреќен. Не знам дали поради фактот што немаат поима, или се претвориле во глуперди од кои нивните дедовци би се засрамиле... Или па, можеби затоа што жените се гуски што сакаат филмско удварање, спонтаност и не знам што понатаму. Битно имаме проблем.

Скопје е град на досадни интелектуалци и забавни простаци, на висока мода на попуст и скапи тренерки, на свезнаечки аутомеханичари и неспособни менаџери и директори, дом на 500 вида архитектура, свемирски души и плиткоумни створења, град на боемски кафани и неинвентивни кафичи, град на контрадикторности.

Или во последно време во јавноста лежат премногу информации за носење на коекакви закони, или јас доволно пораснав за да ги забележам истите. Или, трето, како народ сме многу креативни за трач - закони. Онака, уз пут, како Јеремија, звоцаш „проклета влада" и после тоа го врзуваш со временските услови.

...Веројатно повеќе бурлеска и стриптиз-барови и многу повеќе француски слаткарници, но што онака, посуштински? Духот и маалата веќе се спомнати, културата, промени на власт, све тоа е испишано на разни места.

Ќе ви кажам што му фали и што е и едно од послатките нешта што ќе ги дочекаме ако влеземе во саканата и долгоочекувана Европа.

Паркинг.