Новите бомбардирања по неколкунеделното затишје повторно го блокираа Ормускиот проток. Деновиве низ него поминаа едвај неколку комерцијални бродови, на голем ризик дека ќе бидат погодени од нечија ракета, за разлика од десетици дневно за време на примирјето и над 200 пред да почне војната.
Иран е реши да трпи бомбардирања, но повеќе не се откажува од правото да го контролира сообраќајот низ протокот. И Трамп побара САД да наплаќаат „такса за безбедносна придружба“ на бродовите, во вредност од 20% од нивниот товар, но веднаш се повлече откако сфати дека така само го легитимизира барањето на Техеран.
Овие закани им дадоа уште поголем поттик на производителите да пробиваат алтернативни канали за извоз на нафта. Аналитичари за стоки од Goldman Sachs издвоија седум проекти за изградба на нафтоводи и инфраструктура за извоз, кои се во фаза на изградба, планирање или се сметаат за потенцијално изводливи.
Според нивните проценки, до крајот на следната година капацитетот за извоз на нафта преку копно, заедно со постоечките нафтоводи, би можел да заштити повеќе од 45% од предвоеното ниво на извоз на производителите од Персискиот Залив од какви било идни шокови поврзани со Ормускиот теснец. До крајот на 2028 година, таа бројка се зголемува на повеќе од 60%.
Два проекта се веќе во фаза на изградба: нафтоводот „Запад-Исток“ во Обединетите Арапски Емирати и нафтоводот „Басра-Хадита“ во Ирак. Оператор со седиште во Дубаи преговара за изградба на ново пристаниште на брегот на Обединетите Арапски Емирати, со цел да се намали зависноста на земјата од теснецот, објави Фајненшл тајмс.
Се очекува изградбата на овие цевководи да биде релативно брза – дури и изненадувачки брза за оние што се навикнати на темпото на развој на инфраструктурата во САД.
Goldman анализираше девет други проекти за цевководи, главно во регионот на Заливот, при што просечното време потребно за нивно завршување изнесува 2,5 години. Покрај тоа, аналитичарите утврдија дека проектите поттикнати од прекини во снабдувањето обично се реализираат побрзо.
На светот сè уште му е потребен овој теснец. Аналитичари на Блумберг истакнаа дека меѓу 7 и 9 милиони барели сурова нафта и рафинирани производи дневно би останале изложени на ризици, дури и по изградбата на алтернативни правци. Извозот на течен природен гас од Катар нема реална алтернатива, а Кувајт и Ирак остануваат силно зависни од теснецот.
Пред војната, околу 20% од светската нафта се транспортираше преку овој воден пат и аналитичари предвидуваа катастрофални последици за енергетскиот пазар доколку дојде до негово блокирање. Тие предвидувања се покажаа како претерано апокалиптични. Нафтата си најде свој пат.
Ова не се должеше на новата инфраструктура, туку на намалениот увоз на нафта во Кина, историското пуштање во оптек на нафтените резерви и постоечките алтернативни правци, како и на „скриениот“ извоз на нафта преку теснецот.
Војната меѓу САД и Иран можеби на крајот нема да се памети по моменталната нафтена криза, туку по забрзувањето на глобалните напори за намалување на зависноста од најважното тесно грло во светската трговија со енергенси, заклучуваат аналитичарите на Блумберг интелиџенс.
