„Сеќавање на ова“, „да не се заборави она“... Нашиот вообичаен став кон заборавањето е негативен - се плашиме од секојдневна расеаност, а спомнувањето на Алцхајмер нè ужаснува. Но што ако една пристојна мерка на колективен заборав е нужен предуслов за мирно и толерантно општество, а постојаното потсетување е политички, општествен и морален ризик?

Се смета за добро однесување, па дури и обврска, да се покаже почит за актуелни култури и начини на живот кои се поинакви од нашите. Но што е со оние на луѓето од минатото, кои имале различни стандарди за тоа што претставува прифатливо општествено поведение? Дали е исправно, па дури и фер, да ги оценуваме нивните постапки според денешните норми, за кои тие не ни можеле да знаат дека некогаш ќе постојат?

Во серија текстови на Нина МекЛафлин во Париз Ривју, под наслов Новемберанс, таа опишува феномени карактеристичен само за овој месец. Тема на еден од нив, од кого пренесуваме дел, е специфичната светлина во овој месец.

Глобален антрополошки истражувачки проект за употребата и последиците на социјалните мрежи, чии наоди се често спротивни на стереотипните демонизирања на овие алатки.

Се слушала само дел од секунда, речиси незабележливо за дело кое трае два часа. Притоа не се скршил ниту еден прозорец. Но колку и да траела кратко, оваа нота не е испеана претходно во 137 години долгата историја на Мет.

Џон Бабакомб Ли бил осуден за убиство во 1884 на смртна казна со бесење. А потоа работите тргнале наопаку. По оние кои го осудиле.

Денес, 7.11, излегува од печат книга која се рекламира како „ново, револуционерно разбирање на еден од најважните производи во човечката исхрана“. Делува импресивно, иако ние повеќе би сакале да сме дегустатори на лебот направен според рецептите во неа. 

Колку и да звучи необично, Центар за политичка убавина е назив на група ангажирани уметници, кои себеси сепак не се сметаат ниту за уметници, ниту за активисти, бидејќи за нив ова асоцира на „кликтивисти“, односно на лажни бунтовници. Основан во 2009 од филозофот Филип Руш, Центарот е со седиште во Берлин, а работи со променливи групи волонтери и партнери низ Европа.

Пред некое време пишувавме за поетска форма позната како „блекаут“ или редактирана поезија, која се создава од поестоечки текст со бришење/покривање на одредени зборови, по што тој добива нова смисла. Повикавме да ни испратите свои, базирани на локални теми и текстови. Еве го победникот.

Што ли ќе правевме да имавме само четири прста? Ќе се мачевме да смислиме волку едноставен и лесно разбирлив гест, кој често е првиот и единствен одговор на неправдите кои нè опкружуваат.

Бејби-бум генерација, генерација Икс и милениумци. Сега на оваа хронолошко-социолошка низа им се придружуваат - иксенијалците.

Луѓето често размислуваат за незнаењето како за нешто кое треба да се искорени или да се надмине. Но всушност токму тоа го поттикнува развојот на науката.

The Atlantic, списание со според нас едни од најдобрите текстови од областа на културата и уметноста, во моментов сопственост на вдовицата на Стив Џобс, слави 160 години од излегувањето на првиот број. Повод за потсетување како изгледал медиумскиот свет пред повеќе од век и пол.

Вчера, 31.10, се одбележаа 500 години откако еден опскурен саксонски монах ја трансформираше Европа. Но протестантската реформација на Мартин Лутер сепак не го промени само начинот на кој голем број луѓе го слават Бога, туку и начинот на којшто дотогаш се пиело. 

Савитири Деви, обожавателка на Хитлер и на ариевскиот мит, од нејзината смрт пред 25 години беше ретко спомнувана. Но благодарение на подемот на екстремната десница, нејзиното име и слики почнаа сè почесто да се појавуваат онлајн.

Во 2014 пишувавме за почеток на необичен проект - собирање 100 специјално напишани дела (едно годишно) и нивно објавување во 2114 година. Првата одбрана авторка беше Маргарет Атвуд. Сега се обелодени и четвртата, познатата турска писателка Елиф Шафак.

Познатиот словенечки филозоф, дојден во Скопје како поддршка на неговата сопруга Јела Кречич, која го промовираше македонското издание на својот роман „Нема друга“ во рамки на фестивалот Букстар а во издание на Антолог, на настанот беше запоседнат од луѓе кои сакаа да поразговараат и да се сликаат со него.

Како е да знаеш дека официјално си најдобриот копач на гробови? Не се опишува со зборови, велат победниците на овој необичен натпревар.

Војо Шиндолиќ, новинар, поет и преведувач на импресивен список дела на американската книжевност, неодамна објавува „ексклузивно“ интервју со неговиот (наводен) долгогодишен пријател Дилан. Ама меѓу неговите колеги има некои и музички и новинарски потковани. Па го фаќаат во лага. 

Знаете оние навидум бесмислени линии и форми кои детето ги нанесува на хартија, а потоа вели дека ги претставуваат „мама, тато и јас во парк“? Moжеби ви го кажува тоа само за да ви ја задоволи желбата за реалистично толкување, за што нему не му е многу гајле. Додека во школо не почнат да му бараат поинаку. 

Неговиот буги-вуги пијано стил помогна во воспоставувањето на раниот рокенрол од 1950-тите. Од него велат бил поголем единствено Елвис Присли.

Пред една година Врховниот суд на Индија донесе одлука дека националната химна мора да биде изведувана во секоја кино сала пред прикажување на филмовите, а дека публиката мора да стои на нога. Сега филмски љубители од еден мал град во земјата се обидува да пружи отпор.

Арлин Фајнман починала од туберклоза во јуни 1945, на само 25 години. Година и пол подоцна нејзиниот сопруг ѝ пишува писмо, упатено на непозната адреса. Физичарот - Нобеловец - од кого се очекува да биде студено рационален со оглед на познавањето и на најситните делови од материјата, скршен од болка постхумно ѝ изразува љубов на неговата „жена-идеја“.

Позната како „блекаут“, колажна или редактирана поезија, таа се создава од постоечки текст, со покривање/бришење/сечење на одредени зборови, по што тој добива нова смисла.