Португалските власти ја направиле симулацијата за да тестираат како примарната здравствена заштита би реагирала на епидемија на птичји грип (H5N1). Впечатливо е што вежбата била спроведена на 3 февруари 2025 година, студијата била изготвена во јули, била прифатена во декември, а достапна онлајн е од 8 јануари 2026 година.
Во слична временска рамка пред ширењето на ковид-19, глобалните здравствени институции спроведоа симулации на пандемии, како „SPARS Pandemic 2025–2028“, во 2017 година или Event 201, само неколку месеци пред да бидат потврдени првите случаи во Вухан. На овие симулации биле моделирани епидемии на коронавирус, предизвици за предупредување на јавноста и спроведување итни контрамерки. Вежбата во Португалија го следи истиот модел: се одредува патоген, се симулира епидемија, се откриваат слаби точки во подготвеноста на службите.
Симулацијата била координирана од Програмата за превенција и контрола на инфекции, одговорна за примарната здравствена заштита во северен Лисабон. Целта била да се процени дали клиниките во првата линија се способни да идентификуваат, да изолираат и да управуваат пациенти при појава на заразни болести со висок ризик, како птичјиот грип H5N1, вирусот Марбург вирус и малите сипаници.
Од претставници од 15 единици за примарна здравствена заштита, што сочинуваат 83% од клиниките во регионот, било побарано да го одредат патогенот од презентирани „слепи“ клинички и епидемиолошки информации. Дијагнозите биле откриени само по дискусија.
Биле оценети раната идентификација на сомнителните случаи, достапност за соби за изолација, информираност на персоналот со задолжителните процедури, комуникација помеѓу клиниките и со здравствени власти и можните препреки, вклучувајќи пациенти што не соработуваат.
Токму тие пациенти биле издвоени како најголема закана за контрола на епидемијата, а не како секундарен или периферен предизвик.
Јазичните бариери или пациентите што не соработуваат - на пример одбиваат да користат лична заштитна опрема, се најголемата закана за правилно спроведување на процедурите, пишува во студијата.
Авторите не го опишуваат одбивањето како право на избор на пациентот, поради што е истакната потреба клиниките да развијат капацитети за „правилно спроведување на процедурите“. Во трудот не се предложени стратегии како да се принудат пациентите да соработуваат.
