Марко Рубио објасни дека американските влади долго време ги користеле невладините организации за да ги постигнат целите на надворешната политика, но многу од нив станале премногу скапи и неефикасни.
Првиот партнер во новиот начин на соработка е владата на Кенија, која наместо преку НВО-а, ќе добива американски средства директно. Договорот е со американска помош, властите во Кенија во следните пет години да ги зголемат трошоците за здравствена заштита за 850 милиони долари.
Рубио опиша како функционирало досега:
„Ќе отидевме во некоја земја и ќе им кажеме дека ќе им помогнеме околу нивните потреби за здравствена заштита. Потоа некаде во Северна Вирџинија ќе најдевме невладина организација, ќе им ги дадевме сите пари и ќе им кажевме: „Одете во таа и таа земја и направете им програма за здравствена заштита“.
Откако таа невладина ќе ги земела процентите од тие пари за режиски и административни трошоци, до луѓето за кои била наменета помошта стигнувал само дел од издвоените пари.
„Зошто да ангажираме американски и меѓународни невладини организации да одат во други земји и да водат здравствени системи кои се паралелни, а понекогаш и во конфликт со здравствените системи на земјата домаќин? Ако сакаме да ѝ помогнеме на земјата, ќе ѝ помогнеме на земјата. Нема да помагаме невладина организација да најде нова линија на бизнис. Тоа е моделот кој го размонтираме. Нема да трошиме милијарди долари за финансирање на индустрискиот комплекс на невладини организации, додека блиски и важни партнери како Кенија или немаат никаква улога или имаат многу мало влијание врз тоа како се трошат парите за здравствена заштита,“ кажа Рубио.
