Кога директорот на ЦИА, Џон Ратклиф, неделава ја посети Москва, наводно ги предупредил руските претставници да не размислуваат за напаѓање на европските соседи. Ненадејното патување ги засили и онака раширените стравувања дека фрустриран од недостатокот на напредок во Украина, Путин наскоро ќе ја прошири својата војна и ќе го „тестира НАТО“ со напад насочен кон Европа.
Ризиците од ескалација меѓу Европа и Русија се реални и се зголемуваат. Но, доминантниот наратив - дека Путин разгледува можности да го поткопа кредибилитетот на НАТО - погрешно ги детектира двигателите на таа ескалација.
„Одмаздата и несигурноста, а не агресијата, се најголемите причини за конфронтација меѓу Европа и Русија денес, а враќањето на довербата а не воениот притисок е единствениот начин да се запре тоа“, пишува Џенифер Кавано.
Од перспектива на Путин, Европа е директен учесник во конфликтот против Украина, а не невин случаен минувач. Токму европските пари, оружје и технологија ја бодрат Украина. Во таков контекст, Москва не ги смета своите воени активности како провокација, туку како одмазда, па дури и самоодбрана.
Москва нема за цел да ја тестира отпорноста на НАТО, туку да ѝ наметне трошоци на Европа, онака како што оваа прокси војна во Украина ја чини неа.
Воените операции на Русија против Европа последните месеци се од типот „око за око“. Европските земји ги засилија своите запленувања на руски бродови, па Путин објави планови за возврат со запленување на европски бродови во водите на Тихиот Океан. Велика Британија објави дека нејзините дронови биле користени во украинските длабински напади и дека ќе ѝ даде на Украина пристап до напредна ракетна технологија, па Русија најави дека напад на британските воени цели би било фер.
Со оглед на тоа што нејзината војска сè уште е заглавена во Украина, трошоците за втора руска војна во Европа се веројатно превисоки. Европските проценки се дека руската војска губи повеќе луѓе месечно отколку што може да замени преку регрутирање. Секоја продолжена воена акција насочена кон Европа дополнително би ги исцрпила руските финансии а ако конфликтот со Европа ескалира премногу брзо, тоа би можело да ја принуди Русија да ја заврши својата кампања во Украина пред да ги исполни своите цели.
Во основа, Русија не сака војна со Европа. Но, сè може да се случи ако не се решат основните причини за сегашната спирала на ескалација. Доколку воената акција на Москва кон Европа е навистина одмазда за поддршката на Украина, најдобриот начин да се спречи понатамошна ескалација би бил што побрзо да се стави крај на тој конфликт. За жал, мировниот договор сè уште изгледа далеку. Пореална алтернатива би била сериозна инвестиција во дијалогот меѓу Европа и Русија, не за Украина, туку за деескалација во околните региони. Двете страни би можеле да постават црвени линии и да понудат меѓусебни гаранции. Многумина во Европа се противат на отворањето таков канал, гледајќи го дијалогот како награда. Но, во сегашниот контекст, со оглед на тоа што САД (гарантот за безбедност на Европа) имаат недостиг на муниција, прагматизмот мора да биде пред принципите. Ниту Европа ниту Русија не можат да си дозволат повеќе војна во моментов“, пишува Кавано.
