И други неуспеси ги одбележаа првите две години од администрацијата на Трамп: хаотичниот царински режим, гротескната корупција, суровоста на ICE, падот на Трамп од обична суета до опседнатост со сала за бал. Но, војната во Иран - со оглед на нејзините инфлаторни ефекти и очајното предавство на едно од основните ветувања на Трамп - е најголемиот неуспех.
Оваа гола вистина го урива проектот на застапниците на јастребската надворешна политика која ги гледа интересите на САД и на Израел како идентични или речиси идентични. По изборната шлаканица поради војната во Иран, тој проект се соочува со мрачна иднина во мејнстрим американската политика.
Анкетите на вистинските гласачи ретко се толку недвосмислени. Девет од 10 гласачи ги идентификуваа трошоците за живот како главна грижа. Само една четвртина ја опишаа состојбата на американската економија како „одлична“ или „добра“. И зачудувачки 87% од гласачите рекоа дека се многу или донекаде загрижени за цената на бензинот и дизелот.
Најречитиот податок: околу 60% изјавија за Асошиејтед прес дека војната со Иран е грешка. Иако помал број гласачи ја наведоа војната со Иран како „клучен“ фактор во споредба со трошоците за живот, сепак, самата војна претставува прашање поврзано токму со трошоците за живот. Тековната инфлација е поврзана и со општиот тренд на деглобализација. Но, бидејќи цените на енергенсите имаат широки последици врз целата економија, затворањето на Ормускиот теснец од страна на Исламската Република (што беше очекуван потег) како одговор на американско-израелската инвазија, несомнено ја влоши кризата со достапноста на основните добра.
Уште од моментот кога Ерусалим побара од Вашингтон да се приклучи на неговата Дванаесетдневна војна, јастребите и неоконзервативците тврдеа дека воената интервенција во Иран ќе биде популарна, или барем нема да биде непопуларна.
Нема никаква негативна последица за САД од нападот врз иранскиот режим, советуваше еден месец пред инвазијата Марк Тисен, поранешен пишувач на говори за Џорџ В. Буш.
Доктрината на Трамп е тука. Таа става крај на „вечните војни“, додаде со ентузијазам неколку недели по почетокот на војната.
А, иранската мочуришна војна сега веќе навлезе во својот деветти месец. Кога, во текот на летото се појави можност за преговарачко решение – кое ќе ѝ овозможеше на Републиканската партија да се извлече од хаосот во Персискиот Залив – јастребите жестоко и немилосрдно ги нападнаа преговорите.
Господине претседателе, откажете се од нуклеарниот договор со Иран, апелираа од „Фри прес“.
Овие гласови не беа маргинални или ирелевантни за донесувањето одлуки на Трамп. Далеку од тоа. Трамп слушаше. Ехото од мажи и жени кои велат „да“ парадоксално го наведе кандидатот кој на изборите во 2024 ветуваше „мир“ да ја реализира долгоочекуваната цел на јастребите од длабоката држава што некогаш ја осудуваше.
На крајот, резултатите се катастрофални. Трамп е ограничен на домашен терен, и иако ќе задржи поголем простор за дејствување на надворешен план, неговата можност да продолжи со војната против Иран ќе зависи од контролата на демократите во Конгресот врз буџетските средства.
Уште подлабока трагедија претставува колапсот на извонредната коалиција што тој ја создаде, а која до 2024 година ја опфаќаше мултирасна работничка класа, вклучувајќи половина од мажите со хиспано потекло и една петтина од Афроамериканците. Војната против Иран поттикна прегрупирање на политичките сили во корист на демократите.
Но, исходот е уште полош за самите јастреби, особено за оние што почнаа да ги поистоветуваат американските и израелските интереси и кои ги прифатија аспирациите и тонот на израелската тврда десница како патоказ за американската политика. Работите отидоа предалеку. Во еден момент минатата година, портпаролката на Стејт департментот, Тами Брус, ги опиша САД како „најголемата земја на светот“, по што запре и се поправи: „...веднаш до Израел“.
Каде ќе одат тие сега? Јастребите за Блискиот Исток сè уште поседуваат огромна институционална моќ. Но, нивниот поглед на светот веќе не може да се смета за дел од американскиот политички мејнстрим. Републиканските функционери, исто како и демократските, знаат да ги читаат анкетите, а надворешната политика мора да ужива одреден степен на поддршка во домашната јавност. Дури и пред дебаклот на Републиканската партија, анкетите беа јасни: Израел – барем во неговата сегашна, максималистичка форма – е крајно непопуларен меѓу демократите, независните гласачи и помладите републиканци.
Јастребите веројатно ќе останат дел од широката конзервативна коалиција. Но, тешко е да се замисли дека тие и понатаму ќе бидат на кормилото на републиканското владеење. Сепак, нивното одамна заслужено симнување од позициите на моќ нема да биде нималку едноставно.
