- FOMO - Fear Of Missing Out, страв дека нешто ќе пропуштиш, дека нема да стигнеш да видиш.
- Ина Полјак има добиено патување во Њујорк како свадбен подарок од мајка ѝ, пред девет години. И по девет години, уште се потресува кога ќе ѝ текне како поминала. Прво ѝ било шубе дека ќе начека град кој нема да ѝ ги исполни очекувањата, а го начекува токму тоа што го гледа по филмови и повеќе.
- „Веројатно не постои човечко суштество што се спремало да го посети Њујорк, а да нема некои такви очекувања. И од тие очекувања секако зависи какви впечатоци ќе земеш со себе. Од моите очекувања најмногу излегуваше желбата да одам по тие улици додека ме држат нозете, да ја впијам енергијата на градот, да проверам дали навистина никогаш не спие, или сепак се случува да дремне.“
- „Веќе долго верувам дека градот можеш да го наречеш свој, само ако во него си плачел во јавност (како возрасен), без никакво посериозно чувство на срам. Така, за сега, мои градови се Нови Сад, Загреб, Рим и Њујорк.“
- „Тој повик сепак сè уште го чувствувам - повикот на тие улици, таа енергија, паркови, луѓе, чувството дека си во центарот на светот (затоа што си), дека тука е можно сè да се случи и дека си на милост на некоја повисока сила, нешто толку големо и моќно, што понекогаш можеш да се одмориш од чувството на стварност и одговорност.“
- Авторката Кејт Листер остро ја критикува чантата Биркин на Ермес како еден од најекстремните симболи на раскош и економска нееднаквост. Вели, чантите чинат десетици илјади фунти, а ретките примероци и стотици илјади, а нивната огромна цена не е оправдана со функционалноста, туку со престижот и желбата да се покаже богатство.
- Мета на критика е и културата околу сето тоа, промовирана од славни личности, инфлуенсери и ултрабогати луѓе. Според неа, апсурдот не е само во тоа што една чанта може да чини повеќе од годишната плата на медицинска сестра, туку и во фактот што ваквото расфрлање со богатството се слави како статус и успех, наместо да предизвикува непријатност во време кога многу луѓе живеат во сиромаштија.
- Смета дека Биркин можеби го губи статусот на престижен предмет бидејќи станала премногу присутна во културата на славните и почнала да се смета за кич. Посакува свет во кој луѓето ќе се гордеат со огромни донации каде што се потребни, не со фотографии каде што држат луксузни чанти.
- Авторот Бен Коб, по години поминати во Лондон како уредник и писател, во 2024 година со сопругата се преселил во Котсволдс, иако првично нивната стара куќа од 1605 година требало да биде само викендичка. Реновирањето било многу поскапо и покомплицирано од очекуваното, но тие успеале да го зачуваат карактерот на историскиот дом, со антиквитети, стари ткаенини, тапети и внимателно избрани бои.
- Најголемото изненадување бил новиот живот во малата заедница. Наместо очекуваната изолација и мир, Коб и сопругата стекнале нови пријатели и откриле дека селото има богат социјален живот, со вечери, коктели, отворања на ресторани и дури и повремени забави во штала. Токму преку новите познанства се родила и идејата за негова нова машка модна колекција инспирирана од животот во Котсволдс.
- По две години, Коб вели дека преселбата целосно му го променила животот. Почнал да се занимава со градинарство и пилатес, пронашол чувство на смиреност што долго му недостигало и, парадоксално, почнал уште повеќе да го цени Лондон.
