Не е баш изолиран тренд, како што често ги има на Тикток - се работи за пошироко движење, бидејќи според Гугл, пребарувањата за термини како „digital boundaries“ достигнале рекордни нивоа, додека интересот за аналогни додатоци и уреди значително расте. Дел од корисниците се вртат кон поедноставени телефони без апликации, додека други користат алатки што физички го ограничуваат пристапот до одредени платформи. Причините за ова однесување не се само културни, туку и биолошки. Според невропсихологот Санам Хафиз, човечкиот мозок е чувствителен на социјални сигнали, вклучително и дигиталните:
„Постои инстинкт за социјално преживување. Луѓето се програмирани да реагираат на сигнали од другите, а мозокот не прави разлика помеѓу порака и реална закана што бара внимание. Тоа чувство на итност кога не проверуваме телефон не е слабост, туку биологија што функционира во средина за која не е создадена.“
Континуираниот прилив на пораки, известувања и повици создава циклус на краткорочна стимулација, по кој следи замор. Кај помладите генерации, особено кај генерацијата З, ова сè почесто се поврзува со чувство на преоптовареност и намалена концентрација.
Како одговор, дел од нив воведуваат практични ограничувања што го отежнуваат постојаниот пристап до дигитални содржини, па така, наместо автоматско проверување на сите можни платформи, пристапот станува намерен и одложен. Ова создава дистанца која, според експертите, може да има позитивен ефект врз менталното здравје.
„Без граници, се наоѓате во постојано ниско ниво на стрес без воопшто и да го забележите. Поставувањето граници не значи дека сте тешки, туку дека го штитите вашето ментално здравје“, вели Хафиз.
Таа посочува дека едноставни мерки како исклучување на нотификации, ограничување на работна комуникација по одреден час или физичко оддалечување од телефонот можат да придонесат за намалување на овој ефект. „Светот нема да се распадне ако сте недостапни една вечер, а вашиот нервен систем ќе ви биде благодарен“, додава таа.
Паралелно со ова, се забележува и враќање кон физички медиуми - книги, печатени материјали и други форми на содржина со јасен почеток и крај. Според Хафиз, токму таа ограниченост има смирувачки ефект:
„Физичките медиуми имаат почеток и крај, и во свет на бесконечно скролање, таа граница делува смирувачки. Сензорните елементи - како допирот и самото вртење страници - го ангажираат мозокот на начин што дигиталните интерфејси не го овозможуваат.“
Иако трендот често се поврзува со одредени генерации или онлајн заедници, неговата суштина е поширока. Конечно има обиди да се воспостави рамнотежа помеѓу поврзаноста и вниманието, во време кога и двете се распрснати на сите страни.
