За време на Втората светска војна, холандското кралско семејство, на чело со принцезата Јулијана од Холандија, пребегнало во Канада по нацистичката окупација во 1940 година. Канада им обезбедила засолниште, а Отава станала привремено место на живеење за дел од семејството.
Кога Јулијана во 1943 година требало да се породи, се појавил правен проблем. Според канадските закони, секое дете родено на територијата на Канада автоматски добива канадско државјанство, но за холандското кралско семејство било важно новороденчето да има исклучиво холандско државјанство, без потенцијални компликации поврзани со двојна припадност.
Решението било пронајдено преку посебна правна мерка на канадската влада, со која просторот во болницата каде што се одвивало породувањето бил прогласен за привремено „екстериторијален“ во однос на канадските закони за државјанство. Со тоа, детето не стекнало канадско државјанство по раѓање, туку го наследило холандското преку својата мајка. На 19 јануари 1943 година, во Отава се родила принцезата Маргрит, која формално има само холандско државјанство. Случајот подоцна станува често наведуван пример за флексибилноста на правните системи во специфични историски околности.
По завршувањето на војната во 1945 година, Холандија не ја заборавила поддршката од Канада и како знак на благодарност, принцезата Јулијана испратила 100.000 луковици од лалиња во Отава. Гестот прераснал во традиција, која продолжува и денес, со годишни околу 10.000 лалиња.
Од оваа донација произлегол и Canadian Tulip Festival, кој секоја пролет привлекува стотици илјади посетители и претставува симбол на пријателството меѓу двете земји.
Иако некои детали од приказната со текот на времето се поедноставени или романтизирани, суштината останува иста: во време на војна, дипломатска креативност овозможила решение што подоцна прераснало во траен симбол на солидарност.
